ผมเป็นคนต่างจังหวัด แต่ปัจจุบันทำงาน และอาศัยที่กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันอายุ 32 ปี เรื่องเกิดกับผมเมื่อผมได้อายุ 8 ขวบด้วยที่ผมเป็นเด็กที่ดื้อ และชนตอนนั้นผมได้วิ่งเล่นกับเพื่อน แล้วได้ปีนต้นมะขาม จากนั้นได้พลัดตกลงมา นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจำความได้ ในตอนนั้นผมไม่รู้สึกตัว แต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้มันเหมือนกับการนอนหลับ เหมือนกับว่าผมนอนหลับไป แต่แม่ได้เล่าให้ผมฟังว่าหลังจากที่ผมตกลงมา ผมไม่รู้สึกตัว ไม่หายใจ สลบไปเป็นเวลามากกว่า 6 ชั่วโมง จนคนในหมู่บ้านเข้าใจว่าผมตายไปแล้ว จนพากันนำสายสิญจน์มามัดตราสัง และได้นำไม้แผ่นมาต่อโลงและนำร่างของผมลงใส่ไปในโลงแล้วเรียบร้อย ( อาจเป็นพระว่าชาวบ้านในชนบท ห่างไกลจากความเจริญ เลยไม่ได้พาไปหาหมอ แล้วต่างพากันลงขันคิดว่าผมตาย ) ตัดมาที่ผมตอนนั้นรู้สึกว่าผมตื่นนอน แล้วอึดอัดมาก ลืมตาขึ้นมาเจอว่ามือโดนมัด และอยู่ในที่แคบๆ ผมได้ตะโกนและร้องไห้ และวภาพที่ผมเห็นคือพ่อเป็นคนเปิดฝากล่องที่เอาตัวผมยัดเข้าไป แล้วพ่อกับแม่ก็ร้องไห้ กอดผมไว้ แก้มัดให้ แล้วนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ ในตอนนั้นผมได้ยินคนในหมู่บ้านต่างพากันพูดว่า ผมพื้นแล้ว ผมตายแล้วฟื้น และในตอนนั้นแม่ผมได้เล่าให้ฟังว่า ที่คนมาเยอะๆคือกำลังจะพากันนำร่างของผมไปป่าช้า เพื่อฝัง เพราะทุกคนคิดว่าผมตาย...
ตั้งแต่วันนั้นมา มันมีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม และติดตัวผมมาจนถึงกระทั้งทุกวันนี้ ผมเห็น และได้ยินอะไรแปลกๆที่คนทั่วไปไม่เห็น พูดง่ายๆคือผมเห็นวิญญาณ ไปไหนมาไหนผมจะชอบเห็นผีอยู่ทั่วไป แต่สมัยตอนเด็กผมแยกไม่ออกว่าสิ่งที่ผมเห็นคือวิญญาณ หรือคน จนกระทั้งอายุ 16 ผมถึงรู้ว่าสิ่งที่ผมเห็นเขาไม่ใช่คน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัว และบั่นทอนสุขภาพจิตผมคือ ผมชอบภาพเห็นสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นกับผมในอนาคต เห็นเป็นภาพลางๆ
สถานที่ๆหนึ่งที่ผมต้องเจอ หรือต้องไป เหตุการร้ายๆต่างๆ เช่น อุบัติเหตุที่จะเกิดขึ้น รถยางจะรั่ว ขับมอไซต์ไปแล้วจะล้ม จะป่วยแบบต้องนอนโรงพยาบาล คนที่จะทำร้าย หรือเห็นหน้าใครบางคน แล้วอนาคตผมต้องเจอกับคนนั้นจริงๆ แต่ภาพที่ผมเห็นไม่สามารถบอกได้ว่าจะเกิดเวลาไหน แต่ไม่นานสิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นจริงๆ รวมถึงผมเห็นภาพที่ผมต้องสูญเสียคนที่อยู่รอบข้าง คนรอบข้างเจ็บป่วย หรือเกิดเรื่องราวร้ายๆกับเขาเหล่านั้น รวมถึงเห็นเขาเหล่านั้นล้มตาย ทุกวันนี้ผมรู้สึกหวาดกลัว กลัว่าคนที่ผมรัก กลัวคนในครอบครัวว่าเขาเหล่านั้นจะไปจากผมวันไหน ผมเห็นแต่ภาพ แต่ผมไม่รู้วันเวลา มันทำให้ผมอยู่อย่างวิตก ผมต้องทำยังไง
ทำยังไงผมจะหลุดพ้นจากสภาวะแบบนี้ที่เกิดขึ้นกับผม?
ตั้งแต่วันนั้นมา มันมีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม และติดตัวผมมาจนถึงกระทั้งทุกวันนี้ ผมเห็น และได้ยินอะไรแปลกๆที่คนทั่วไปไม่เห็น พูดง่ายๆคือผมเห็นวิญญาณ ไปไหนมาไหนผมจะชอบเห็นผีอยู่ทั่วไป แต่สมัยตอนเด็กผมแยกไม่ออกว่าสิ่งที่ผมเห็นคือวิญญาณ หรือคน จนกระทั้งอายุ 16 ผมถึงรู้ว่าสิ่งที่ผมเห็นเขาไม่ใช่คน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัว และบั่นทอนสุขภาพจิตผมคือ ผมชอบภาพเห็นสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นกับผมในอนาคต เห็นเป็นภาพลางๆ
สถานที่ๆหนึ่งที่ผมต้องเจอ หรือต้องไป เหตุการร้ายๆต่างๆ เช่น อุบัติเหตุที่จะเกิดขึ้น รถยางจะรั่ว ขับมอไซต์ไปแล้วจะล้ม จะป่วยแบบต้องนอนโรงพยาบาล คนที่จะทำร้าย หรือเห็นหน้าใครบางคน แล้วอนาคตผมต้องเจอกับคนนั้นจริงๆ แต่ภาพที่ผมเห็นไม่สามารถบอกได้ว่าจะเกิดเวลาไหน แต่ไม่นานสิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นจริงๆ รวมถึงผมเห็นภาพที่ผมต้องสูญเสียคนที่อยู่รอบข้าง คนรอบข้างเจ็บป่วย หรือเกิดเรื่องราวร้ายๆกับเขาเหล่านั้น รวมถึงเห็นเขาเหล่านั้นล้มตาย ทุกวันนี้ผมรู้สึกหวาดกลัว กลัว่าคนที่ผมรัก กลัวคนในครอบครัวว่าเขาเหล่านั้นจะไปจากผมวันไหน ผมเห็นแต่ภาพ แต่ผมไม่รู้วันเวลา มันทำให้ผมอยู่อย่างวิตก ผมต้องทำยังไง