สวัสดี ผมเขียนกระทู้นี้ขึ้นมาเพียงเพราะอยากจะเล่าเรื่องของผมที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้ใครสักคนได้ฟัง ผมหวังจริงๆว่าจะมีใครสักคนที่จะได้หาเรื่องเราของผม(ไม่ดราม่านะคับ)
ตัวผมตอนนี้อายุได้ 15ปี แล้ว โดยเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เป็นมาได้ 3 ปีแล้ว โดยปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่ผมจะจบ ม.3 แล้วขึ้นม.4 แต่ผมรู้สึกว่าทุกวันนี้อะไรๆมันค่อนข้างจะยากสำหรับผมมาก
(ผมว่าผมขอเริ่มเรื่องตั้งแต่เด็กนะครับ)
(01.)ช่วงสมัย ป.1-4 ตอนนั้นผมกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนวัดแห่งหนึ่ง โดยผมก็มีเพื่อนเหมือนคนอื่นนั่นแหละ แต่...ส่วนใหญ่ช่วงวัยเด็กก็ไม่ค่อยได้มีอะไรมากหรอกแต่ตอน ป.3 จำได้ว่าผมมีครูคนนึงก็เป็นครูประจำชั้นนี่แหละแต่ว่า...ช่วงนั้น
คุณครูมักจะสั่งให้เพื่อนๆ อย่าเล่นผมแล้วก็ทำโทษผมอยู่บ่อยๆ เนื่องจาก อาจจะเพราะในสายตาของครูเห็นผมชอบแกล้งเพื่อน เพราะว่าตอนนั้นน่าจะช่วงที่กำลังเล่นกับเพื่อนผมชอบโดนตบหัวหรือทำร้ายร่างกายบ่อยๆก็เลยลองทำคืนบ้างแต่ทีนี้เพื่อนมันร้องไห้ เพื่อนคนอื่นก็เลยไปฟ้องครูผมก็เลยโดนคุณครูปฏิบัติแบบนั้นบ่อยมาก
(02.)แล้วมันจะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่มีคุณครูจากจีนย้ายมาสอนจีนที่โรงเรียนของผม ผมจำไม่ได้ว่าช่วงที่เรียนกับคุณครูแกมีอะไรบ้างแต่มันจะมีเหตุการณ์นึงผมยังจำได้ก็คือ ในระหว่างที่คุณครูสอนคุณครูก็พูดอะไรสักอย่างนี่แหละน่าจะเป็นเรื่องเตือนเกี่ยวกับพฤติกรรมของนักเรียนทุกคน แต่ที่นี่ตอนนั้นผมน่าจะเผลอไปทำเสียงเหมือนเสียงเยาะเย้ยแล้วไปพูดกับเพื่อนว่า คุณครูเขาจะทำแบบนั้นจริงๆหรอ
แล้วทีนี้อยู่ดีๆ คุณครูคนนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วก็ถีบผมตกเก้าอี้ต่อหน้าเพื่อนๆ แล้วผมก็ได้แผลมาด้วยเป็นแผลจากการที่ขาไปขนกับเก้าอี้ตอนครูก็ถีบผมตก
(03.)ต่อไปมันเป็นเรื่องตอนที่ผมอยู่ ป.4 โดยจำได้ลางๆว่า เหตุการณ์มันประมาณว่า มันก็มีเพื่อนๆหลายคนที่น่าจะไม่ชอบผมแล้วก็บูลลี่ผมบ่อยๆ แบบว่าล้อชื่อพ่อแม่บ้างอะไรแบบนั้น แล้วทีนี้มันมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมไปเล่นที่ต้นไม้ต้นไม้นึง ก็คือไปเล่นคนเดียวนั่นแหละ เพราะตั้งแต่ ป.2 ผมก็ไม่มีเพื่อนเลย
