สวัสดีค่ะ เราโดนพ่อที่นิสัยใจเย็น ไม่ค่อยดุค่อยว่าเรา ไล่ไปตายค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าในวันเสาร์ที่ผ่านมาเรานั่งตัดเกรดให้นักเรียน(เราเป็นนักศึกษาฝึกสอน)ตั้งแต่ 9 โมงเช้าจนถึง 1 ทุ่มค่ะ โดยแทบไม่ได้ออกจากห้องนอนเลย ออกมาแค่ตอนกินข้าวกับเข้าห้องน้ำ พอเราทำเสร็จเราก็ออกมานั่งเล่นแถวห้องนั่งเล่นค่ะ(ด้านนอกบ้านมืดแล้ว) จังหวะนั้นพ่อเรากลับมาบ้านพอดีค่ะ พร้อมกับถือผ้าที่เขาตากไว้นอกบ้านเข้าบ้านมาด้วย เขาถามเราว่า ไม่ได้ลงบ้านเลยหรอ เราเลยตอบไปว่า ใช่ จากนั้นเขาก็ด่าเราเลยค่ะว่า ถ้าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้ก็ตายไปซะ ไม่ต้องใช้หรอกชีวิต เราอึ้งค่ะนิ่งเลยเพราะพ่อไม่เคยว่าเราแบบนี้มาก่อนไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว เราก็บอกเขานะคะว่าเรานั่งทำงานเราไม่ได้นอนเฉยๆหรือเล่นเกมส์จนไม่ออกมาใช้ชีวิต เขาก็พูดวนซ้ำๆค่ะว่าให้เราออกจากบ้าน ไม่ก็ไล่ให้เราไปตาย เหมือนไม่ฟังที่เราพูดเลย เราเลยถามแม่ว่าพ่อเป็นอะไร สิ่งที่แม่ตอบมาคือไม่รู้และให้เราเข้าห้องไปก่อน พอเข้าห้องเราสับสนค่ะว่าสิ่งที่เจออยู่คืออะไรกันแน่ พ่อในตอนนี้ไม่เหมือนพ่อคนที่เรารู้จักมาทั้งชีวิตเลย พอนานๆไปความสับสนเริ่มกลายเป็นความเศร้าค่ะ เราเอาแต่คิดว่าอยากวิ่งให้รถชนให้มันจบๆไปซะ แต่ก็ได้แค่คิดค่ะเราไม่กล้ามากพอ
เช้ามาเราหมดอาลัยตายอยากมากค่ะ ไม่อยากกินข้าวไม่อยากใช้ชีวิต แต่เราก็ต้องทำอะค่ะเราออกมาซักผ้า ทำงานบ้านที่เราไม่ได้ทำเมื่อวาน ขณะที่เราล้างจานอยู่หลังบ้าน พ่อก็เดินเข้ามาเงียบๆด้านหลังเราแล้วถามว่าเรากินอะไรหรือยัง แต่เราไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยค่ะ ณ ตอนนั้นเราเลยหันหลังใส่และเงียบไม่อยากตอบ(เราบ่อน้ำตาตื้นค่ะร้องไห้ง่ายมากๆ) จากนั้นเขาก็พูดว่า เขาขอโทษ ออกมาค่ะ เราน้ำตาไหลออกมาเลยตอนนั้น แต่เราก็ยังเงียบและหันหลังให้เขาอยู่ สักพักเขาก็พูดอีกว่ากับข้าวบนโต๊ะเขาทำเองนะ เราก็ไม่ตอบอีกเพราะเสียงเราน่าจะสั่นแน่ๆเราเลยเงียบใส่ค่ะ แล้วพ่อก็เดินจากไปหลังจากนั้นเราปล่อยโฮเลยค่ะ ไม่รู้เป็นเพราะเสียใจ หรือโกรธมากกันแน่ พอตอนเที่ยงมาเขาซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ค่ะ แต่เรากินข้าวไปแล้วเราเลยบอกเขาค่ะว่ากินข้าวแล้ว แต่ด้วยความร้องไห้มาทั้งคืนบวกกับพึ่งร้องอย่างหนักตอนเช้าทำให้เสียงไม่มีค่ะ พูดออกมาไม่เป็นคำ พอเป็นแบบนั้นพ่อพูดเสียงแข็งใส่เราค่ะว่าให้กินไปซะ เหมือนโดนบังคับเลยตอนนั้น เราเลยต้องกินทั้งๆที่อิ่มแล้ว
