สวัสดีค่ะ
คือเราอายุ18 พึ่งเรียนจบหมาดๆ ยังไม่มีงาน ไม่มีแฟน ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะออกจากรร.ตอนมี.3มาเรียนกศน.เพราะตอนนั้นบ้านมีปัญหาเรื่องเงินและน้องเรียนปฐมอยู่เราเลยยอมออก ทีนี้เพื่อนที่มีตอนนั้นก็ห่างกันไปค่ะ
เรามีเพื่อนสนิทหนึ่งคนรู้จักกันมาแต่เด็กๆ เป็นคนเดียวที่ตอนนี้ยังสนิทอยู่ และมีพี่สาวและลูกพี่ลูกน้อง2-3คน ก็คือลูกของอาๆเรา รุ่นราวพี่เราค่ะ
เรื่องก็คือเวลาเราอยู่กับเพื่อน ตัวอย่างเช่น ไปเที่ยว ไปหาของกินเวลากลางคืน ที่บ้านบ่นตลอดว่าคบเพื่อนไม่ดี พากันเที่ยวดึกดื่น ยอมรับว่าเพื่อนแต่งตัวข่อนข้างจัด เขามีเพื่อนอีกกลุ่มที่เที่ยวจริงแต่เราก็ไม่ได้ไปด้วยเพราะไม่สนิทมากเวลาไปก็ไปแค่หาอะไรกินเล่นจริงๆ และเราเป็นคนเงียบไม่ชอบที่แบบนั้น แต่สุดท้ายแก้ตัวยังไงก็โดนครอบครัวเหมารวม ตอนนี้เรามีเพื่อนคนเดียวและเขาก็ดีมากระดับนึงเพราะรู้จักกันมานาน แต่ครอบครัวบอกให้เราห่างเพื่อนมาเอาครอบครัวตัวเองดีกว่า ประมาณว่ามาอยู่กับพวกพี่สาวเวลาไปไหนมาไหนก็ไปกับพี่ๆ
แต่ฝั่งพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเราก็สนิทแต่ไม่มากที่จะพูดคุยทุกเรื่องเหมือนเพื่อน จะเป็นพี่สาวเรามากกว่าที่สนิทด้วยกันและไปไหนด้วยบ่อยๆ แต่ประเด็นมันอยู่ตรงที่เพราะไม่ได้สนิทมากเวลาไปไหนพวกเขามักไม่ชวนเราก่อน ถ้าเราไม่เสนอขึ้นมาว่าอยากไปด้วยจัง ทั้งที่พวกเขาบอกตลอดว่าจะไปเที่ยวหรือไปไหนก็มาไปกับพวกเขาแทนสิดีกว่าไปกับเพื่อนที่ไม่เอาไหน แต่ก็ไม่เคยชวนไปด้วยเลยสักครั้ง555 พี่สาวจะไปกับพวกพี่ๆตลอดทั้งที่เรานั่งอยู่ข้างๆพวกเขายังไม่เอ่ยปากชวนเลยสักรอบจริงๆ จนเราไม่อยากไปแล้วอะ
เรากับพี่สาวแท้ๆไม่ค่อยสนิทกัน พูดตรงๆเขาข่อนข้างเอาแต่ใจและครอบครัวเอาเขามากกว่าเรา เวลาเราไปกับเพื่อนเขาขัดตลอดเหมือนไม่อยากให้เราไปไหนสักอย่าง พูดว่าให้ไปกับพวกเขาทั้งที่ไม่เคยชวนเลยสักครั้ง ก็มีแต่เพื่อนเราที่ชวนไปนู่นนี่บ้าง แต่พอกลับมาโดนครอบด่ายับตลอด55
เอาจริงเราอยู่คนเดียวเก่งนะ ไม่ค่อยไปไหนมาไหนก็อยู่ได้ แต่บางทีก็เหงาอยากออกไปเจออะไรบ้าง อยากไปคนเดียวก็ขับรถไม่เป็น ชีวิตตเอ้ย จะเลือกก็เลือกไม่ถูกถ้าเราเอาพี่น้องก็เท้ากับว่าไม่ได้ไปไหนเลยอยู่แต่บ้าน จะเลือกเพื่อนครอบครัวก็ด่าว่าจบที่เราต้องมานั่งเสียใจอยู่ในห้องอีก จะพูดตรงๆก็พูดไม่ออกเพราะครอบครัวไม่ได้รับฟังเราขนาดนั้น ตรงๆก็คือรักลูกไม่เท่ากัน
เพื่อนก็แทบไม่มี สังคมก็ไม่มี ครอบครัวก็ไม่รับฟัง อึดอัด
