ตั้งแต่เด็กมาเราก็มีเพื่อนมาตลอดนะ คือเพื่อนดีมาตลอดเลย แต่พอถึงเวลาเรียนจบก็แยกย้าย เงียบหายกันไปหมด
จนเข้ามหาลัยคือเราเรียนการท่องเที่ยวนะ ได้มีเพื่อนกลุ่มนึงดีมากอยู่ด้วยกันมาตลอด 4 ปี แต่ก็มีเหตุทำให้เราต้องแยกออกมาจากกลุ่ม
เรื่องมันเริ่มจากจะมีคนๆนึงคือเรียนเก่งในห้องแหละ แต่หวงวิชา เพื่อนในห้องเลยไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ อยู่กลุ่มไหนก็ต้องออกจากกลุ่มนั้น สุดท้ายมาอยู่กลุ่มเรา (มาอยู่ในช่วงหลังก่อนจะเรียนจบ) ซึ่งในกลุ่มเราก็ไม่ค่อยชอบกันเท่าไหร่ แต่มีอะไรก็ช่วยๆกัน จนเค้ากลายเป็นคนในกลุ่มไปเรียบร้อย
จนมาถึงการทำงานวิจัยก่อนจบ เราแบ่งหน้าที่กันทำ ช่วยกันตลอด แต่หลังๆมาเราไม่ได้ไปช่วย ตรงๆเลยเราติดผู้ชายคนนึง งานก็ช่วยมั่งไม่ช่วยมั่ง เพื่อนมันก็ด่าแหละ จนถึงวันพรีเซนท์งานเราได้มารู้จากเพื่อนในห้องคนอื่นว่ากลุ่มเราตัดเราออกจากงานวิจัยนะ เราก็แบบ ห้ะ!! ตอนไหน เค้าบอกว่าเห็นในเฟสบุ๊ค แต่เราไม่เห็นเพราะเรามีเรื่องทะเลาะกับคนที่เข้ามาในกลุ่มเลยบล็อกเฟสบุ๊คกันไป
ตอนนั้นคนอื่นๆในกลุ่มก็คุยดีกับเราแบบปกติเลยนะ เราเลยตกใจ เลยถามในกลุ่มแบบไม่มีใครคิดจะบอกสักคำเลยหรอ คำตอบที่ได้กลับมาคือ ไม่รู้ตัวเลยหรอว่าโดนตัดออก ตั้งแต่นั้นคือเราก็เลิกยุ่งไปเลย ติดต่อ อ. เพื่อขอทำงานวิจัยใหม่คนเดียวจนจบ
หลังจากนั้นมีการฝึกงาน เราเลือกฝึกโรงแรม ซึ่งแน่นอนมีการเลือกโรงแรมก่อนจะเกิดเรื่อง ทำให้เราต้องไปฝึกกับเพื่อนกลุ่มเดิม แต่รอบนี้ไปกัน 3 คนรวมเรา ที่เหลือแยกกันไปอีกโรงแรมนึง แรกๆไปก็ไม่พูดเลย แต่ด้วยความที่อยู่ห้องเดียวกัน นอนห้องเดียวกัน จนสุดท้ายก็เริ่มพูดกัน คุยกันปกติ เราก็คิดว่าอะไรๆมันกลับมาดีแล้ว จนเราไปเห็นแชทที่เค้าคุยกันลับหลังเรา แบบพวกเค้าบ่นว่าเบื่อเรา ไม่อยากอยู่ด้วย ไม่ชอบเลย อยากไปอยู่ที่อื่น อะไรประมาณนี้ และยังมีแชทที่เค้าคุยกับเพื่อนที่แยกไปอีกโรงแรมนึง แบบคุยกระแทกถึงเราตลอด ทั้งๆที่ตอนอยู่ด้วยกัน ฝึกงานด้วยกันก็คุยกันดีไม่มีอะไร เราจึงกลายเป็นเงียบไปอีกรอบ ทำตัวเฉยๆไปเลย
หลังจากฝึกงานจบ เรียนจบไปแล้ว ผ่านไปประมาณปีนึง ไม่รู้ตอนนั้นอะไรเข้าสิงคือเราเอารูปแชทที่พวกเค้าคุยกันโพสต์ลงเฟสบุ๊ค จนทำให้กลายเป็นเรื่องอีก และส่วนมากคนที่มาคอมเมนต์คือด่าเราหมดเลย เราเสียใจนะ ไม่รู้จะทำไงจนสุดท้ายก็เงียบไปเหมือนเคย เราเข้าใจว่าเราผิดนะ แต่ที่พวกเค้าทำมันก็น่าน้อยใจเหมือนกัน
แล้วก็เข้าสู่วัยทำงาน ทุกงานที่เราทำเราเจอเพื่อนร่วมงานดีมาก แต่สุดท้ายก็มีเรื่องให้ทะเลาะจนเกลียดกันไปเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เราไม่เข้าใจ หรืออาจจะเป็นที่นิสัยเรา เราเจ้าระเบียบ งานทุกอย่างต้องตั้งใจ ต้องออกมาดี ต้องช่วยกัน เลยอาจทำให้เพื่อนร่วมงานไม่พอใจมั้ง
ล่าสุดเหมือนเรากลายเป็นคนไม่มีเพื่อนไปแล้ว ก็มีบ้างบางคนที่ยังติดต่อกัน แต่ก็แค่นานๆครั้ง คือเราคิดไปถึงเรื่อง ถ้าแต่งงานใครจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ แล้วถ้าไปรับปริญญาเราจะถ่ายรูปกับใคร ชีวิตเรามันน่าน้อยใจนะ 😭😭
เคยคิดไหมว่าชีวิตอาภัพเพื่อน?
