เราคิดมากกับคำของแม่

คือว่าเราเป็นคนที่คิดมากแบบมากๆแค่เรื่องเล็กน้อยก็เก็บไปคิดแต่เราก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้พยายามทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าทุกคนแม้แต่พ่อแม่ แต่มันก็ต้องมีบ้างที่หลุดแล้วแม่เห็น แม่ก็ตะว่าเราว่าทำไมทำตัวอ่อนแอ ทำไมแบบนี้จนเราเก็บกด ตอนเด็กเราก็เคยโดนพ่อทำร้ายร่างกาย เรามีน้องอีกคนแล้วคือน้องเราก็เหมือนทำอะไรแล้วไม่เคยผิดเลยบางทีเราก็น้อยใจเราเข้าใจว่าเชารักเราทั้งคู่แต่เราควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี เราไม่อยากทำให้แม่ต้องคิดมาก เราคิดว่าเราคิดคนเดียวก็พอแล้วไม่อยากให้พ่อแม่มาคิดมากเรื่องเราด้วย