ครอบครัวของเรามีกันทั้งหมด 6 คน คือ พ่อ แม่ เรา และน้องสาวอีก 2 คน น้องชาย 1 คน พอขึ้นมัธยมปลาย พ่อแม่ส่งเรา และน้องสาวอีก 2 คน ไปอยู่ต่างจังหวัด เนื่องจากอยากลดค่าใช้จ่าย แต่ยังคงให้น้องชายอยู่กับพ่อและแม่ที่ กทม .
ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่สุขสันต์มาก จนเพื่อนๆหลายคนที่เขาไม่มีพ่อ และ แม่ เขาบอกเราว่าเขาอิจฉาเราที่มีครอบครัวอบอุ่น
จนวันนึง พ่อกับแม่เราแยกทางกัน เพราะปัญหามือที่สาม จากนั่นครอบครัวเราแตกพังไม่เป็นท่า ทุกคนแยกย้ายต่างไปใช้ชีวิตของตัวเองกันหมด
เหลือแค่ น้องชายกลายเป็นคนเงียบขรึม น้องชายอยู่กับพ่อ.
และพ่อก็เรียนรามจนสอบติดข้าราชการ จึงได้เอาน้องชายไปอยู่ด้วย เขาก็เลี้ยงกันแบบผู้ชายๆ เราก็วางใจที่น้องชายคนสุดท้องได้ไปอยู่กับพ่อกับแฟนใหม่เขา (ซึ่งทางบ้านพ่อมีฐานะอยู่ ) ส่วนแม่แต่งงานใหม่ มีครอบครัวใหม่
พวกเรา4 พี่น้อง สนิทกันมาก ไม่เคยแยกห้องกันนอน มาแยกกันตอนโตแล้ว
พวกเรา 4 พี่น้องตั้งคำถามกันตลอดว่าทำไมครอบครัวเราถึงเป็นแบบนี้ ทำไมมือที่สามถึงมาแย่งคนที่เรารักไป
พวกเรา เจ็บมาก พ่อแม่ปล่อยมือกัน แต่คนที่เจ็บที่สุดคือพวกเรา เพราะทุกครั้งที่เราไปบ้านพ่อก็จะเจอแฟนใหม่พ่อ พวกเราคิดในใจว่า
-ที่ตรงนั่นมันควรเป็นที่ของแม่เรา
-เวลาที่พ่อมีทุกอย่างแล้ว แม่ควรจะสบาย
มีแต่คำถามว่า ทำไม ทำไม ทำไม เต็มหัวไปหมด
แต่เราพยายามบอกน้องๆว่า ไม่ต้องคิดมาก ถือว่าโชคชะตาเขากำหนดมาแบบนี้ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่เถอะนะ
จนเวลาล่วงเลยไปนานจน 6 ปี ที่พ่อแม่เลิกกัน 2 ครอบครัวลดฐิทิ ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข อโหสิกรรมให้กันและกัน
เหมือนจะจบแบบมีความสุขนะ แต่.....
วันที่ 22 มกราคม 2562 เวลา 11.00 น.
เราได้รับโทรสัพท์จากพ่อที่อยู่ตจว. ว่า
" ลูก ทำใจดีๆนะ น้องเกิดอุบัติเหตุ อาการ 50/50 กลับมาด่วนเลยนะ "
เราไปถึงรพ.น้องชายเราเหมือนคนนอนปกติ แต่กระโหลกร้าว เพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อค และนำส่งโรงพยาบาลช้า
เพราะน้องเกิดอุบัติเหตุต้งแต่ตี 1 มีคนไปพบและรถ 1669 มารับ ประมาณ 6 โมง
ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกว่ามันเป็นยังไง แม่เราร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง สวดมนต์ภาวนาขอให้น้องฟื้น ทุกคนต่างโทษตัวเองว่าทำไมไม่ดูแลน้องให้ดีกว่านี้
เราพยายามไม่ร้องไห้ เวลาที่แม่เป็นลมหรือร้องไห้จนไม่มีแรง เราจะให้น้องอีกสองคนพาแม่ออกไป เราเป็นคนเข้าพบหมอแม้กะทั่งวันที่เซ็นยินยอมการไม่ขอรักษาต่อ และให้เบอร์เราไปกับพยาบาล เพราะถ้าน้องไปพยาบาลจะเป็นคนโทรมาแจ้ง ใช้เวลาทั้งหมด 5 วันกับการนอนโรงพยาบาล เราแทบไม่ได้นอน
พวกเรายื้อน้องได้แค่นั่นจริงๆ เราไม่อยากให้แม่ให้น้องให้พ่อเห็นน้ำตาเรา เราไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเราอ่อนแอ ถ้าเราล้มไปอีกคน น้องๆที่เหลืออยู่จะพึ่งใคร
จนวันนี้ผ่านไป 1 ปีแล้ว เรายังแอบร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อย โทษตัวเองทุกวันว่าเป็นเพราะเราแน่ๆ ที่โอนตังค์ไปให้น้อง น้องเลยจะออกไปกดตังค์
เราเสียใจมาก เสียใจจริงๆ น้องเราเสียตอนอายุ 17 ปี
เราไม่รู้จะทำยังไง ............................