จนเข้ามหาลัยคือเราเรียนการท่องเที่ยวนะ ได้มีเพื่อนกลุ่มนึงดีมากอยู่ด้วยกันมาตลอด 4 ปี แต่ก็มีเหตุทำให้เราต้องแยกออกมาจากกลุ่ม
เรื่องมันเริ่มจากจะมีคนๆนึงคือเรียนเก่งในห้องแหละ แต่หวงวิชา เพื่อนในห้องเลยไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ อยู่กลุ่มไหนก็ต้องออกจากกลุ่มนั้น สุดท้ายมาอยู่กลุ่มเรา (มาอยู่ในช่วงหลังก่อนจะเรียนจบ) ซึ่งในกลุ่มเราก็ไม่ค่อยชอบกันเท่าไหร่ แต่มีอะไรก็ช่วยๆกัน จนเค้ากลายเป็นคนในกลุ่มไปเรียบร้อย
จนมาถึงการทำงานวิจัยก่อนจบ เราแบ่งหน้าที่กันทำ ช่วยกันตลอด แต่หลังๆมาเราไม่ได้ไปช่วย ตรงๆเลยเราติดผู้ชายคนนึง งานก็ช่วยมั่งไม่ช่วยมั่ง เพื่อนมันก็ด่าแหละ จนถึงวันพรีเซนท์งานเราได้มารู้จากเพื่อนในห้องคนอื่นว่ากลุ่มเราตัดเราออกจากงานวิจัยนะ เราก็แบบ ห้ะ!! ตอนไหน เค้าบอกว่าเห็นในเฟสบุ๊ค แต่เราไม่เห็นเพราะเรามีเรื่องทะเลาะกับคนที่เข้ามาในกลุ่มเลยบล็อกเฟสบุ๊คกันไป
ตอนนั้นคนอื่นๆในกลุ่มก็คุยดีกับเราแบบปกติเลยนะ เราเลยตกใจ เลยถามในกลุ่มแบบไม่มีใครคิดจะบอกสักคำเลยหรอ คำตอบที่ได้กลับมาคือ ไม่รู้ตัวเลยหรอว่าโดนตัดออก ตั้งแต่นั้นคือเราก็เลิกยุ่งไปเลย ติดต่อ อ. เพื่อขอทำงานวิจัยใหม่คนเดียวจนจบ
หลังจากนั้นมีการฝึกงาน เราเลือกฝึกโรงแรม ซึ่งแน่นอนมีการเลือกโรงแรมก่อนจะเกิดเรื่อง ทำให้เราต้องไปฝึกกับเพื่อนกลุ่มเดิม แต่รอบนี้ไปกัน 3 คนรวมเรา ที่เหลือแยกกันไปอีกโรงแรมนึง แรกๆไปก็ไม่พูดเลย แต่ด้วยความที่อยู่ห้องเดียวกัน นอนห้องเดียวกัน จนสุดท้ายก็เริ่มพูดกัน คุยกันปกติ เราก็คิดว่าอะไรๆมันกลับมาดีแล้ว จนเราไปเห็นแชทที่เค้าคุยกันลับหลังเรา แบบพวกเค้าบ่นว่าเบื่อเรา ไม่อยากอยู่ด้วย ไม่ชอบเลย อยากไปอยู่ที่อื่น อะไรประมาณนี้ และยังมีแชทที่เค้าคุยกับเพื่อนที่แยกไปอีกโรงแรมนึง แบบคุยกระแทกถึงเราตลอด ทั้งๆที่ตอนอยู่ด้วยกัน ฝึกงานด้วยกันก็คุยกันดีไม่มีอะไร เราจึงกลายเป็นเงียบไปอีกรอบ ทำตัวเฉยๆไปเลย
หลังจากฝึกงานจบ เรียนจบไปแล้ว ผ่านไปประมาณปีนึง ไม่รู้ตอนนั้นอะไรเข้าสิงคือเราเอารูปแชทที่พวกเค้าคุยกันโพสต์ลงเฟสบุ๊ค จนทำให้กลายเป็นเรื่องอีก และส่วนมากคนที่มาคอมเมนต์คือด่าเราหมดเลย เราเสียใจนะ ไม่รู้จะทำไงจนสุดท้ายก็เงียบไปเหมือนเคย เราเข้าใจว่าเราผิดนะ แต่ที่พวกเค้าทำมันก็น่าน้อยใจเหมือนกัน
แล้วก็เข้าสู่วัยทำงาน ทุกงานที่เราทำเราเจอเพื่อนร่วมงานดีมาก แต่สุดท้ายก็มีเรื่องให้ทะเลาะจนเกลียดกันไปเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เราไม่เข้าใจ หรืออาจจะเป็นที่นิสัยเรา เราเจ้าระเบียบ งานทุกอย่างต้องตั้งใจ ต้องออกมาดี ต้องช่วยกัน เลยอาจทำให้เพื่อนร่วมงานไม่พอใจมั้ง
ล่าสุดเหมือนเรากลายเป็นคนไม่มีเพื่อนไปแล้ว ก็มีบ้างบางคนที่ยังติดต่อกัน แต่ก็แค่นานๆครั้ง คือเราคิดไปถึงเรื่อง ถ้าแต่งงานใครจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ แล้วถ้าไปรับปริญญาเราจะถ่ายรูปกับใคร ชีวิตเรามันน่าน้อยใจนะ 😭😭