เราเป็นเกย์วัย 30 up แล้ว เรามีพี่น้องสองคน พี่ชายเราก็เป็นเกย์ที่เกิดจากครอบครัวที่ไม่มีความสุข พ่อกับทะเลาะและใช้คำหยาบให้เห็นตั้งแต่เด็ก เราไม่เคยสนิทกับพ่อเลย ตอนวัยเด็กแม่ไปทำงานต่างจังหวัด เราจะนอนไม่หลับ คิดสารพัดและกลัวว่าจะมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นกับแม่ กลัวแม่ตาย ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นสมัยเด็กแล้ว
พอโตมา พ่อแม่แยกทางกัน เราเรียนมัธยมปลาย
พี่ชายเป็นคนโมโหร้าย โวยวายเสียวดัง และเอาตัวเป็นใหญ่ พ่อแม่ยอมพี่ชายทั้งๆที่ฐานะไม่ดีอะไร ยุคนั้นพี่ชายอยากดัดฟัน อยากได้รถมอเตอร์ไซต์แม่ก็ซื้อให้ พ่อไม่เลี้ยงไม่ซัพพอร์ตเรืองเงินอยู่แล้ว แม่เป็นข้าราชการก็ต้องไปกู้ไปยืมมา พี่ชายก็โวยวายเสียงดังทะเลาะ ทุบตีพ่อแม่เสมอ เรานอนไม่หลับและตอนนั้นต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราขอแม่ไปอยู่หอคนดียว เพราะทนเสียงกรีดร้องของพี่ชาย ที่ทะเลาะกับพ่อแม่ทุกวันไม่ไหว เรานอนไม่หลับเลย ติดต่อเรื้อรัง จนแม่พาไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาล เรารับยานอนหลับมาแต่ก็ช่วยไรไม่ค่อยได้ สมองเบลอเราต่อสู้จนหายเองในวัย 25 ปี พ่อแยกทางกับแม่ ตอนนั้นเราทำงานพิเศษรับจ้างมาตลอด ไม่เคยทำงานประจ
พอมาวัย 29 เป็นทอนซิลอักเสบบ่อยมาก หมอตรวจพบว่าติดเชื้อ HIV อีก เราเครียดกับชีวิตหนักมาก ทุกวันนี้เราขอออกมาอยู่คนเดียว พี่ชายกับแม่อยู้บ้านเดียวกัยแต่ก็ทะเลาะทุกวัน เราทนเสียงดังทะเลาะวิวาทไม่ได้ เพราะเราต้องดารการพักผ่อน
ยู่คนเดียวมันสงบแต่ก็เหงามาก เราเคยมีแฟนแต่ก็ไม่สมหวัง บางคืนก็นอนน้อยใจในชีวิตตัวเอง บางคืนเราก็ร้องไห้นึกถึงแม่ กลัวแม่จะจากไป แล้วน้ำตาไหลออกมา บางทีก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมต้องเกิดมา ทำไมต้องต่อสู้กับโลกใบนี้ เราขอกำลังใจหรือ วิธีที่เราจะรับมือความทุกข์ของเราด้วย
ปัญหาชีวิตนอนไม่หลับ คิดว่าแม่จะเสียชีวิต ขอทางออกและกำลังใจ
พอโตมา พ่อแม่แยกทางกัน เราเรียนมัธยมปลาย
พี่ชายเป็นคนโมโหร้าย โวยวายเสียวดัง และเอาตัวเป็นใหญ่ พ่อแม่ยอมพี่ชายทั้งๆที่ฐานะไม่ดีอะไร ยุคนั้นพี่ชายอยากดัดฟัน อยากได้รถมอเตอร์ไซต์แม่ก็ซื้อให้ พ่อไม่เลี้ยงไม่ซัพพอร์ตเรืองเงินอยู่แล้ว แม่เป็นข้าราชการก็ต้องไปกู้ไปยืมมา พี่ชายก็โวยวายเสียงดังทะเลาะ ทุบตีพ่อแม่เสมอ เรานอนไม่หลับและตอนนั้นต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราขอแม่ไปอยู่หอคนดียว เพราะทนเสียงกรีดร้องของพี่ชาย ที่ทะเลาะกับพ่อแม่ทุกวันไม่ไหว เรานอนไม่หลับเลย ติดต่อเรื้อรัง จนแม่พาไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาล เรารับยานอนหลับมาแต่ก็ช่วยไรไม่ค่อยได้ สมองเบลอเราต่อสู้จนหายเองในวัย 25 ปี พ่อแยกทางกับแม่ ตอนนั้นเราทำงานพิเศษรับจ้างมาตลอด ไม่เคยทำงานประจ
พอมาวัย 29 เป็นทอนซิลอักเสบบ่อยมาก หมอตรวจพบว่าติดเชื้อ HIV อีก เราเครียดกับชีวิตหนักมาก ทุกวันนี้เราขอออกมาอยู่คนเดียว พี่ชายกับแม่อยู้บ้านเดียวกัยแต่ก็ทะเลาะทุกวัน เราทนเสียงดังทะเลาะวิวาทไม่ได้ เพราะเราต้องดารการพักผ่อน
ยู่คนเดียวมันสงบแต่ก็เหงามาก เราเคยมีแฟนแต่ก็ไม่สมหวัง บางคืนก็นอนน้อยใจในชีวิตตัวเอง บางคืนเราก็ร้องไห้นึกถึงแม่ กลัวแม่จะจากไป แล้วน้ำตาไหลออกมา บางทีก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมต้องเกิดมา ทำไมต้องต่อสู้กับโลกใบนี้ เราขอกำลังใจหรือ วิธีที่เราจะรับมือความทุกข์ของเราด้วย