ขอคำปลอบโยนหน่อยได้มั้ยคะ

คือว่าต้องบอกก่อนว่าหนูเกิดมาในสภาพแสดล้อมที่ค่อนข้างทั่วไป เจอดีบ้างร้ายบ้างแย่บ้าง แต่ทุกปัญหาก็เป็นเรื่องน้อยๆ แต่ตอนนี้หนูพบว่าปัญหาน้อยๆเหล่านั้นมันเริ่มสะสมในจิตใจหนู รวมกันใหญ่ขึ้นและหนูพยายามทนให้พ้นไป ครั้งนี้หนูเริ่มจะมีปัญหาใหญ่ที่สองเข้ามา กลายเป็นว่าตอนนี้หันไปทางไหนก็ไม่มีที่ๆหนูสามารถพักผ่อนใจได้ นอกจากเวลานอน มันเป็นแนวท้อแท้ใจค่ะ หนูเชื่อว่าหนูผ่านไปได้แน่แต่หนูกลัวว่าหนูต้องแตกสลายก่อนผ่านไปหรือเปล่า มันจะใหญ่เกินหนูทนได้หรือเปล่า ถ้าบอกให้หนูเลิกทน หนูต้องบอกจริงๆค่ะว่ามันจะผ่านไปได้แค่การทนอยู่เท่านั้น เพราะมันคือช่วงเปลี่ยนแปลง หนูแค่กลัวตัวเองหรือเปล่า แต่ขอกำลังใจหน่อยนะคะ