ตกเย็นมาแม่เรากลับมาบ้านค่ะ เราคุยระบายกับแม่ค่ะ แต่ดันมาเบลมเราอีก ว่าเราไม่มีน้ำใจที่จะออกมาดูนอกบ้าน ไม่เก็บผ้าให้พ่อ และเพราะพ่อเมาพ่อเลยโกรธและพูดความในใจออกมา เราอึ้งอีกค่ะ เหมือนแม่จะสื่อการที่พ่ออยากให้เราไปตายคือสิ่งที่อยู่ในใจเขาอะไรแบบนั้น
เราเหนื่อยมากค่ะ เราไม่มีที่พึ่งเลย คำขอโทษของพ่อไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย การไล่ให้เราไปตายมันแย่เกินกว่าที่เราจะรับไหวจริงๆ จนตอนนี้ใกล้จะหมดไปอีกวันแล้วเราก็ยังคุยกับพ่อค่ะ แต่เราก็ไม่อยากให้เขาเสียใจที่ลูกสาวไม่คุยด้วย แต่เราไม่กล้าคุยกับเขาจริงๆค่ะ
เพื่อนๆคิดยังไงคะ ว่าการที่พ่อเราเมาและพูดแบบนั้นออกมา มันปกติหรือเปล่า หรือเป็นเราที่ผิดและคิดมากไปเองอย่างที่แม่บอก แล้วต้องทำยังไงให้ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามันหายไปคะ
โดนพ่อไล่ไปตายตอนเขาเมา
เรื่องมีอยู่ว่าในวันเสาร์ที่ผ่านมาเรานั่งตัดเกรดให้นักเรียน(เราเป็นนักศึกษาฝึกสอน)ตั้งแต่ 9 โมงเช้าจนถึง 1 ทุ่มค่ะ โดยแทบไม่ได้ออกจากห้องนอนเลย ออกมาแค่ตอนกินข้าวกับเข้าห้องน้ำ พอเราทำเสร็จเราก็ออกมานั่งเล่นแถวห้องนั่งเล่นค่ะ(ด้านนอกบ้านมืดแล้ว) จังหวะนั้นพ่อเรากลับมาบ้านพอดีค่ะ พร้อมกับถือผ้าที่เขาตากไว้นอกบ้านเข้าบ้านมาด้วย เขาถามเราว่า ไม่ได้ลงบ้านเลยหรอ เราเลยตอบไปว่า ใช่ จากนั้นเขาก็ด่าเราเลยค่ะว่า ถ้าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้ก็ตายไปซะ ไม่ต้องใช้หรอกชีวิต เราอึ้งค่ะนิ่งเลยเพราะพ่อไม่เคยว่าเราแบบนี้มาก่อนไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว เราก็บอกเขานะคะว่าเรานั่งทำงานเราไม่ได้นอนเฉยๆหรือเล่นเกมส์จนไม่ออกมาใช้ชีวิต เขาก็พูดวนซ้ำๆค่ะว่าให้เราออกจากบ้าน ไม่ก็ไล่ให้เราไปตาย เหมือนไม่ฟังที่เราพูดเลย เราเลยถามแม่ว่าพ่อเป็นอะไร สิ่งที่แม่ตอบมาคือไม่รู้และให้เราเข้าห้องไปก่อน พอเข้าห้องเราสับสนค่ะว่าสิ่งที่เจออยู่คืออะไรกันแน่ พ่อในตอนนี้ไม่เหมือนพ่อคนที่เรารู้จักมาทั้งชีวิตเลย พอนานๆไปความสับสนเริ่มกลายเป็นความเศร้าค่ะ เราเอาแต่คิดว่าอยากวิ่งให้รถชนให้มันจบๆไปซะ แต่ก็ได้แค่คิดค่ะเราไม่กล้ามากพอ
