มันแย่มากไหมคะ ที่เราไม่อยากแบ่งของกินให้พี่ชาย

คือเรามีพี่ชายคนนึง เขาสมาธิสั้นแต่เขาก็ใช้ชีวิตได้ปกติแค่ความคิดความใส่ใจอะไรของเขาจะแปลกๆหน่อย แต่ช่วงนี้เราไม่ค่อยอยากแบ่งของกินให้เขาเท่าไหร่เพราะก่อนหน้านี้ มันมีเหตุการณ์ที่แม่เราซื้อของกินมาให้เรากับพี่ เราเลยแบ่งกับพี่เท่ากัน และบอกเขาแล้วว่าของคุณเท่านี้นะของเค้าเท่านี้นะอย่ากินของเค้านะแล้วเราก็เก็บขนมอันนั้นไว้ในตู้เย็น อีกวันนึงเราไปโรงเรียนวันนั้นดันเป็นวันที่เรารสเหนื่อยมากๆทั้งกายทั้งใจแล้วก็เป็นช่วงที่เราคุมอาหาร ทั้งวันเราเลยไม่ได้กินของหวานเลยตั้งใจจะกลับบ้านมากินขนมอันนั้นที่แบ่งไว้ แต่พอกลับบ้านมาเรารีบไปตู้เย็นดันหาขนมไม่เจอหานานมากๆจนเริ่มเซ็ง พอเราเจอพี่เราเลยถามเขาว่า “เห็นขนมเค้ามั้ย ที่แบ่งไว้ในตู้เย็น” พี่เราดันตอบกลับมาว่า “กินไปแล้ว ชิ้นนั้นไม่ใช่ของเขาหรอ” เราก็เลยโวยวายเล็กๆว่าก็แบ่งกันแล้วไง ทำไมไม่รู้ล่ะ พี่ชายเราเขาก็ทำหน้าไม่ได้สนใจอะไรไม่มีขอโทษไม่มีอะไรแล้วดินขึ้นบ้านไปเลย พอพี่เราขึ้นบ้านไปเราร้องไห้เลยค่ะ🥹 วันนั้นเราเหนื่อยมากๆแค่อยากจะกลับบ้านมากินขนมชิ้นนึงเผื่อฮีลใจ แล้วเจอแบบนี้ รู้สึกแย่มากๆ มันเป็นแบบนี้หลายครั้งมากๆเขากินของเราทุกอย่างขนมข้าวเช้าฯ พร้อมกับเหตุผลเดิมๆที่เขาจะบอกว่าเขาไม่รู้ว่ามันคือส่วนของเรา ซึ่งพี่เราจากที่เราบอกไปว่าเขาไม่ใช่เด็กปกติ เราก็ไม่อยากโกรธพี่แล้วก็ไม่ใม่อบากบ่นให้พี่เขาคิดมาก เราก็จัดการตัวเองมาตลอด เรารักพี่เรานะคะ จนวันนั้นแหลพค่ะ ทำให้เรารู้สึกแย่มากๆ จากวันนั้นเวลาพี่เราขอให้เราแบ่งขนมเราก็ไม่อยากจะแบ่งให้แต่สุดท้ายเราก็ให้อยู่ดี เราก็อยากให้อขาได้กิน เพราะเราก็คิดอยู่ตลอดว่าเวลาเราขอเขากิน เขาก็จะให้เรากินแน่ๆเหมือนกัน

แต่วันนี้เรากินบ้านกันกับที่บ้านเราเดินไปหยิบมาการองเรามาแกะกำลังจะกิน พี่เราก็พูดขึ้นมาว่าอันนั้นอะไร เราเลยบอกว่ามาการอง เขาเลยบอกว่าขอกินชิ้นนึง เราก็บอกว่ามันมีชิ้นเดียว เขาเลยบอกครึ่งชิ้นก็ได้ เราเลยเผลอทำไมหน้าไปพอใจออกไป พอพ่อเราเห็นว่าเราทำหน้าไม่พอใจเขาเลยพูดว่า งั้นพ่อกินด้วย แม่ก็พูดว่าแม่กินด้วย เพราะบ้านเราสอนให้แบ่งปันมากๆยิ่งกับพี่น้อง เวลาเขาเห็นเราหวงอะไรเขาจะยิ่งแย่ง ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มากมันไม่ใช่เพราะเราหวงแล้วตอนนั้น มันเพราะคำพูดพวกเขาทำเรารู้สึกแย่ยังไงไม่รู้ แล้วอยู่ๆน้ำตามันก็ไหล พ่อก็เลยล้อเรา ส่วนแม่ก็บ่นว่าแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ ส่วนพี่เราก็นั่งเงียบๆกินมาการองส่วนของเขาที่แบ่งไป จังหวะนั้นเราไม่อยากกินอะไรแล้ว เลยเอามาการองส่วนของเราไปเก็บแล้วขึ้นห้องมาเลย
  
แต่เราอะเรียกว่ามีปมรึเปล่าไม่รู้แต่ด้วยความที่พี่เราเป็นเด็กแบบนั้น เราก็รู้สึกตัวเองเป็นที่2มาตลอด รู้สึกพ่อแม่ดูแลแต่พี่ มันอาจจะไม่จริงก็ได้ค่ะแค่ความรู้สึกเรามันรู้สึกแบบนั้น แต่เราก็เข้าใจพ่อแม่นะคะ พี่เราเขาคิดแปลกๆพ่อแม่ก็เป็นห่วง เราก็เป็นห่วงพี่เหมือนกัน เราก็รักพี่ แต่บางทีการเข้าใจ ไม่ได้แปลว่าจะไม่น้อยใจ เราอยากรู้ความคิดเห็นของคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่ะ ….