อยากมาขอความคิดเห็นจากคนที่เคยอยู่ในความสัมพันธ์ลักษณะนี้ค่ะ ว่าสุดท้ายจัดการใจตัวเองกันยังไง
ตอนนี้เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แฟน แต่ก็ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา เรากับพี่บีชอบกันทั้งคู่ เคมีเข้ากันดี คุยกันแล้วสบายใจ มีความผูกพัน มีความหวาน มีความคิดถึงกัน มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันจริง แต่เราก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่ชัดเจน
เหตุผลหลัก ๆ มีทั้งเรื่องระยะทาง อายุ ฐานะ และจังหวะชีวิตของเราสองคน
เราตอนนี้อายุ 23 ยังเรียนอยู่ และมีแพลนจะเรียนต่ออีกหลายปี ระหว่างนี้ก็ทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย ยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้เต็มที่
ส่วนพี่บีก็ยังว่างงาน และอยู่ในช่วงรอจะได้ไปทำงานที่ใหม่ เขาเองก็ยังไม่พร้อมเหมือนกัน
อีกอย่างคือเราสองคนอยู่ไกลกัน เราอยู่ที่เบลเยียม และจากที่คุยกันมา เราทั้งคู่ก็รู้ว่าถ้าจะคบกันแบบแฟนจริง ๆ มันแทบเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ เพราะต่อให้เป็นแฟนกันขึ้นมา ก็ยังมองไม่ออกว่าจะไปต่อยังไง จะวางอนาคตร่วมกันยังไง หรือสุดท้ายมันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องรอคุยกันในออนไลน์ไปเรื่อย ๆ แบบนี้หรือเปล่า
มีบางช่วงในบทสนทนาที่เราแลกเปลี่ยนความคิดกัน พี่บีเคยพูดกับเราว่า ด้วยอายุของเขา เขาอาจมองความรักต่างออกไปจากเรา เขาบอกว่าพออายุเท่านี้ มันไม่ใช่แค่รู้สึกว่าคนนี้สวยจัง นิสัยดีจัง แล้วจะขอเป็นแฟนเลย เพราะสำหรับเขา ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ เขามองว่าตัวเขาเองยังดูแลตัวเองได้ไม่ดีพอ แล้วจะไปดูแลคนอื่นได้ยังไง การจะมีความสัมพันธ์จริง ๆ มันก็ต้องใช้เงิน ต้องใช้ความพร้อม
เราก็เห็นด้วยนะ เพราะความสัมพันธ์มันไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึก แต่มันมีต้นทุนหลายอย่าง ทั้งเวลา ความพร้อม ความมั่นคง และเรื่องเงินด้วย หลายอย่างในชีวิตมันดำเนินด้วยเงิน ถ้าต่างคนต่างยังดูแลตัวเองไม่ได้ดีพอ แล้วจะดึงใครเข้ามาในชีวิตทำไม ถ้าสุดท้ายยังให้ความชัดเจนหรืออนาคตกับเขาไม่ได้
เขายังพูดกับเราด้วยว่า ถ้าเราต้องการให้เขาถอยกลับไปอยู่จุดเดิม แบบเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ เขาก็สามารถทำได้ เพราะตอนนี้เหมือนเราทั้งคู่กำลังทนอยู่กับความคาดหวังที่บางทีมันเด้งขึ้นมาในหัวอยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความหึง ความหวง หรือความรู้สึกอยากมีที่ยืนมากกว่านี้
เราเคยคุยเปิดใจกันตรง ๆ แล้ว เขาก็ชัดเจนว่าเขาไม่อยากให้เราคาดหวัง เพราะมันแทบเป็นไปไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้อยากให้เราเอาชีวิตหรืออนาคตไปผูกกับเขาเกินไป
ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ได้เลือกจะตัดออกไปเลยหรือกลับไปเป็นเพื่อนแบบ completely เพราะเขาก็รู้สึกกับเรา เราเองก็รู้สึกกับเขา
ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า เราสองคนเหมือนเลือกจะอยู่กันต่อในรูปแบบนี้ คือมีความสุขกับกันและกันในวันนี้ โดยที่รู้ว่ามันอาจไม่มีอนาคตร่วมกัน และวันหนึ่งถ้าใครเจอคนที่เหมาะสมกว่า ก็คงต้องยุติความสัมพันธ์นี้ไป
ปัญหาของเราคือ ถึงเราจะบอกตัวเองว่าเข้าใจทุกอย่างเข้าใจเหตุผล เข้าใจข้อจำกัด และยินดีจะอยู่ในความสัมพันธ์นี้ แต่ลึก ๆ บางครั้งเราก็ยังแอบคาดหวังอยู่ดี
เรายังมีช่วงที่อยากมีตัวตน อยากมีสถานะ อยากรู้ว่าเราอยู่ตรงไหนในชีวิตเขา ทั้ง ๆ ที่ตัวเราเองก็ไม่ได้พร้อมเหมือนกัน
เลยอยากถามคนที่เคยอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ค่ะ
1. มีใครเคยอยู่ในความสัมพันธ์ที่ชอบกันทั้งคู่ แต่ไปต่อแบบแฟนไม่ได้ไหม
2. ถ้าเลือกอยู่ต่อ ทำยังไงไม่ให้ความคาดหวังเข้ามากัดกินตัวเองระหว่างทาง
3. ทำยังไงให้แยกได้ว่า เรายังอยู่เพราะมีความสุขจริง ๆ หรืออยู่เพราะตัดใจไม่ได้
4. แล้วความสัมพันธ์แบบนี้ มันมีทางอยู่ได้แบบสบายใจจริง ๆ ไหม หรือสุดท้ายมันจะค่อย ๆ ทำให้เราผูกและเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าใครเคยอยู่ในจุดนี้ หรือมีมุมมองอะไร อยากฟังมากเลยค่ะ ว่าควรคิดกับมันยังไงถึงจะไม่ทำร้ายตัวเองเกินไป และถ้าเริ่มคาดหวังบ่อยขึ้น แบบนี้ควรค่อย ๆ ถอยเพื่อรักษาใจตัวเองหรือเปล่า
มีใครเคยอยู่ในความสัมพันธ์ที่ชอบกันแต่ไปต่อแบบแฟนไม่ได้ไหมคะ แล้วอยู่ยังไงไม่ให้ความคาดหวังทำร้ายตัวเอง (Situationship)
ตอนนี้เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แฟน แต่ก็ไม่ใช่เพื่อนธรรมดา เรากับพี่บีชอบกันทั้งคู่ เคมีเข้ากันดี คุยกันแล้วสบายใจ มีความผูกพัน มีความหวาน มีความคิดถึงกัน มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันจริง แต่เราก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่ชัดเจน
เหตุผลหลัก ๆ มีทั้งเรื่องระยะทาง อายุ ฐานะ และจังหวะชีวิตของเราสองคน
เราตอนนี้อายุ 23 ยังเรียนอยู่ และมีแพลนจะเรียนต่ออีกหลายปี ระหว่างนี้ก็ทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย ยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้เต็มที่
ส่วนพี่บีก็ยังว่างงาน และอยู่ในช่วงรอจะได้ไปทำงานที่ใหม่ เขาเองก็ยังไม่พร้อมเหมือนกัน
อีกอย่างคือเราสองคนอยู่ไกลกัน เราอยู่ที่เบลเยียม และจากที่คุยกันมา เราทั้งคู่ก็รู้ว่าถ้าจะคบกันแบบแฟนจริง ๆ มันแทบเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ เพราะต่อให้เป็นแฟนกันขึ้นมา ก็ยังมองไม่ออกว่าจะไปต่อยังไง จะวางอนาคตร่วมกันยังไง หรือสุดท้ายมันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องรอคุยกันในออนไลน์ไปเรื่อย ๆ แบบนี้หรือเปล่า