เช้ามาเราหมดอาลัยตายอยากมากค่ะ ไม่อยากกินข้าวไม่อยากใช้ชีวิต แต่เราก็ต้องทำอะค่ะเราออกมาซักผ้า ทำงานบ้านที่เราไม่ได้ทำเมื่อวาน ขณะที่เราล้างจานอยู่หลังบ้าน พ่อก็เดินเข้ามาเงียบๆด้านหลังเราแล้วถามว่าเรากินอะไรหรือยัง แต่เราไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยค่ะ ณ ตอนนั้นเราเลยหันหลังใส่และเงียบไม่อยากตอบ(เราบ่อน้ำตาตื้นค่ะร้องไห้ง่ายมากๆ) จากนั้นเขาก็พูดว่า เขาขอโทษ ออกมาค่ะ เราน้ำตาไหลออกมาเลยตอนนั้น แต่เราก็ยังเงียบและหันหลังให้เขาอยู่ สักพักเขาก็พูดอีกว่ากับข้าวบนโต๊ะเขาทำเองนะ เราก็ไม่ตอบอีกเพราะเสียงเราน่าจะสั่นแน่ๆเราเลยเงียบใส่ค่ะ แล้วพ่อก็เดินจากไปหลังจากนั้นเราปล่อยโฮเลยค่ะ ไม่รู้เป็นเพราะเสียใจ หรือโกรธมากกันแน่ พอตอนเที่ยงมาเขาซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ค่ะ แต่เรากินข้าวไปแล้วเราเลยบอกเขาค่ะว่ากินข้าวแล้ว แต่ด้วยความร้องไห้มาทั้งคืนบวกกับพึ่งร้องอย่างหนักตอนเช้าทำให้เสียงไม่มีค่ะ พูดออกมาไม่เป็นคำ พอเป็นแบบนั้นพ่อพูดเสียงแข็งใส่เราค่ะว่าให้กินไปซะ เหมือนโดนบังคับเลยตอนนั้น เราเลยต้องกินทั้งๆที่อิ่มแล้ว
ตกเย็นมาแม่เรากลับมาบ้านค่ะ เราคุยระบายกับแม่ค่ะ แต่ดันมาเบลมเราอีก ว่าเราไม่มีน้ำใจที่จะออกมาดูนอกบ้าน ไม่เก็บผ้าให้พ่อ และเพราะพ่อเมาพ่อเลยโกรธและพูดความในใจออกมา เราอึ้งอีกค่ะ เหมือนแม่จะสื่อการที่พ่ออยากให้เราไปตายคือสิ่งที่อยู่ในใจเขาอะไรแบบนั้น
เราเหนื่อยมากค่ะ เราไม่มีที่พึ่งเลย คำขอโทษของพ่อไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย การไล่ให้เราไปตายมันแย่เกินกว่าที่เราจะรับไหวจริงๆ จนตอนนี้ใกล้จะหมดไปอีกวันแล้วเราก็ยังคุยกับพ่อค่ะ แต่เราก็ไม่อยากให้เขาเสียใจที่ลูกสาวไม่คุยด้วย แต่เราไม่กล้าคุยกับเขาจริงๆค่ะ
เพื่อนๆคิดยังไงคะ ว่าการที่พ่อเราเมาและพูดแบบนั้นออกมา มันปกติหรือเปล่า หรือเป็นเราที่ผิดและคิดมากไปเองอย่างที่แม่บอก แล้วต้องทำยังไงให้ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามันหายไปคะ