วันจันทร์ ยามเช้า อิสรีย์ สาวสวยวัยใกล้ 30 จ้องหน้าชายรุ่นน้องที่อ่อนกว่าเธอ 5 ปี ตรงหน้าด้วยความสับสนที่บอกไม่ถูก นายปวินทร์ เขารู้ว่าเธอทั้งเกลียดและแค้นเขาแค่ไหน แต่ทำไมยังมายุ่งอะไรกับเธอนักหนา
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในงานศพ อิสรีย์ด่าไอ้เด็กร-ยำนี่ด้วยคำหยาบคายทั้งหมดที่หล่อนรู้จักมาในชีวิต 14 ปี เจ็บใจที่คำหยาบคายที่เธอรู้จักนั้นมีน้อย
จนต้องวนเวียนด่าด้วยคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา พวกญาติๆพยายามห้ามไม่ให้อิสรีย์เข้าไปทำร้ายไอ้เด็กร-ยำนี่ แต่ก็หยุดไม่ให้เธอด่ามันไม่ได้
อิสรีย์ได้ยินจากหลายคนพูดจากรายงานของตำรวจ รวมความได้ว่า ต้นเหตุในวันนั้น มาจากไอ้เด็กร-ยำทะเลาะกับพ่อที่ไม่พาไปร้านของเล่น เลยปีนไปเบาะหลัง เอากระเป๋าเป้ครอบหัวพ่อตอนกำลังขับรถ แล้ววิ่งหนีออกมากลางถนน จะไปร้านของเล่นเอง คนรักของเธอตามไปช่วย จนตัวเองตาย
แต่ไอ้เด็กร-ยำกลับรอด ที่ทำให้อิสรีย์ยิ่งแค้นมัน เพราะมันมางานศพโดยไม่รู้สึกรู้สา หน้าตาไม่มีความรู้สึกผิดซักนิด เธอเกลียดที่มันไม่ตาย ทำไมคนดีๆถึงต้องมาตายแทนมัน
หลังจากที่ต่อพงศ์เสียชีวิต อิสรีย์ได้น้องชายของต่อพงศ์อุปการะสืบแทน จนเรียนจบนิติศาสตร์เช่นเดียวกับต่อพงศ์ อิสรีย์สมัครเข้าทำงานในบริษัทกฎหมายแห่งหนึ่ง ซึ่งหน้าที่การงานของเธอก็นับว่าราบรื่นดี จนกระทั่งในปีที่ 3 ของการทำงาน
หนุ่มน้อยวัย 21 ปี จบเกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ได้เข้ามาเป็นน้องใหม่ในบริษัทที่เธอทำงานอยู่
นายปวินทร์! อิสรีย์จำมันได้ทันที มันคือไอ้เด็กร-ยำคนนั้น
มันจำเธอได้ แต่มันก็ยังทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา เธอก็บอกให้มันรู้เหมือนกันว่าเธอยังจำมันได้ โดยการเรียกมันว่าไอ้ร-ยำทุกครั้งที่ไม่มีคนอื่นอยู่
การทำงานของมันไม่มีที่ติ ทุกคนต่างชมเชยในความสามารถของมัน นิสัยของมันก็ดีเข้ากันได้กับทุกคน ทุกคนล้วนล้วนชื่นชมมัน ยกเว้นแต่อิสรีย์ เพราะไม่มีใครรู้จักมันดีเหมือนเธอ
เธอไม่อยากรู้ไม่อยากเห็นไม่อยากสนใจเรื่องของมัน แต่มันกลับคอยพยายามหาเรื่องมาเข้าหาหล่อนตลอด คนรอบข้างกลับสนับสนุนให้มันเป็นคนดึงเธอลงจากคาน
