ก่อนอื่นเลยผมขอเป็นลูกชายคนเดียวในบ้านปกติทุกปีผมก็จะมีปัญหาครอบครัวเข้ามาอยู่เป็นประจำแต่ปีนี้ผมรู้สึกว่ามันหนักหน่วงมาก เริ่มด้วยแม่เป็นวัยทองพูดอะไรไม่เข้าหูไม่พอใจ อธิบายหาว่าเถียงหาว่าเก่งจนลามถึงขั้นลงไม้ลงมือในขณะผมขับรถเกือบขับรถชนแล้วจริงๆทำให้ผมไม่คุยกับแม่เพื่อยุติปัญหาทุกอย่าง เหมือนถ้าเราไม่คุยกันมันก็จะไม่มีปัญหาอีก จนกระทั่งลามไปถึงพ่อปกติผมจะเป็นไม่เถียงพ่อแต่นานๆไปพฤติกรรมของแม่กลับกลายเป็นพ่อมาพูดแทน ในช่วงปิดเทอมผมนอนค่อนข้างดึกหรือเรียกว่าเช้าเลยก็ได้ครับ เค้าก็ไม่พอใจ ไม่ลงมาข้างล่างอยู่แต่ห้องก็ไม่พอใจ เปิดใช้น้ำเดินมีเสียงก็ว่า
ไปอ่านหนังสือข้างตอนดึกกลับมาก็ดุว่าทำไมๆ คือในหัวผมคิดแต่ทำไมเค้าต้องมีแค่คำถามให้ผมผมทะเลาะเรื่องนี้บ่อยๆมาก ผมแค่พูดว่าเคยเข้าใจอะไรในตัวผมบ้างไหมแต่เค้ากลับตอบไม่ได้ จนล่าสุดเปิดเทอมวันแรกก็เล่นตลกกับผมมหาลัยของผมอยู่ห่างจากบ้าน40โล ปกติผมขับรถที่บ้านไปแต่วันนั้นมาเล่นตลกกับผมไม่ให้ผมขับรถไปแล้วมาดุด่าผมว่าหาวิธีไปเองซิ ไม่มีรถก็ไปเรียนไม่ได้หรองั้นก็ไม่ต้องเรียน ตั้งแต่ผมโดนครั้งนั้นไปผมไม่ขับรถไปเรียนอีกเลย แล้วเหมือนเค้าจะรู้ตัวว่าผิด พยายามมาพูดเอารถไปขับสิ ซึ่งผมรู้เอียนกับคำพูดของเค้ามากมาพูดแต่คำพูดลบๆใส่ผม จนล่าสุดผมไม่ได้ไปเรียน2วันเพราะป่วย และดูเหมือนเค้าไม่เชื่อ เค้าก็มาคิดว่าผมไม่ได้เรียนเพราะรถก็ไม่มีจะไปเรียนยังไงซึ่งผมนั่นปกติจะนั่งรถโค้ชของทางมหาแต่ทางพ่อดูเหมือนจะไม่เชื่อ
แล้ว ณ ขณะนั้นพ่อผมดื่มเหล้าอยู่แล้วดูน่าจะเริ่มเมาแล้ว ศึกก็ได้เกิดขึ้น คำถามแรกถามปกตินอนกี่โมงผมก็ตอบถ้าเรียน4-5ทุ่มก็นอน คือผมป่วยผมก็นอนแต่ในห้องเค้าก็เลยคิดว่าผมไม่อยากไปเรียนหรือไปเที่ยวมา วันๆเอาแต่เล่นเกมซึ่งเล่นเกมวันนึงผมเล่นไม่เกิน1ชม.ตีป้อม4-5รอบก็ไม่เล่นแล้ว และก็เรื่องต่างๆนานาๆก็เอามาดุผมเรื่องเก่าๆ เรื่องเรียนด้วยพูดๆแต่เค้าไม่เคยรู้ถึงระบบการเรียนว่าเรียนอะไรบ้าง ผมไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไรการหวังดีคือแบบนี้หรือชอบใช้เหตุผมว่าผ่านมาก่อนแล้วยังไงเอ่ยพ่อยุคไหนผมยุคไหนหูข้างนึงก็ไม่ยอมแม้แต่เปิดฟังผม จนผมรู้สึกว่าเก็บกดมากจนมีครั้งนึงผมเมามากแล้วไปด่ากราดเพื่อนจนทำให้เพื่อนเสียใจ ในตัวผมผมเสียใจยิ่งกว่าที่ทำแบบนั้น ผมไม่มีใครให้ปรึกษาเลยทุกวันนี้ผมอยู่แบบอึดอัดมากๆเหมือนจะบีบผมออกจากบ้านทุกวันนี้ผมมองไม่เห็นอนาคตของผมเลยได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ จากชีวิตผมที่มีความสุขมากจนทุกวันนี้ครอบครัวเป็นสิ่งที่บั่นทอนชีวิตให้ตกต่ำ ทุกคนว่าผมควรเลือกวิธีแก้ไขยังไงดีครับ
