สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นเด็ก GenZ ที่กำลังเรียนอยู่ปี 4 ครับ การมาระบายในกระทู้นี้คงเป็นทางออกเดียวของผม เพราะคิดว่าเขาคงไม่เข้ามาอ่านแน่ๆ
เรื่องของผมคือ "ผมแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเอง" ครับ เราเรียนเอกเดียวกันและผมแอบชอบเขามาตั้งแต่ตอนปี 1 ด้วยความที่เราสนิทกันมาก ผมเลยกลายเป็นเหมือนเพื่อนผู้ชายคนเดียวของเขา และความผูกพันนั้นเองที่ทำให้ผมเผลอคิดกับเขาเกินคำว่า "เพื่อน" ไปโดยไม่รู้ตัว
จุดเริ่มต้นมันมาจากช่วงปี 1 ที่เขามักจะเจอเรื่องเศร้าๆ ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือการใช้ชีวิต ผมก็คอยรับฟังและอยู่ข้างๆ จนเราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆ วันเกิดของเขา ผมจะแอบซื้อช็อกโกแลตเฟอเรโร่ไปเซอร์ไพรส์ตลอด (แต่หลังๆ เริ่มไม่ได้เซอร์ไพรส์แล้วครับ บอกตรงๆ ไปเลยว่าซื้อมาให้ 555)
พอเวลาผ่านไปขึ้นปี 2 ความรู้สึกผมมันเริ่มถลำลึกจนมีบางช่วงที่ผมพยายามจะตีตัวออกห่าง เพราะไม่อยากรู้สึกเกินเพื่อนไปมากกว่านี้ แต่มันก็ทำไม่ได้ พอผมหาทางระบายความรู้สึกไม่ออก ผมเลยแต่งเพลงๆ หนึ่งขึ้นมา ผมตั้งใจทำมันมากๆ มีคนเคยบอกว่า "ศิลปินมักซ่อนใครคนหนึ่งไว้ในเพลง" สำหรับผมคำนี้ไม่เกินจริงเลยครับ เพราะผมไม่ใช่แค่ซ่อนเขาไว้ในเนื้อเพลง แต่ผมเอาเขามาเล่นเป็นนางเอก MV ของผมด้วยซ้ำ 555
ถึงอย่างนั้น ผมรู้ตัวเองดีครับว่าผมไม่ได้ใกล้เคียงกับสเปคของเขาเลย เราไม่มีทางที่จะเข้ากันได้ แค่เขาให้เป็นเพื่อนมันก็ดีแค่ไหนแล้ว... แต่เชื่อไหมครับว่า ตั้งแต่ผมรู้จักคำว่า Friend Zone อย่างลึกซึ้ง มันก็ทำให้ผมฟังเพลง POLYCAT ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ตอนนี้ผมอยู่ปี 4 แล้วครับ อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบและต่างคนคงต้องแยกย้ายกันไป ผมเลยสับสนและอยากถามความเห็นทุกคนว่า "ผมควรสารภาพความรู้สึกทั้งหมดกับเขาดีไหม หรือควรเก็บมันไว้เงียบๆ แล้วแยกย้ายกันไปตามทาง?"
ใจหนึ่งผมก็แค่อยากจะขอโทษเขาที่ไม่สามารถมองเขาเป็นเพื่อนได้จริงๆ ผมพยายามซ่อนมันมาตลอด แต่อีกใจก็คิดว่า ถ้าผมปล่อยผ่านช่วงเวลามหาลัยนี้ไป ในอีก 10 ปีข้างหน้า เรื่องนี้อาจจะกลายเป็นแค่บทสนทนาตลกๆ ในวงเพื่อนที่เราคุยกันว่า "เออกูก็เคยชอบนะ" ถึงเวลานั้นมันอาจจะกลายเป็นเรื่องตลกไปแล้วจริงๆ ก็ได้ครับ
แต่ ณ วินาทีนี้... ขณะที่ผมกำลังพิมพ์กระทู้นี้อยู่ Friend Zone สำหรับผม มันไม่ตลกเลยครับ
อีกไม่กี่เดือนจะเรียนจบ ผมควรสารภาพรักกับเพื่อนสนิทดีไหม?