หลายครั้งที่อิสรีย์ประสบปัญหาหรือทำงานผิดพลาด มันจะคอยช่วยทั้งในทางตรง ทางอ้อม หรือทางลับเสมอ จนทั้งบริษัทรู้หมดแล้วว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้มีใจให้อิสรีย์ เธอก็รู้ แต่ไม่มีทางที่เธอจะลบเลือนความเกลียดและความแค้นลงไปได้ อิสรีย์จึงไม่หยุดที่จะเรียกมันว่าไอ้ร-ยำ มันกลับมองเธอเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กนิสัยไม่ดี
เธออาจจะใจอ่อนกับมันก็ได้ เพียงแต่ว่า เธอไม่อาจลืมความแค้นที่มันฆ่าพ่อและคนรักของเธอ มันฆ่าเขา ในวันที่เธอบอกรักเขาเป็นครั้งแรก
แม้มันจะทำดีกับเธอแค่ไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่า มันเป็นฆาตกรฆ่าพ่อและคนรักของเธอ
จนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ไม่รู้มันไปรู้มาจากไหน ว่าอิสรีย์จะไปเมืองนอกกับคุณอาตามสิทธิ์ น้องชายของต่อพงศ์ มันมาที่สนามบินเพื่อห้ามไม่ให้เธอไป
แต่ความจริงอิสรีย์แค่ไปส่งและไปเที่ยวแค่ 5 วันเท่านั้น นั่นทำให้อิสรีย์ตัดสินใจว่า หลังจากกลับมาจะต้องพูดกับมันให้รู้เรื่อง
วันนี้ อิสรีย์จึงเรียกปวินทร์มาที่เฉลียงบนชั้น 7 ซึ่งเป็นที่ที่เธอกับมันพบกันบ่อยที่สุด
"เลิกยุ่งกับชั้นได้แล้ว"
เธอบอกมันเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั้ง
"คุณก็รู้ ผมไม่ทำอย่างนั้น"
อิสรีย์สูดหายใจลึก
"ไม่มีทางที่ชั้นจะรักแกได้ แกก็รู้ ว่าเพราะอะไร ใช่มั้ย"
ปวินทร์ยกแขนมากอดอก เอียงคอมอง
"คุณรักผมไม่ได้ แค่เพราะผมทำให้พ่อของคุณตาย แค่นั้นหรือ"
อิสรีย์หัวใจปวดแปลบ 'แค่' งั้นหรือ แค่ทำให้พ่อของชั้นตายงั้นหรือ
"ถ้าผมไม่ได้ทำให้เขาตายล่ะ คุณจะรักผมได้ใช่มั้ย"
อิสรีย์ตวาดด้วยความโกรธ
"แกจะเปลี่ยนอดีต หรือชุบชีวิตเขาได้หรือไง"
"คุณรักพ่อนักหรือ มีความรักแบบอื่นแอบแฝงรึเปล่า เขาไม่ใช่พ่อจริงๆของคุณนี่ เป็นแค่พ่อบุญธรรมใช่มั้ย"
"เสือ-อะไรด้วย"
"ความรู้สึกรักของของคุณมันเปลี่ยนไปรึเปล่าตั้งแต่ที่บอกรักเขาในวันนั้น"
"อะ อะไรนะ" อิสรีย์หน้าแดงแล้วก็ซีด
"เอิงโตขึ้นเยอะเลยนะ รู้จักคำว่ารักจริงๆแล้วใช่มั้ย เพราะที่บอกว่ารักผมในวันนั้นน่ะ ผมยังไม่แน่ใจว่าเอิงจะรู้สึกอย่างนั้นจริง"
"พูดอะไรน่ะ หมายความว่ายังไง" หญิงสาวยิ่งสับสนตกใจ
"ก็วันนั้น ตอนเอิงอายุ 14 ใช่มั้ย อยู่ๆก็บอกว่ารักผมแล้วก็วิ่งหนีไปเลย ผมไม่รู้หรอก คำว่ารักของเด็ก 14 มันหมายความว่ายังไง"
"แก นาย รู้เรื่องนี้ได้ยังไง"
"โจ๊กชามนั้นผมกินต่อไม่ลงเลย เด็กไม่ดี ทำคนแก่หวั่นไหว" ปวินทร์ยิ้มแล้วส่ายหัว
"คุณพ่อหรือคะ" อิสรีย์หัวใจเต้นรัวแรง
"ผมไม่ใช่พ่อเอิง เอิงพูดเองนี่ จำได้มั้ย"
"เป็นไปได้ยังไง"
"ไม่รู้สิ ตื่นมาก็อยู่ในร่างนี้แล้ว ตอนแรกก็มึนๆเบลอๆเอ๋อๆอยู่หรอก แล้วค่อยๆได้สติกับความจำกลับมา" เขาเกาหัว
มิน่า นายปวินทร์ถึงได้เก่งขนาดนี้ ไม่แค่เธอ หัวหน้ายังชมว่าไม่แพ้ทนายมือเก๋า
"แล้วทำไมไม่บอกหนูล่ะ" อิสรีย์เชื่อแล้วว่าเขาคือต่อพงศ์ เธอเข้าไปจับแขนปวินทร์
"มีประโยชน์อะไรที่จะบอก ถ้าเอิงไม่รักผม หมายถึง ปวินทร์คนนี้ เพราะตอนนี้ผมคือปวินทร์ ไม่ใช่ต่อพงศ์อีกแล้ว เรียกว่าผมคือปวินทร์ที่มีความทรงจำของต่อพงศ์เท่านั้นเอง ถ้าคุณยังรักเพียงแค่ต่อพงศ์ ผมก็ไม่มีที่อยู่ในใจคุณน่ะสิ แล้วผมก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าความรักของคุณที่มีให้ต่อพงศ์เป็นความรักจริงๆหรือเปล่า"
เขาลูบหัวเธอ
"ตอนนี้ก็จบเรื่องของต่อพงศ์แล้วนะ เอิงไม่โกรธไม่เกลียดปวินทร์คนนี้แล้วนะ"
"ค่ะ" อิสรีย์พยักหน้า ตอบด้วยเสียงกระซิบ
"ทีนี้ ผมก็จะบอกว่า ผมรักเอิง แล้วเอิงล่ะ รักผมคนนี้ที่เป็นปวินทร์หรือเปล่า"
อิสรีย์กระโดดกอดเขาแทนคำตอบ
............................................................................................................................................................................................
หรือจะเป็นบุพเพ 11 : เชื่อหรือเปล่า (จบ)
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในงานศพ อิสรีย์ด่าไอ้เด็กร-ยำนี่ด้วยคำหยาบคายทั้งหมดที่หล่อนรู้จักมาในชีวิต 14 ปี เจ็บใจที่คำหยาบคายที่เธอรู้จักนั้นมีน้อย
จนต้องวนเวียนด่าด้วยคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา พวกญาติๆพยายามห้ามไม่ให้อิสรีย์เข้าไปทำร้ายไอ้เด็กร-ยำนี่ แต่ก็หยุดไม่ให้เธอด่ามันไม่ได้
อิสรีย์ได้ยินจากหลายคนพูดจากรายงานของตำรวจ รวมความได้ว่า ต้นเหตุในวันนั้น มาจากไอ้เด็กร-ยำทะเลาะกับพ่อที่ไม่พาไปร้านของเล่น เลยปีนไปเบาะหลัง เอากระเป๋าเป้ครอบหัวพ่อตอนกำลังขับรถ แล้ววิ่งหนีออกมากลางถนน จะไปร้านของเล่นเอง คนรักของเธอตามไปช่วย จนตัวเองตาย
แต่ไอ้เด็กร-ยำกลับรอด ที่ทำให้อิสรีย์ยิ่งแค้นมัน เพราะมันมางานศพโดยไม่รู้สึกรู้สา หน้าตาไม่มีความรู้สึกผิดซักนิด เธอเกลียดที่มันไม่ตาย ทำไมคนดีๆถึงต้องมาตายแทนมัน