ในระหว่างที่ผมกำลังเล่นคนเดียวอยู่ อยู่ๆก็มีกลุ่มผู้หญิงที่ไม่ค่อยชอบผมเดินมาแล้วบอกว่า ที่นี่พวกเขาจองไว้แล้ว ทั้งที่ตอนนั้นหมดคาบเรียนผมก็มาที่นี่ก่อน แล้วตอนนั้นผมก็เป็นคนที่เชื่อเรื่องความยุติธรรมมากก็เลย ผมก็ไม่ยอมให้ที่ตรงนั้นกับพวกนางไปดีๆ
พอพวกนางทำอะไรไม่ได้มันก็เลยมาแย่งผมเล่น ตอนนั้นจำได้ว่ามันมาแย่งที่นั่งเพื่อเล่นเกมแล้วมันก็ด่าชื่อแม่ผมแล้วก็ล้อเลียนผมไปเรื่อยๆ ตอนนั้นผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะเดินไปที่ไหนก็มีแต่รุ่นพี่ที่ชอบเข้ามาแกล้งผมสารพัดเลย ขนาดเดินๆอยู่ก็ยังโดนแกล้ง ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไงก็เลยหาที่นั่งแถวๆนั้นแล้วก็นั่งเล่นต่อพร้อมกับโดนล้อเลียนแบบนั้นไปเรื่อยๆ
(04.)แล้วต่อมา โดยตอนนี้มันจะสำคัญมากและผมไม่มีวันลืมเลย คือ...ตอนหมดคาบพักเที่ยงผมและพวกนางก็เดินกลับไปที่ห้องแต่พอเดินเข้าไป พวกนั้นก็ยังล้อเลียนชื่อแม่ผมอยู่ แล้วผมน่าจะเริ่มทนไม่ได้ก็เลยลองด่ามันไปบ้าง (จากนั้นก็เกิดการทะเลาะวิวาทขึ้นทันที)
แล้วตอนนี้กำลังด่ากับพวกนางอยู่ อยู่ๆก็มีหนึ่งในกลุ่มของพวกนางหยิบคัตเตอร์สีแดงขึ้นมาแล้วเอามาจ่อหน้าผมแล้วก็ขู่ และกำลังจะเข้ามาแทงแต่มีเพื่อนเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน จากนั้นก็มีคนไปตามครูมา คุณครูเขาก็เข้ามาในห้อง แต่เพื่อนคนนั้นก็เก็บคัตเตอร์ไว้ได้ทัน
พอคุณครูเข้ามาอย่างแรกที่คุณพูดทำก็คือ หันหน้ามาหาผมแล้วก็ด่าผม จากนั้นก็ลากตัวผมและเพื่อนทั้งห้องไปที่โรงอาหารแล้วมานั่งสอบปากคำ ตอนนั้นผมก็เลยอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นให้พูดอย่างละเอียดรวมถึงเรื่องคัตเตอร์มันด้วย แต่เพื่อนก็แก้ตัวว่านั่นเป็นแค่หัวปากกาสีแดง คุณครูก็เลยถามเพื่อนทั้งห้องว่าสิ่งที่เพื่อนคนนั้นพูดเป็นเรื่องจริงไหม แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคือ (ไม่มีใครตอบแม้แต่คนเดียว) จากนั้นก็เริ่มมีเพื่อนของนางในกลุ่มพยักหน้าจากนั้นเพื่อนคนอื่นก็พยักหน้าตาม
...จุดนั้นแหละเป็นจุดที่ผมสิ้นหวังที่สุด เพราะไม่มีเพื่อนคนไหนที่จะช่วยปกป้องผมแม้แต่คนเดียว แม้กระทั่ง...เรื่องจบแล้วก็ไม่มีเพื่อนคนไหนเข้ามาหาผมหรือปลอบโยนผมเลย มันคงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมมาเป็นซึมเศร้าในทุกวัน
เรื่อง ป.5-ม.3 ต่อจากนี้...ก็ไม่ต่างกันเลยแถมหนักขึ้นมากๆ แต่ตอนนี้ผมเล่าไปร้องไห้ไปจนแถบจะไม่ไหวแล้ว แถมเรื่องที่เล่าอยู่ตอนนี้มักก็ยาวมากๆ ก็เลยคงต้องหยุดเล่าก่อน...