มีบางช่วงในบทสนทนาที่เราแลกเปลี่ยนความคิดกัน พี่บีเคยพูดกับเราว่า ด้วยอายุของเขา เขาอาจมองความรักต่างออกไปจากเรา เขาบอกว่าพออายุเท่านี้ มันไม่ใช่แค่รู้สึกว่าคนนี้สวยจัง นิสัยดีจัง แล้วจะขอเป็นแฟนเลย เพราะสำหรับเขา ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ เขามองว่าตัวเขาเองยังดูแลตัวเองได้ไม่ดีพอ แล้วจะไปดูแลคนอื่นได้ยังไง การจะมีความสัมพันธ์จริง ๆ มันก็ต้องใช้เงิน ต้องใช้ความพร้อม
เราก็เห็นด้วยนะ เพราะความสัมพันธ์มันไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึก แต่มันมีต้นทุนหลายอย่าง ทั้งเวลา ความพร้อม ความมั่นคง และเรื่องเงินด้วย หลายอย่างในชีวิตมันดำเนินด้วยเงิน ถ้าต่างคนต่างยังดูแลตัวเองไม่ได้ดีพอ แล้วจะดึงใครเข้ามาในชีวิตทำไม ถ้าสุดท้ายยังให้ความชัดเจนหรืออนาคตกับเขาไม่ได้
เขายังพูดกับเราด้วยว่า ถ้าเราต้องการให้เขาถอยกลับไปอยู่จุดเดิม แบบเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ เขาก็สามารถทำได้ เพราะตอนนี้เหมือนเราทั้งคู่กำลังทนอยู่กับความคาดหวังที่บางทีมันเด้งขึ้นมาในหัวอยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความหึง ความหวง หรือความรู้สึกอยากมีที่ยืนมากกว่านี้
เราเคยคุยเปิดใจกันตรง ๆ แล้ว เขาก็ชัดเจนว่าเขาไม่อยากให้เราคาดหวัง เพราะมันแทบเป็นไปไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้อยากให้เราเอาชีวิตหรืออนาคตไปผูกกับเขาเกินไป
ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ได้เลือกจะตัดออกไปเลยหรือกลับไปเป็นเพื่อนแบบ completely เพราะเขาก็รู้สึกกับเรา เราเองก็รู้สึกกับเขา
ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า เราสองคนเหมือนเลือกจะอยู่กันต่อในรูปแบบนี้ คือมีความสุขกับกันและกันในวันนี้ โดยที่รู้ว่ามันอาจไม่มีอนาคตร่วมกัน และวันหนึ่งถ้าใครเจอคนที่เหมาะสมกว่า ก็คงต้องยุติความสัมพันธ์นี้ไป
ปัญหาของเราคือ ถึงเราจะบอกตัวเองว่าเข้าใจทุกอย่างเข้าใจเหตุผล เข้าใจข้อจำกัด และยินดีจะอยู่ในความสัมพันธ์นี้ แต่ลึก ๆ บางครั้งเราก็ยังแอบคาดหวังอยู่ดี
เรายังมีช่วงที่อยากมีตัวตน อยากมีสถานะ อยากรู้ว่าเราอยู่ตรงไหนในชีวิตเขา ทั้ง ๆ ที่ตัวเราเองก็ไม่ได้พร้อมเหมือนกัน
เลยอยากถามคนที่เคยอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ค่ะ
1. มีใครเคยอยู่ในความสัมพันธ์ที่ชอบกันทั้งคู่ แต่ไปต่อแบบแฟนไม่ได้ไหม
2. ถ้าเลือกอยู่ต่อ ทำยังไงไม่ให้ความคาดหวังเข้ามากัดกินตัวเองระหว่างทาง
3. ทำยังไงให้แยกได้ว่า เรายังอยู่เพราะมีความสุขจริง ๆ หรืออยู่เพราะตัดใจไม่ได้
4. แล้วความสัมพันธ์แบบนี้ มันมีทางอยู่ได้แบบสบายใจจริง ๆ ไหม หรือสุดท้ายมันจะค่อย ๆ ทำให้เราผูกและเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าใครเคยอยู่ในจุดนี้ หรือมีมุมมองอะไร อยากฟังมากเลยค่ะ ว่าควรคิดกับมันยังไงถึงจะไม่ทำร้ายตัวเองเกินไป และถ้าเริ่มคาดหวังบ่อยขึ้น แบบนี้ควรค่อย ๆ ถอยเพื่อรักษาใจตัวเองหรือเปล่า