หลังจากที่ต่อพงศ์เสียชีวิต อิสรีย์ได้น้องชายของต่อพงศ์อุปการะสืบแทน จนเรียนจบนิติศาสตร์เช่นเดียวกับต่อพงศ์ อิสรีย์สมัครเข้าทำงานในบริษัทกฎหมายแห่งหนึ่ง ซึ่งหน้าที่การงานของเธอก็นับว่าราบรื่นดี จนกระทั่งในปีที่ 3 ของการทำงาน
หนุ่มน้อยวัย 21 ปี จบเกียรตินิยมอันดับ 1 จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ได้เข้ามาเป็นน้องใหม่ในบริษัทที่เธอทำงานอยู่
นายปวินทร์! อิสรีย์จำมันได้ทันที มันคือไอ้เด็กร-ยำคนนั้น
มันจำเธอได้ แต่มันก็ยังทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา เธอก็บอกให้มันรู้เหมือนกันว่าเธอยังจำมันได้ โดยการเรียกมันว่าไอ้ร-ยำทุกครั้งที่ไม่มีคนอื่นอยู่
การทำงานของมันไม่มีที่ติ ทุกคนต่างชมเชยในความสามารถของมัน นิสัยของมันก็ดีเข้ากันได้กับทุกคน ทุกคนล้วนล้วนชื่นชมมัน ยกเว้นแต่อิสรีย์ เพราะไม่มีใครรู้จักมันดีเหมือนเธอ
เธอไม่อยากรู้ไม่อยากเห็นไม่อยากสนใจเรื่องของมัน แต่มันกลับคอยพยายามหาเรื่องมาเข้าหาหล่อนตลอด คนรอบข้างกลับสนับสนุนให้มันเป็นคนดึงเธอลงจากคาน
หลายครั้งที่อิสรีย์ประสบปัญหาหรือทำงานผิดพลาด มันจะคอยช่วยทั้งในทางตรง ทางอ้อม หรือทางลับเสมอ จนทั้งบริษัทรู้หมดแล้วว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้มีใจให้อิสรีย์ เธอก็รู้ แต่ไม่มีทางที่เธอจะลบเลือนความเกลียดและความแค้นลงไปได้ อิสรีย์จึงไม่หยุดที่จะเรียกมันว่าไอ้ร-ยำ มันกลับมองเธอเหมือนผู้ใหญ่มองเด็กนิสัยไม่ดี
เธออาจจะใจอ่อนกับมันก็ได้ เพียงแต่ว่า เธอไม่อาจลืมความแค้นที่มันฆ่าพ่อและคนรักของเธอ มันฆ่าเขา ในวันที่เธอบอกรักเขาเป็นครั้งแรก
แม้มันจะทำดีกับเธอแค่ไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่า มันเป็นฆาตกรฆ่าพ่อและคนรักของเธอ
จนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ไม่รู้มันไปรู้มาจากไหน ว่าอิสรีย์จะไปเมืองนอกกับคุณอาตามสิทธิ์ น้องชายของต่อพงศ์ มันมาที่สนามบินเพื่อห้ามไม่ให้เธอไป
แต่ความจริงอิสรีย์แค่ไปส่งและไปเที่ยวแค่ 5 วันเท่านั้น นั่นทำให้อิสรีย์ตัดสินใจว่า หลังจากกลับมาจะต้องพูดกับมันให้รู้เรื่อง
วันนี้ อิสรีย์จึงเรียกปวินทร์มาที่เฉลียงบนชั้น 7 ซึ่งเป็นที่ที่เธอกับมันพบกันบ่อยที่สุด
"เลิกยุ่งกับชั้นได้แล้ว"
เธอบอกมันเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั้ง
"คุณก็รู้ ผมไม่ทำอย่างนั้น"
อิสรีย์สูดหายใจลึก
"ไม่มีทางที่ชั้นจะรักแกได้ แกก็รู้ ว่าเพราะอะไร ใช่มั้ย"
ปวินทร์ยกแขนมากอดอก เอียงคอมอง