บางทีเราก็คิดว่า ทำไมไม่เป็นเรา
ขอคำแนะนำ/คำปรึกษาหน่อยคะ
ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่สุขสันต์มาก จนเพื่อนๆหลายคนที่เขาไม่มีพ่อ และ แม่ เขาบอกเราว่าเขาอิจฉาเราที่มีครอบครัวอบอุ่น
จนวันนึง พ่อกับแม่เราแยกทางกัน เพราะปัญหามือที่สาม จากนั่นครอบครัวเราแตกพังไม่เป็นท่า ทุกคนแยกย้ายต่างไปใช้ชีวิตของตัวเองกันหมด
เหลือแค่ น้องชายกลายเป็นคนเงียบขรึม น้องชายอยู่กับพ่อ.
และพ่อก็เรียนรามจนสอบติดข้าราชการ จึงได้เอาน้องชายไปอยู่ด้วย เขาก็เลี้ยงกันแบบผู้ชายๆ เราก็วางใจที่น้องชายคนสุดท้องได้ไปอยู่กับพ่อกับแฟนใหม่เขา (ซึ่งทางบ้านพ่อมีฐานะอยู่ ) ส่วนแม่แต่งงานใหม่ มีครอบครัวใหม่
พวกเรา4 พี่น้อง สนิทกันมาก ไม่เคยแยกห้องกันนอน มาแยกกันตอนโตแล้ว
พวกเรา 4 พี่น้องตั้งคำถามกันตลอดว่าทำไมครอบครัวเราถึงเป็นแบบนี้ ทำไมมือที่สามถึงมาแย่งคนที่เรารักไป
พวกเรา เจ็บมาก พ่อแม่ปล่อยมือกัน แต่คนที่เจ็บที่สุดคือพวกเรา เพราะทุกครั้งที่เราไปบ้านพ่อก็จะเจอแฟนใหม่พ่อ พวกเราคิดในใจว่า
-ที่ตรงนั่นมันควรเป็นที่ของแม่เรา
-เวลาที่พ่อมีทุกอย่างแล้ว แม่ควรจะสบาย
มีแต่คำถามว่า ทำไม ทำไม ทำไม เต็มหัวไปหมด
แต่เราพยายามบอกน้องๆว่า ไม่ต้องคิดมาก ถือว่าโชคชะตาเขากำหนดมาแบบนี้ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่เถอะนะ
จนเวลาล่วงเลยไปนานจน 6 ปี ที่พ่อแม่เลิกกัน 2 ครอบครัวลดฐิทิ ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข อโหสิกรรมให้กันและกัน
เหมือนจะจบแบบมีความสุขนะ แต่.....
วันที่ 22 มกราคม 2562 เวลา 11.00 น.
เราได้รับโทรสัพท์จากพ่อที่อยู่ตจว. ว่า
" ลูก ทำใจดีๆนะ น้องเกิดอุบัติเหตุ อาการ 50/50 กลับมาด่วนเลยนะ "
เราไปถึงรพ.น้องชายเราเหมือนคนนอนปกติ แต่กระโหลกร้าว เพราะไม่ใส่หมวกกันน๊อค และนำส่งโรงพยาบาลช้า
เพราะน้องเกิดอุบัติเหตุต้งแต่ตี 1 มีคนไปพบและรถ 1669 มารับ ประมาณ 6 โมง
ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกว่ามันเป็นยังไง แม่เราร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไง สวดมนต์ภาวนาขอให้น้องฟื้น ทุกคนต่างโทษตัวเองว่าทำไมไม่ดูแลน้องให้ดีกว่านี้
เราพยายามไม่ร้องไห้ เวลาที่แม่เป็นลมหรือร้องไห้จนไม่มีแรง เราจะให้น้องอีกสองคนพาแม่ออกไป เราเป็นคนเข้าพบหมอแม้กะทั่งวันที่เซ็นยินยอมการไม่ขอรักษาต่อ และให้เบอร์เราไปกับพยาบาล เพราะถ้าน้องไปพยาบาลจะเป็นคนโทรมาแจ้ง ใช้เวลาทั้งหมด 5 วันกับการนอนโรงพยาบาล เราแทบไม่ได้นอน
พวกเรายื้อน้องได้แค่นั่นจริงๆ เราไม่อยากให้แม่ให้น้องให้พ่อเห็นน้ำตาเรา เราไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเราอ่อนแอ ถ้าเราล้มไปอีกคน น้องๆที่เหลืออยู่จะพึ่งใคร
จนวันนี้ผ่านไป 1 ปีแล้ว เรายังแอบร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อย โทษตัวเองทุกวันว่าเป็นเพราะเราแน่ๆ ที่โอนตังค์ไปให้น้อง น้องเลยจะออกไปกดตังค์
เราเสียใจมาก เสียใจจริงๆ น้องเราเสียตอนอายุ 17 ปี
เราไม่รู้จะทำยังไง ............................
บางทีเราก็คิดว่า ทำไมไม่เป็นเรา