ผมเสียใจที่อายุขนาดนี้ แต่ยังดูแลผู้มีพระคุณไม่ได้

ตั้งแต่เด็กจนโต ผมมีลุงคนหนึ่งที่ดูแลมาตลอด คอยรับผิดชอบ คอยสอน ดุด่า และช่วยผมผ่านเวลาร้ายๆมานับครั้งไม่ถ้วน ผมไม่ใช่หลานแท้ๆ เรียกว่าอะไรดี คือเขาเป็นสามีของป้าผมอ่ะครับ ตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาลัยปี4 ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ปีหน้าผมก็จบแล้ว ในจังหวัดที่ผมอยู่มันไม่มีมหาลัย ผมเลยขึ้นรถไฟไปกลับเช้าเย็น เพื่อกลับมาหาข้าวหาปลาให้ลุงทุกเย็น จนวันนี้ผมก็ทำหน้าที่ตามปกติ แล้วไปเจอลุงนั่งน้ำตาซึมหน้าบ้าน ผมรู้ทันทีเลยว่าทำไม รู้แบบที่ไม่ต้องถามเลย เขาคงเหนื่อยที่อายุขนาดนี้ยังไม่ได้พักเหมือนคนอื่น ผมรู้สึกผิด ที่ผมอายุ22แล้ว ยังต้องให้คนแก่อายุ67ทำงานตากแดดทั้งวันหาเงินมาให้กิน แค่คิดว่าเขาได้เงินมายังไง น้ำตาผมก็กลั้นไม่อยู่ ในใจผมคิดว่าอยากจะพูดว่า"ปีหน้าผมก็จบแล้ว ลุงไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ ผมจะดูแลลุงเอง" แต่ผมก็ปากสั่นจนพูดไม่ออก ผมไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น เพราะเขาสอนผมด้วยความเข้มแข็งเสมอ ผมกัดฟันแล้วยิ้ม สิ่งที่ออกจากปากผมก็มีแค่"ปีหน้าจบแล้วนะ" เขาก็เดินเข้าบ้านแล้วบอกว่า "ดีแล้วจะได้สบาย" คำพูดของเขาเหมือนไม่ได้หวังอะไรในตัวผม ที่ผ่านมาผมรู้สึกได้ถึงความรักของเขา มากกว่าพ่อแม่ผมซะอีก เขาเป็นคนพูดจาเสียงดัง ดุๆ แต่สิ่งที่ออกมาจากเขาทั้งคำพูดและการกระทำ มันคือความจริงใจ ทุกๆวันเขาจะให้เงินผมกินวันละ100 เขาให้ผมไปหยิบในกระเป๋าตังเอง แล้วด้วยความที่ผมอยู่กับเขามาตลอด มันเหมือนเป็นภาพติดตาว่า ในกระเป๋าตังมีแค่ไหน ทั้งหมดที่เขามี ก็คือเหลือแค่นั้น บางครั้งเขาเหลือแค่200 เขาก็ยังให้ผม ถ้าผมไม่เอา เขาก็จะด่าแล้วบังคับ ว่าผมจะไม่มีตังไปเรียน ผมก็ไปเรียนแล้วพยายามไม่กินข้าว เหลือตังกลับมาซื้อของดีๆให้เขากินตอนเย็น จริงๆแม่ผมก็ให้เงินผมใช้ แต่ที่ผมจะบอกก็คือ แม่ผมมีกินมีใช้เลยให้ได้ แต่ลุงผมจะกินอะไรทียังลำบาก แต่เขาก็ยังให้ ความรู้สึกมันต่างกันมาก บางคนอาจจะคิดว่าถ้าแม่ให้เงินแล้วไปขอลุงทำไม ถึงผมไม่ขอ ลุงก็ต้องทำงานอยู่ดีเพราะแค่ไม่ขอ ไม่ได้แปลว่าจะไม่ลำบาก และที่แม่ให้ ก็คือเอาไว้จ่ายทุกอย่างนอกจากเรื่องกิน เช่น ค่าไฟ ค่าหอ ค่าเน็ตบ้าน เน็ตโทรศัพย์ ค่าน้ำมัน ป่วย โปรเจ็ค รายงาน ปริ้นงาน ค่าเทอม คือถ้าไปขอแม่ว่าต้องจ่ายค่าบลาๆๆ เขาจะไม่ให้
ผมอ่ะเกลียดตัวเองมาก แบบผิดหวังกับไอ้ความทำอะไรไม่ได้เลยของตัวเองนี่แหละ เห็นอยู่ทุกวัน เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย ทำอะไรไม่ได้เลย ลูกสาวเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของผม แต่ก็ไม่ดูแล ไม่เคยแม้แต่จะซื้อกับข้าวให้กิน ทิ้งลูก2คนไว้ให้ลุงเฝ้า ให้ลุงซื้อของกินให้ ผมมองย้อนไปตอนตัวเท่านั้น ลุงผมรักผมดูแลผมดีกว่านี้อีก แต่ตอนนี้ผมทำได้แค่ดูเขาลำบาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความเป็นคน ทำอะไรเพื่อครอบครัวที่ลำบากไม่ได้เลย