555 ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออก แต่คิดว่าจะหางานทำล่ะเก็บตังเยอะๆ ไปเรียนขับรถอยากไปไหนไป คิดแค่นี้ก่อนแล้วกัน โครตเหนื่อยเลย555 เป็นความอึดอัดที่ดังที่สุดในใจจริงๆ
ขอคำแนะนำเรื่องความสำพันกับคนรอบข้างหน่อยค่ะ
คือเราอายุ18 พึ่งเรียนจบหมาดๆ ยังไม่มีงาน ไม่มีแฟน ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะออกจากรร.ตอนมี.3มาเรียนกศน.เพราะตอนนั้นบ้านมีปัญหาเรื่องเงินและน้องเรียนปฐมอยู่เราเลยยอมออก ทีนี้เพื่อนที่มีตอนนั้นก็ห่างกันไปค่ะ
เรามีเพื่อนสนิทหนึ่งคนรู้จักกันมาแต่เด็กๆ เป็นคนเดียวที่ตอนนี้ยังสนิทอยู่ และมีพี่สาวและลูกพี่ลูกน้อง2-3คน ก็คือลูกของอาๆเรา รุ่นราวพี่เราค่ะ
เรื่องก็คือเวลาเราอยู่กับเพื่อน ตัวอย่างเช่น ไปเที่ยว ไปหาของกินเวลากลางคืน ที่บ้านบ่นตลอดว่าคบเพื่อนไม่ดี พากันเที่ยวดึกดื่น ยอมรับว่าเพื่อนแต่งตัวข่อนข้างจัด เขามีเพื่อนอีกกลุ่มที่เที่ยวจริงแต่เราก็ไม่ได้ไปด้วยเพราะไม่สนิทมากเวลาไปก็ไปแค่หาอะไรกินเล่นจริงๆ และเราเป็นคนเงียบไม่ชอบที่แบบนั้น แต่สุดท้ายแก้ตัวยังไงก็โดนครอบครัวเหมารวม ตอนนี้เรามีเพื่อนคนเดียวและเขาก็ดีมากระดับนึงเพราะรู้จักกันมานาน แต่ครอบครัวบอกให้เราห่างเพื่อนมาเอาครอบครัวตัวเองดีกว่า ประมาณว่ามาอยู่กับพวกพี่สาวเวลาไปไหนมาไหนก็ไปกับพี่ๆ
แต่ฝั่งพี่สาวลูกพี่ลูกน้องเราก็สนิทแต่ไม่มากที่จะพูดคุยทุกเรื่องเหมือนเพื่อน จะเป็นพี่สาวเรามากกว่าที่สนิทด้วยกันและไปไหนด้วยบ่อยๆ แต่ประเด็นมันอยู่ตรงที่เพราะไม่ได้สนิทมากเวลาไปไหนพวกเขามักไม่ชวนเราก่อน ถ้าเราไม่เสนอขึ้นมาว่าอยากไปด้วยจัง ทั้งที่พวกเขาบอกตลอดว่าจะไปเที่ยวหรือไปไหนก็มาไปกับพวกเขาแทนสิดีกว่าไปกับเพื่อนที่ไม่เอาไหน แต่ก็ไม่เคยชวนไปด้วยเลยสักครั้ง555 พี่สาวจะไปกับพวกพี่ๆตลอดทั้งที่เรานั่งอยู่ข้างๆพวกเขายังไม่เอ่ยปากชวนเลยสักรอบจริงๆ จนเราไม่อยากไปแล้วอะ
เรากับพี่สาวแท้ๆไม่ค่อยสนิทกัน พูดตรงๆเขาข่อนข้างเอาแต่ใจและครอบครัวเอาเขามากกว่าเรา เวลาเราไปกับเพื่อนเขาขัดตลอดเหมือนไม่อยากให้เราไปไหนสักอย่าง พูดว่าให้ไปกับพวกเขาทั้งที่ไม่เคยชวนเลยสักครั้ง ก็มีแต่เพื่อนเราที่ชวนไปนู่นนี่บ้าง แต่พอกลับมาโดนครอบด่ายับตลอด55
เอาจริงเราอยู่คนเดียวเก่งนะ ไม่ค่อยไปไหนมาไหนก็อยู่ได้ แต่บางทีก็เหงาอยากออกไปเจออะไรบ้าง อยากไปคนเดียวก็ขับรถไม่เป็น ชีวิตตเอ้ย จะเลือกก็เลือกไม่ถูกถ้าเราเอาพี่น้องก็เท้ากับว่าไม่ได้ไปไหนเลยอยู่แต่บ้าน จะเลือกเพื่อนครอบครัวก็ด่าว่าจบที่เราต้องมานั่งเสียใจอยู่ในห้องอีก จะพูดตรงๆก็พูดไม่ออกเพราะครอบครัวไม่ได้รับฟังเราขนาดนั้น ตรงๆก็คือรักลูกไม่เท่ากัน
เพื่อนก็แทบไม่มี สังคมก็ไม่มี ครอบครัวก็ไม่รับฟัง อึดอัด