หวังว่าจะมีใครสักคนที่จะได้รับรู้และอ่านเรื่องราวของผมจนจบนะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาเล่าต่อนะคับ...ฝันดีนะคับและขอให้ทุกคนไม่ต้องเจอเรื่องราวเหมือนผม มีความสุขกับทุกๆนะ
ผมคง...จะทนกับทุกๆวันนี้ได้อีกไม่นาน เลยอยากจะเล่าเรื่องราวของผมให้ใครสักคนได้ฟัง
ตัวผมตอนนี้อายุได้ 15ปี แล้ว โดยเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่เป็นมาได้ 3 ปีแล้ว โดยปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่ผมจะจบ ม.3 แล้วขึ้นม.4 แต่ผมรู้สึกว่าทุกวันนี้อะไรๆมันค่อนข้างจะยากสำหรับผมมาก
(ผมว่าผมขอเริ่มเรื่องตั้งแต่เด็กนะครับ)
(01.)ช่วงสมัย ป.1-4 ตอนนั้นผมกำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนวัดแห่งหนึ่ง โดยผมก็มีเพื่อนเหมือนคนอื่นนั่นแหละ แต่...ส่วนใหญ่ช่วงวัยเด็กก็ไม่ค่อยได้มีอะไรมากหรอกแต่ตอน ป.3 จำได้ว่าผมมีครูคนนึงก็เป็นครูประจำชั้นนี่แหละแต่ว่า...ช่วงนั้น
คุณครูมักจะสั่งให้เพื่อนๆ อย่าเล่นผมแล้วก็ทำโทษผมอยู่บ่อยๆ เนื่องจาก อาจจะเพราะในสายตาของครูเห็นผมชอบแกล้งเพื่อน เพราะว่าตอนนั้นน่าจะช่วงที่กำลังเล่นกับเพื่อนผมชอบโดนตบหัวหรือทำร้ายร่างกายบ่อยๆก็เลยลองทำคืนบ้างแต่ทีนี้เพื่อนมันร้องไห้ เพื่อนคนอื่นก็เลยไปฟ้องครูผมก็เลยโดนคุณครูปฏิบัติแบบนั้นบ่อยมาก
(02.)แล้วมันจะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่มีคุณครูจากจีนย้ายมาสอนจีนที่โรงเรียนของผม ผมจำไม่ได้ว่าช่วงที่เรียนกับคุณครูแกมีอะไรบ้างแต่มันจะมีเหตุการณ์นึงผมยังจำได้ก็คือ ในระหว่างที่คุณครูสอนคุณครูก็พูดอะไรสักอย่างนี่แหละน่าจะเป็นเรื่องเตือนเกี่ยวกับพฤติกรรมของนักเรียนทุกคน แต่ที่นี่ตอนนั้นผมน่าจะเผลอไปทำเสียงเหมือนเสียงเยาะเย้ยแล้วไปพูดกับเพื่อนว่า คุณครูเขาจะทำแบบนั้นจริงๆหรอ
แล้วทีนี้อยู่ดีๆ คุณครูคนนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วก็ถีบผมตกเก้าอี้ต่อหน้าเพื่อนๆ แล้วผมก็ได้แผลมาด้วยเป็นแผลจากการที่ขาไปขนกับเก้าอี้ตอนครูก็ถีบผมตก
(03.)ต่อไปมันเป็นเรื่องตอนที่ผมอยู่ ป.4 โดยจำได้ลางๆว่า เหตุการณ์มันประมาณว่า มันก็มีเพื่อนๆหลายคนที่น่าจะไม่ชอบผมแล้วก็บูลลี่ผมบ่อยๆ แบบว่าล้อชื่อพ่อแม่บ้างอะไรแบบนั้น แล้วทีนี้มันมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมไปเล่นที่ต้นไม้ต้นไม้นึง ก็คือไปเล่นคนเดียวนั่นแหละ เพราะตั้งแต่ ป.2 ผมก็ไม่มีเพื่อนเลย
ในระหว่างที่ผมกำลังเล่นคนเดียวอยู่ อยู่ๆก็มีกลุ่มผู้หญิงที่ไม่ค่อยชอบผมเดินมาแล้วบอกว่า ที่นี่พวกเขาจองไว้แล้ว ทั้งที่ตอนนั้นหมดคาบเรียนผมก็มาที่นี่ก่อน แล้วตอนนั้นผมก็เป็นคนที่เชื่อเรื่องความยุติธรรมมากก็เลย ผมก็ไม่ยอมให้ที่ตรงนั้นกับพวกนางไปดีๆ