ผมอยากจะปรึกษาปัญหาชีวิตที่เกิดในช่วงนี้ครับ
ไปอ่านหนังสือข้างตอนดึกกลับมาก็ดุว่าทำไมๆ คือในหัวผมคิดแต่ทำไมเค้าต้องมีแค่คำถามให้ผมผมทะเลาะเรื่องนี้บ่อยๆมาก ผมแค่พูดว่าเคยเข้าใจอะไรในตัวผมบ้างไหมแต่เค้ากลับตอบไม่ได้ จนล่าสุดเปิดเทอมวันแรกก็เล่นตลกกับผมมหาลัยของผมอยู่ห่างจากบ้าน40โล ปกติผมขับรถที่บ้านไปแต่วันนั้นมาเล่นตลกกับผมไม่ให้ผมขับรถไปแล้วมาดุด่าผมว่าหาวิธีไปเองซิ ไม่มีรถก็ไปเรียนไม่ได้หรองั้นก็ไม่ต้องเรียน ตั้งแต่ผมโดนครั้งนั้นไปผมไม่ขับรถไปเรียนอีกเลย แล้วเหมือนเค้าจะรู้ตัวว่าผิด พยายามมาพูดเอารถไปขับสิ ซึ่งผมรู้เอียนกับคำพูดของเค้ามากมาพูดแต่คำพูดลบๆใส่ผม จนล่าสุดผมไม่ได้ไปเรียน2วันเพราะป่วย และดูเหมือนเค้าไม่เชื่อ เค้าก็มาคิดว่าผมไม่ได้เรียนเพราะรถก็ไม่มีจะไปเรียนยังไงซึ่งผมนั่นปกติจะนั่งรถโค้ชของทางมหาแต่ทางพ่อดูเหมือนจะไม่เชื่อ
แล้ว ณ ขณะนั้นพ่อผมดื่มเหล้าอยู่แล้วดูน่าจะเริ่มเมาแล้ว ศึกก็ได้เกิดขึ้น คำถามแรกถามปกตินอนกี่โมงผมก็ตอบถ้าเรียน4-5ทุ่มก็นอน คือผมป่วยผมก็นอนแต่ในห้องเค้าก็เลยคิดว่าผมไม่อยากไปเรียนหรือไปเที่ยวมา วันๆเอาแต่เล่นเกมซึ่งเล่นเกมวันนึงผมเล่นไม่เกิน1ชม.ตีป้อม4-5รอบก็ไม่เล่นแล้ว และก็เรื่องต่างๆนานาๆก็เอามาดุผมเรื่องเก่าๆ เรื่องเรียนด้วยพูดๆแต่เค้าไม่เคยรู้ถึงระบบการเรียนว่าเรียนอะไรบ้าง ผมไม่รู้ว่าเค้าต้องการอะไรการหวังดีคือแบบนี้หรือชอบใช้เหตุผมว่าผ่านมาก่อนแล้วยังไงเอ่ยพ่อยุคไหนผมยุคไหนหูข้างนึงก็ไม่ยอมแม้แต่เปิดฟังผม จนผมรู้สึกว่าเก็บกดมากจนมีครั้งนึงผมเมามากแล้วไปด่ากราดเพื่อนจนทำให้เพื่อนเสียใจ ในตัวผมผมเสียใจยิ่งกว่าที่ทำแบบนั้น ผมไม่มีใครให้ปรึกษาเลยทุกวันนี้ผมอยู่แบบอึดอัดมากๆเหมือนจะบีบผมออกจากบ้านทุกวันนี้ผมมองไม่เห็นอนาคตของผมเลยได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ จากชีวิตผมที่มีความสุขมากจนทุกวันนี้ครอบครัวเป็นสิ่งที่บั่นทอนชีวิตให้ตกต่ำ ทุกคนว่าผมควรเลือกวิธีแก้ไขยังไงดีครับ