เคยรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนกันบ้างมั้ยครับ รู้สึกเหมือนตัวเองไม่สำคัญ รู้สึกเหมือนถ้าไม่มีเราอยู่ตรงนี้ทุกอย่างมันน่าจะไปได้ดีกว่านี้ รู้สึกเหมือนเราเป็นเป็นตัวถ่วง รู้สึกเหมือนเราเป็นตัวอับอายของครอบครัว??
ขอระบายย้อนหลังก่อนนะครับ ตอนนี้ผมอายุ 22 ครับ พอเรียนจบ ม.3 ก็ออกมาขายของช่วยที่บ้าน เรียกว่าเป็นเสาหลักของที่บ้านก็ได้ครับ เพราะทำหน้าที่ทุกอย่างแทนพ่อ (พ่อเลี้ยง) ผมขายของช่วยที่บ้านครับ จนซื้อทุกอย่างที่ครอบครัวอยากได้ ทั้งรถ ทั้งที่ดิน ผมขายของมาจนอายุ 21 ครับ ก็คงสัก 6-7 ปี แล้ววันนึงก็ต้องเลิกขายครับ เพราะโดนไล่ที่ขายของกัน ครอบครัวก็เลยต้องย้ายสัมโนครัวกลับต่างจังหวัด ( ครอบครัวมีกัน 5 คนครับ พ่อ(เลี้ยง) แม่ ยาย น้องสาว และผม ) ก็มาทำไร่ยาง ข้าว อ้อยครับ ทุกอย่างเหมือนจะดีครับ แต่มันกลับแย่คง ด้วยความที่ตอนอยู่กรุงเทพ ผมเป็นเสาหลักของการทำงาน เลยรู้สึกว่าตัวเองสำคัญมาก เพราะถ้าไม่มีเรา ครอบครัวเราต้องแย่ คงไม่มีใครคอยรับ คอยส่งแม่ไปทำงาน คงไม่มีใครซื้อของให้ แต่ก็นั้นแหละครับ นั้นมันที่กรุงเทพ แต่พอย้ายกลับมาอยู่ ตจว. ทุกอย่างกลับแย่ลง ผมรู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีบทบาทในครอบครัว เวลาพวกเค้าทำอะไรเค้าจะไม่ค่อยเรียกผม เขาจะชวนกันแค่ 3 คนพ่อแม่ลูกเป็นส่วนใหญ่ ก็เป็นแบบนี้มาตลอด จนกระทั่งเข้าเดือนที่ 6 ยายผมเสีย ทุกอย่างมันแย่ลงมากครับ เมื่อก่อนว่าแย่แล้ว พอยายเสียแย่หนักกว่าเดิม ไม่มีใครเห็นหัวผมเลย ผมรู้สึกเหมือนแค่คนอาศัย เขาจะเรียกผม เขาจะชวนผม ก็ต่อเมื่อมีงาน มีธุระให้ผมทำ ผมไม่รู้ว่าผมคิดเยอะไปรึเปล่า ตอนยายยังอยู่ผมยังพอมีตัวตน อย่างน้อยก็ยังมียายเป็นห่วงผม ยายจะคอยถามว่าเป็นยังไง กินข้าวรึยัง แต่พอยายตายจาก ผมรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ผมไม่มีความสุขเลยครับ ผมชอบนอนมองรูปถ่ายผมกับยายแล้วก็คอยภาวนาให้เขามาเอาผมไปอยู่ด้วยไวๆ ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ผมอึดอัด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะทำยังไงต่อไป แต่ถ้าเลือกได้ผมก็อยากไปอยู่กับยายผมมากกว่าเพราะแกเป็นคนเดียวที่คอยห่วง คอยดูแลผมครับ
( จริงๆรายละเอียดยิบย่อยเยอะมากครับ ตัดออกเยอะมาก )
เคยรู้สึกไร้ค่าบ้างมั้ย
ขอระบายย้อนหลังก่อนนะครับ ตอนนี้ผมอายุ 22 ครับ พอเรียนจบ ม.3 ก็ออกมาขายของช่วยที่บ้าน เรียกว่าเป็นเสาหลักของที่บ้านก็ได้ครับ เพราะทำหน้าที่ทุกอย่างแทนพ่อ (พ่อเลี้ยง) ผมขายของช่วยที่บ้านครับ จนซื้อทุกอย่างที่ครอบครัวอยากได้ ทั้งรถ ทั้งที่ดิน ผมขายของมาจนอายุ 21 ครับ ก็คงสัก 6-7 ปี แล้ววันนึงก็ต้องเลิกขายครับ เพราะโดนไล่ที่ขายของกัน ครอบครัวก็เลยต้องย้ายสัมโนครัวกลับต่างจังหวัด ( ครอบครัวมีกัน 5 คนครับ พ่อ(เลี้ยง) แม่ ยาย น้องสาว และผม ) ก็มาทำไร่ยาง ข้าว อ้อยครับ ทุกอย่างเหมือนจะดีครับ แต่มันกลับแย่คง ด้วยความที่ตอนอยู่กรุงเทพ ผมเป็นเสาหลักของการทำงาน เลยรู้สึกว่าตัวเองสำคัญมาก เพราะถ้าไม่มีเรา ครอบครัวเราต้องแย่ คงไม่มีใครคอยรับ คอยส่งแม่ไปทำงาน คงไม่มีใครซื้อของให้ แต่ก็นั้นแหละครับ นั้นมันที่กรุงเทพ แต่พอย้ายกลับมาอยู่ ตจว. ทุกอย่างกลับแย่ลง ผมรู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีบทบาทในครอบครัว เวลาพวกเค้าทำอะไรเค้าจะไม่ค่อยเรียกผม เขาจะชวนกันแค่ 3 คนพ่อแม่ลูกเป็นส่วนใหญ่ ก็เป็นแบบนี้มาตลอด จนกระทั่งเข้าเดือนที่ 6 ยายผมเสีย ทุกอย่างมันแย่ลงมากครับ เมื่อก่อนว่าแย่แล้ว พอยายเสียแย่หนักกว่าเดิม ไม่มีใครเห็นหัวผมเลย ผมรู้สึกเหมือนแค่คนอาศัย เขาจะเรียกผม เขาจะชวนผม ก็ต่อเมื่อมีงาน มีธุระให้ผมทำ ผมไม่รู้ว่าผมคิดเยอะไปรึเปล่า ตอนยายยังอยู่ผมยังพอมีตัวตน อย่างน้อยก็ยังมียายเป็นห่วงผม ยายจะคอยถามว่าเป็นยังไง กินข้าวรึยัง แต่พอยายตายจาก ผมรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ผมไม่มีความสุขเลยครับ ผมชอบนอนมองรูปถ่ายผมกับยายแล้วก็คอยภาวนาให้เขามาเอาผมไปอยู่ด้วยไวๆ ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ผมอึดอัด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะทำยังไงต่อไป แต่ถ้าเลือกได้ผมก็อยากไปอยู่กับยายผมมากกว่าเพราะแกเป็นคนเดียวที่คอยห่วง คอยดูแลผมครับ
( จริงๆรายละเอียดยิบย่อยเยอะมากครับ ตัดออกเยอะมาก )