สนามบินแถวบ้าน

ณ สนามบินกะลาแลนด์ แห่งนึง ในประเทศ แถวๆนี้ เปิดบริการให้ รายใหญ่ รายนึง เหมาที่ขายของแบบผูกขาด ตกลงเหมาจ่ายรายปี เจ้าของสนามบินรายใหญ่ รายเล็ก รายน้อย พอใจ ในรายได้ ตกลงให้เช่ากันไป  บังเอิญ  เจอโคขวิด เข้า  ทำอะไรไม่ถูก เหมาตลาดมาบริหาร แต่ดันไม่มีลูกค้า ทำไงดีไม่มีกำไร ไม่มีตังจ่าย  (ลองนัดไปคุยที่ร้านเหลากลางเมืองแห่งนึง)

นายคิงคอง: ตอนนี้อั้วไม่มีรายได้ เลยอั้วคงจ่ายค่าเช่าลื้อไม่ไหว ทำไงดี ลื้อเอาไป สองร้อย แล้วลื้อไปช่วยแก้สัญญาให้อั้วหน่อยดีมั้ย
นายอ้อด: เอ้ยถ้าอั้วทำแบบนี้ มันเสียธรรมาภิบาล เด่ว ผู้ภือหุ้น คนอื่นๆๆเค้าด่าอั้วตายหร่า 
นายคิงคอง: งั้น อั้วให้ลื้อ ห้าร้อย มื้อนี้ อั้วเลี้ยงเองด้วย  ลื้อก็ไปอ้างตามที่อั้วบอกสิ ว่า ไม่งั้น ยกเลิกสัญญา พังกันไปให้หมด ดีมั้ย  สนามบิน ก็ไม่ได้ตัง   ห้าร้อยก็ไม่ต้องเอา  มื้อนี้ ก็จ่ายครึ่งๆ

นายอ้อด: น้ำท่วมปาก กินของเค้าฟรีมาหลายมื้อ ....เออ ตกลงๆๆ เด่วอั้วหาทางพูดให้ดูดีเอง  เอาตังโอนไปให้เมียอั้วล้ะกัน

สามวันต่อมา
นายอ้อด: เอ้ยๆๆคิงคอง  มีปัญหาเลี้ยวว  จำไอ้ นาย คแบ้ง ได้มั้ย มันเอาเรา ไปด่าซ่ะเล่ะเลย
นายคิงคอง: เอ้าๆๆนัดมันมากินข้าว ที่เดิม  เด่วอั้วช่วยลื้อเคลีย

ณ เหลาแห่งเดิม

นายอ้อด  นายคิงคอง  นาย คแบ้ง  นั่งกินเหลา กัน  นายคิงคอง กับนาย อ้อด  ก็ไม่พูดมาก  บอกนายคแบ้ง  เอ้ย นาย ช่วยแก้ข่าวที ลื้อ เอาไปสองร้อย แล้วด่วงานหน้า อั้วจะไปกู้ ตังลื้อแทน ที่อื่น เอามั้ย   สรุป งานนี้ สามคนออกจากเหลา แฮปปี้เอนดิ้ง 

นายคิงคอง เสียเจ็ดร้อย ไม่ต้องเสีย สองหมื่น
นายคแบ้ง  หวังลมๆแล้งๆ ว่าเด่วหลายปีข้างหน้า ได้ดอกก้อนใหญ่
นายอ้อด  ได้อั่งเป่า สบายตัว

แยกย้าย กันไปทำงาน 

ตัดภาพ มาเจ้าของอื่นเล็กๆน้อยๆ โดนส่งไปเที่ยวดอย เอเวอเรสหมด 

จบเรื่อง สตอรี่สนามบินประเทศสารขัณ        ขนาดกล้องยังหาไม่เจอ นับภาษาาไรกับระดับสนามบิน  ประเทศนี้ ทำได้ทุกอย่าง