พอพวกนางทำอะไรไม่ได้มันก็เลยมาแย่งผมเล่น ตอนนั้นจำได้ว่ามันมาแย่งที่นั่งเพื่อเล่นเกมแล้วมันก็ด่าชื่อแม่ผมแล้วก็ล้อเลียนผมไปเรื่อยๆ ตอนนั้นผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะเดินไปที่ไหนก็มีแต่รุ่นพี่ที่ชอบเข้ามาแกล้งผมสารพัดเลย ขนาดเดินๆอยู่ก็ยังโดนแกล้ง ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไงก็เลยหาที่นั่งแถวๆนั้นแล้วก็นั่งเล่นต่อพร้อมกับโดนล้อเลียนแบบนั้นไปเรื่อยๆ
(04.)แล้วต่อมา โดยตอนนี้มันจะสำคัญมากและผมไม่มีวันลืมเลย คือ...ตอนหมดคาบพักเที่ยงผมและพวกนางก็เดินกลับไปที่ห้องแต่พอเดินเข้าไป พวกนั้นก็ยังล้อเลียนชื่อแม่ผมอยู่ แล้วผมน่าจะเริ่มทนไม่ได้ก็เลยลองด่ามันไปบ้าง (จากนั้นก็เกิดการทะเลาะวิวาทขึ้นทันที)
แล้วตอนนี้กำลังด่ากับพวกนางอยู่ อยู่ๆก็มีหนึ่งในกลุ่มของพวกนางหยิบคัตเตอร์สีแดงขึ้นมาแล้วเอามาจ่อหน้าผมแล้วก็ขู่ และกำลังจะเข้ามาแทงแต่มีเพื่อนเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน จากนั้นก็มีคนไปตามครูมา คุณครูเขาก็เข้ามาในห้อง แต่เพื่อนคนนั้นก็เก็บคัตเตอร์ไว้ได้ทัน
พอคุณครูเข้ามาอย่างแรกที่คุณพูดทำก็คือ หันหน้ามาหาผมแล้วก็ด่าผม จากนั้นก็ลากตัวผมและเพื่อนทั้งห้องไปที่โรงอาหารแล้วมานั่งสอบปากคำ ตอนนั้นผมก็เลยอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นให้พูดอย่างละเอียดรวมถึงเรื่องคัตเตอร์มันด้วย แต่เพื่อนก็แก้ตัวว่านั่นเป็นแค่หัวปากกาสีแดง คุณครูก็เลยถามเพื่อนทั้งห้องว่าสิ่งที่เพื่อนคนนั้นพูดเป็นเรื่องจริงไหม แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคือ (ไม่มีใครตอบแม้แต่คนเดียว) จากนั้นก็เริ่มมีเพื่อนของนางในกลุ่มพยักหน้าจากนั้นเพื่อนคนอื่นก็พยักหน้าตาม
...จุดนั้นแหละเป็นจุดที่ผมสิ้นหวังที่สุด เพราะไม่มีเพื่อนคนไหนที่จะช่วยปกป้องผมแม้แต่คนเดียว แม้กระทั่ง...เรื่องจบแล้วก็ไม่มีเพื่อนคนไหนเข้ามาหาผมหรือปลอบโยนผมเลย มันคงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมมาเป็นซึมเศร้าในทุกวัน
เรื่อง ป.5-ม.3 ต่อจากนี้...ก็ไม่ต่างกันเลยแถมหนักขึ้นมากๆ แต่ตอนนี้ผมเล่าไปร้องไห้ไปจนแถบจะไม่ไหวแล้ว แถมเรื่องที่เล่าอยู่ตอนนี้มักก็ยาวมากๆ ก็เลยคงต้องหยุดเล่าก่อน...
หวังว่าจะมีใครสักคนที่จะได้รับรู้และอ่านเรื่องราวของผมจนจบนะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาเล่าต่อนะคับ...ฝันดีนะคับและขอให้ทุกคนไม่ต้องเจอเรื่องราวเหมือนผม มีความสุขกับทุกๆนะ