"คุณรักผมไม่ได้ แค่เพราะผมทำให้พ่อของคุณตาย แค่นั้นหรือ"
อิสรีย์หัวใจปวดแปลบ 'แค่' งั้นหรือ แค่ทำให้พ่อของชั้นตายงั้นหรือ
"ถ้าผมไม่ได้ทำให้เขาตายล่ะ คุณจะรักผมได้ใช่มั้ย"
อิสรีย์ตวาดด้วยความโกรธ
"แกจะเปลี่ยนอดีต หรือชุบชีวิตเขาได้หรือไง"
"คุณรักพ่อนักหรือ มีความรักแบบอื่นแอบแฝงรึเปล่า เขาไม่ใช่พ่อจริงๆของคุณนี่ เป็นแค่พ่อบุญธรรมใช่มั้ย"
"เสือ-อะไรด้วย"
"ความรู้สึกรักของของคุณมันเปลี่ยนไปรึเปล่าตั้งแต่ที่บอกรักเขาในวันนั้น"
"อะ อะไรนะ" อิสรีย์หน้าแดงแล้วก็ซีด
"เอิงโตขึ้นเยอะเลยนะ รู้จักคำว่ารักจริงๆแล้วใช่มั้ย เพราะที่บอกว่ารักผมในวันนั้นน่ะ ผมยังไม่แน่ใจว่าเอิงจะรู้สึกอย่างนั้นจริง"
"พูดอะไรน่ะ หมายความว่ายังไง" หญิงสาวยิ่งสับสนตกใจ
"ก็วันนั้น ตอนเอิงอายุ 14 ใช่มั้ย อยู่ๆก็บอกว่ารักผมแล้วก็วิ่งหนีไปเลย ผมไม่รู้หรอก คำว่ารักของเด็ก 14 มันหมายความว่ายังไง"
"แก นาย รู้เรื่องนี้ได้ยังไง"
"โจ๊กชามนั้นผมกินต่อไม่ลงเลย เด็กไม่ดี ทำคนแก่หวั่นไหว" ปวินทร์ยิ้มแล้วส่ายหัว
"คุณพ่อหรือคะ" อิสรีย์หัวใจเต้นรัวแรง
"ผมไม่ใช่พ่อเอิง เอิงพูดเองนี่ จำได้มั้ย"
"เป็นไปได้ยังไง"
"ไม่รู้สิ ตื่นมาก็อยู่ในร่างนี้แล้ว ตอนแรกก็มึนๆเบลอๆเอ๋อๆอยู่หรอก แล้วค่อยๆได้สติกับความจำกลับมา" เขาเกาหัว
มิน่า นายปวินทร์ถึงได้เก่งขนาดนี้ ไม่แค่เธอ หัวหน้ายังชมว่าไม่แพ้ทนายมือเก๋า
"แล้วทำไมไม่บอกหนูล่ะ" อิสรีย์เชื่อแล้วว่าเขาคือต่อพงศ์ เธอเข้าไปจับแขนปวินทร์
"มีประโยชน์อะไรที่จะบอก ถ้าเอิงไม่รักผม หมายถึง ปวินทร์คนนี้ เพราะตอนนี้ผมคือปวินทร์ ไม่ใช่ต่อพงศ์อีกแล้ว เรียกว่าผมคือปวินทร์ที่มีความทรงจำของต่อพงศ์เท่านั้นเอง ถ้าคุณยังรักเพียงแค่ต่อพงศ์ ผมก็ไม่มีที่อยู่ในใจคุณน่ะสิ แล้วผมก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าความรักของคุณที่มีให้ต่อพงศ์เป็นความรักจริงๆหรือเปล่า"
เขาลูบหัวเธอ
"ตอนนี้ก็จบเรื่องของต่อพงศ์แล้วนะ เอิงไม่โกรธไม่เกลียดปวินทร์คนนี้แล้วนะ"
"ค่ะ" อิสรีย์พยักหน้า ตอบด้วยเสียงกระซิบ
"ทีนี้ ผมก็จะบอกว่า ผมรักเอิง แล้วเอิงล่ะ รักผมคนนี้ที่เป็นปวินทร์หรือเปล่า"
อิสรีย์กระโดดกอดเขาแทนคำตอบ
............................................................................................................................................................................................