ขอมาระบายค่ะ

คือเราเป็นคนที่พูดเยอะกับคนที่สนิทหรือเพื่อน แต่พอมาเจอคนอื่นเขาแทบไม่พูดเรียกว่าพูดน้อยมาก พ่อแม่ครอบครัวเราก็ทำเหมือนเขาเป็นคนอื่นค่ะ ไม่ค่อยพูดด้วยจะพูดแค่บางที ตอนเด็กเราเป็นเด็กขี้อาย ไม่ค่อยกล้าอยู่บ้านพูดน้อยมากแต่พออยู่โรงเรียนเราพูดเยอะมากเรียกว่าเป็นปากของห้อง 555มันดูขำนะคะแต่ตอนที่เราเขียนตอนนี้มันเฉยชามาก ตั้งแต่เท่าไหร่ไม่รู้แล้วเราคิดว่าเราจะเป็นโรคซีมเศร้านะแต่ก็ไม่มั่นใจ ทุกวันเลิกเรียนหรือวันหยุดเราจะเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ค่อยออกมา จนพ่อแม่เราบ่นมาก พ่อขอบเปิดเพลงเสียงดังแต่พอเราไปบอกว่ารำคาญพ่อกลับบอกเราว่าก็ไปอยู่ที่อื่นสิ บางทีก็เปิดดังกว่าเดิม เหมือนเป็นการประชดเราไป พอเมื่อตอนไม่นานมานี้พ่อเราบ่นเรื่องห้องเราลกแล้วก็พูดเหมือนนิยทาเราแต่ให้เราได้ยิน เขาบอกว่าตอนเด็กพ่อไม่ซกมกขนาดนี้ แต่ที่พ่อไม่ค่อยพูดเพราะว่าพ่อคิดว่าเราไม่ชอบพ่อ ใช่ค่ะเราไม่ชอบมากๆด้วย พ่อบอกว่าพ่อบอกอะไรเราเราก็ไม่ฟัง แต่ที่พ่อทำกับเราคืออะไร เราไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะ เราไม่เคยคิดว่าจะฆ่าตัวตาย เราคิดว่าเรามีสิ่งที่ต้องทำเยอะแยะ เรากลับเข้ามาในห้องมานั่งดูศิลปินเกาหลี got7 เขาเป็นเหมือนยาเลยค่ะ เขาเยียวยาเราทุกอย่าง เราเป็นเหมือนแรงผลักดันเราเลย เรากดดันมากๆ ร้องไห้แทบทุกวัน เขาช่วยให้เราไม่คิดสั้น เขาทำให้เรารู้ว่าชีวิตเรายังมีค่าเราอยากจะได้เห็นหน้าเขาอยากดูครอบครัวในอนาคตของเขาอยู่ เราเลยไม่อยากไปไหน เรารักเขามากรักมากๆ เราคือส่วนหนึ่งของขีวิต มันจะดูไร้สาระกับคนอื่นนะคะ แต่มันคือความจริง เรากลัวทุกอย่าง บางทีเราเข้าใกล้อะไรที่มันจะทำให้มีเลือดเราก็จินตนาการไปถึงภาพสยองๆ ทั้งที่เราไม่เคยเจอมาก่อน บางทีเราก็ร้องไห้บางทีก็ยิ้ม พ่อบอกเราว่า พ่อแม่รักเราที่สุด แต่เราว่าไม่เลยไม่มีใครรักเรา เขาบอกว่ารักเราแต่เขาไม่แสดงให้เห็นเลย เราดูเหมือนคนงี่เง่าใช่ไหมล่ะ เราเป็นคนคิดมากแบบมากๆ ส่วนแม่ แม่ไม่ให้อิสระเราเลย บังคับทุกอย่าง เราขออะไรก็ขัดไปหมด กดดันเรามาก จนเราอึดอัด

แล้วอีกเรื่องคือเราเป็นคนร้องไห้ง่าย เจอเรื่องกระทบจิตใจนิดเดียวน้ำตามันก็มาแล้ว

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ไม่ต้องห่วงนะคะเราไม่ฆ่าตัวตายหรอก เรายังมีทั้ง 7 คนที่เราต้องการให้เขาอยู่สุขสบาย ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ

ขอบคุณค่ะ