เรื่องของผมคือ "ผมแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเอง" ครับ เราเรียนเอกเดียวกันและผมแอบชอบเขามาตั้งแต่ตอนปี 1 ด้วยความที่เราสนิทกันมาก ผมเลยกลายเป็นเหมือนเพื่อนผู้ชายคนเดียวของเขา และความผูกพันนั้นเองที่ทำให้ผมเผลอคิดกับเขาเกินคำว่า "เพื่อน" ไปโดยไม่รู้ตัว
จุดเริ่มต้นมันมาจากช่วงปี 1 ที่เขามักจะเจอเรื่องเศร้าๆ ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือการใช้ชีวิต ผมก็คอยรับฟังและอยู่ข้างๆ จนเราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆ วันเกิดของเขา ผมจะแอบซื้อช็อกโกแลตเฟอเรโร่ไปเซอร์ไพรส์ตลอด (แต่หลังๆ เริ่มไม่ได้เซอร์ไพรส์แล้วครับ บอกตรงๆ ไปเลยว่าซื้อมาให้ 555)
พอเวลาผ่านไปขึ้นปี 2 ความรู้สึกผมมันเริ่มถลำลึกจนมีบางช่วงที่ผมพยายามจะตีตัวออกห่าง เพราะไม่อยากรู้สึกเกินเพื่อนไปมากกว่านี้ แต่มันก็ทำไม่ได้ พอผมหาทางระบายความรู้สึกไม่ออก ผมเลยแต่งเพลงๆ หนึ่งขึ้นมา ผมตั้งใจทำมันมากๆ มีคนเคยบอกว่า "ศิลปินมักซ่อนใครคนหนึ่งไว้ในเพลง" สำหรับผมคำนี้ไม่เกินจริงเลยครับ เพราะผมไม่ใช่แค่ซ่อนเขาไว้ในเนื้อเพลง แต่ผมเอาเขามาเล่นเป็นนางเอก MV ของผมด้วยซ้ำ 555
ถึงอย่างนั้น ผมรู้ตัวเองดีครับว่าผมไม่ได้ใกล้เคียงกับสเปคของเขาเลย เราไม่มีทางที่จะเข้ากันได้ แค่เขาให้เป็นเพื่อนมันก็ดีแค่ไหนแล้ว... แต่เชื่อไหมครับว่า ตั้งแต่ผมรู้จักคำว่า Friend Zone อย่างลึกซึ้ง มันก็ทำให้ผมฟังเพลง POLYCAT ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ตอนนี้ผมอยู่ปี 4 แล้วครับ อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบและต่างคนคงต้องแยกย้ายกันไป ผมเลยสับสนและอยากถามความเห็นทุกคนว่า "ผมควรสารภาพความรู้สึกทั้งหมดกับเขาดีไหม หรือควรเก็บมันไว้เงียบๆ แล้วแยกย้ายกันไปตามทาง?"
ใจหนึ่งผมก็แค่อยากจะขอโทษเขาที่ไม่สามารถมองเขาเป็นเพื่อนได้จริงๆ ผมพยายามซ่อนมันมาตลอด แต่อีกใจก็คิดว่า ถ้าผมปล่อยผ่านช่วงเวลามหาลัยนี้ไป ในอีก 10 ปีข้างหน้า เรื่องนี้อาจจะกลายเป็นแค่บทสนทนาตลกๆ ในวงเพื่อนที่เราคุยกันว่า "เออกูก็เคยชอบนะ" ถึงเวลานั้นมันอาจจะกลายเป็นเรื่องตลกไปแล้วจริงๆ ก็ได้ครับ
แต่ ณ วินาทีนี้... ขณะที่ผมกำลังพิมพ์กระทู้นี้อยู่ Friend Zone สำหรับผม มันไม่ตลกเลยครับ