คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 2
เข้ามารับฟัง จขกท ค่ะ
จากที่เล่าว่าพยายามให้ตนเองเครียดเพื่อจะได้เกิดภาวะเส้นโลหิตในสมองแตกนั้น เป็นความคิดที่นับว่าผิดมาก ๆ เลยนะคะ เพราะหากพยายามเช่นนั้น นอกจากข้อเสียอื่น ๆ แล้ว ที่สำคัญ ยังอาจทำให้เส้นเลือดแตกจริงก็เป็นได้ แต่หากไม่ตาย จะพิการ จะสร้างความลำบากให้แม่มากนะคะ เท่าที่รู้โดยทั่วไป วัยเท่า จขกท ความเสี่ยงที่จะเกิด stroke ยังน้อยมาก
จขกท ซื่อสัตย์และกล้าหาญดีทีเดียวนะคะ ที่บอกเล่าว่าสิ่งที่ตนเองทำให้พ่อไม่พอใจคืออะไรบ้าง ยกตัวอย่างเรื่องการทำสิ่งต่าง ๆ ไม่เรียบร้อย และเล่าด้วยว่า พ่อเป็นคนสมาธิสั้น ที่ว่าเป็นนี้ พ่อได้รับการวินิจฉัยจากคุณหมอและได้รับการรักษาอยู่หรือเปล่า จากที่เขียนมา ไม่ได้บอกรายละเอียดนี้
ในส่วนที่เกี่ยวกับพ่อ หากเป็นสมาธิสั้นจริง ก็น่าเห็นใจท่านนะคะ เพราะคงไม่มีใครอยากผิดปกติ และจากที่เล่า อารมณ์ การแสดงออกและการใช้ภาษาของท่านช่วยบอกนะคะ ว่าชีวิตของไม่ว่าจะในอดีตและหรือในปัจจุบันคงไม่มีความสุขมากนัก คนที่ไม่เคยได้รับความสุข ไม่มีความสุขและมีความผิดปกติ หากพอทำใจได้ ขอแนะนำให้ จขกท ทำใจ ด้วยการเห็นใจท่านให้มากขึ้น พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากที่ทำสิ่งต่าง ๆ ไม่เรียบร้อย ก็ต้องฝึกตัวเองให้ทำให้เรียบร้อยขึ้น ปัญหาคือทำไมไม่ทำให้เรียบร้อยคะ ไม่มีเวลา ห่วงทำการบ้าน อ่านหนังสือ อย่างนั้นหรือเปล่า คนเราทำอะไรให้เรียบร้อยตามที่มันควรจะเป็น ไม่ต้องถึงกับเลิศ คนแรกที่จะได้รับประโยชน์จากการนี้คือคนทำนั่นเอง ค่อย ๆ คิดค่ะ ว่าอยากจะให้ตนเองเป็นคนทำงานเรียบร้อย หรือคนทำงานชุ่ย ๆ ที่สำคัญ ในการทำสิ่งต่าง ๆ ใจต้องอยู่กับสิ่งที่ทำอยู่ และตั้งใจทำ
เรื่องเป็นโรคหรือไม่นั้น จิตแพทย์จะเป็นคนวินิจฉัยได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่ การพัฒนาตนเองเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบที่คนเราควรมีต่อตนเองค่ะ
เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ และการแก้ไขปัญหาเพราะรู้ว่าปัญหาอยู่ที่ไหน ทำได้ทำเลยค่ะ มีประโยชน์กว่าการถูกตำหนิแล้วร้องไห้เสียใจมากเลยทีเดียว
เป็นทัศนะหนึ่งค่ะ
จากที่เล่าว่าพยายามให้ตนเองเครียดเพื่อจะได้เกิดภาวะเส้นโลหิตในสมองแตกนั้น เป็นความคิดที่นับว่าผิดมาก ๆ เลยนะคะ เพราะหากพยายามเช่นนั้น นอกจากข้อเสียอื่น ๆ แล้ว ที่สำคัญ ยังอาจทำให้เส้นเลือดแตกจริงก็เป็นได้ แต่หากไม่ตาย จะพิการ จะสร้างความลำบากให้แม่มากนะคะ เท่าที่รู้โดยทั่วไป วัยเท่า จขกท ความเสี่ยงที่จะเกิด stroke ยังน้อยมาก
จขกท ซื่อสัตย์และกล้าหาญดีทีเดียวนะคะ ที่บอกเล่าว่าสิ่งที่ตนเองทำให้พ่อไม่พอใจคืออะไรบ้าง ยกตัวอย่างเรื่องการทำสิ่งต่าง ๆ ไม่เรียบร้อย และเล่าด้วยว่า พ่อเป็นคนสมาธิสั้น ที่ว่าเป็นนี้ พ่อได้รับการวินิจฉัยจากคุณหมอและได้รับการรักษาอยู่หรือเปล่า จากที่เขียนมา ไม่ได้บอกรายละเอียดนี้
ในส่วนที่เกี่ยวกับพ่อ หากเป็นสมาธิสั้นจริง ก็น่าเห็นใจท่านนะคะ เพราะคงไม่มีใครอยากผิดปกติ และจากที่เล่า อารมณ์ การแสดงออกและการใช้ภาษาของท่านช่วยบอกนะคะ ว่าชีวิตของไม่ว่าจะในอดีตและหรือในปัจจุบันคงไม่มีความสุขมากนัก คนที่ไม่เคยได้รับความสุข ไม่มีความสุขและมีความผิดปกติ หากพอทำใจได้ ขอแนะนำให้ จขกท ทำใจ ด้วยการเห็นใจท่านให้มากขึ้น พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากที่ทำสิ่งต่าง ๆ ไม่เรียบร้อย ก็ต้องฝึกตัวเองให้ทำให้เรียบร้อยขึ้น ปัญหาคือทำไมไม่ทำให้เรียบร้อยคะ ไม่มีเวลา ห่วงทำการบ้าน อ่านหนังสือ อย่างนั้นหรือเปล่า คนเราทำอะไรให้เรียบร้อยตามที่มันควรจะเป็น ไม่ต้องถึงกับเลิศ คนแรกที่จะได้รับประโยชน์จากการนี้คือคนทำนั่นเอง ค่อย ๆ คิดค่ะ ว่าอยากจะให้ตนเองเป็นคนทำงานเรียบร้อย หรือคนทำงานชุ่ย ๆ ที่สำคัญ ในการทำสิ่งต่าง ๆ ใจต้องอยู่กับสิ่งที่ทำอยู่ และตั้งใจทำ
เรื่องเป็นโรคหรือไม่นั้น จิตแพทย์จะเป็นคนวินิจฉัยได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่ การพัฒนาตนเองเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบที่คนเราควรมีต่อตนเองค่ะ
เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ และการแก้ไขปัญหาเพราะรู้ว่าปัญหาอยู่ที่ไหน ทำได้ทำเลยค่ะ มีประโยชน์กว่าการถูกตำหนิแล้วร้องไห้เสียใจมากเลยทีเดียว
เป็นทัศนะหนึ่งค่ะ
แสดงความคิดเห็น
ปัญหาครอบครัว + ไม่รู้ว่าเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า
ทุกครั้งที่เรานั่งคุยกับพ่อกับแม่เรื่องนี้แม่พูดทั้งน้ำตาว่าให้บอกพ่อไปว่าเรารู้สึกยังไง (เหนื่อย)แต่เราพูดไม่ออกค่ะเราพูดละจะร้องไห้ตลอดน้ำตามันไหลไม่หยุดเลยค่ะเราคิดว่าทำไมชีวิตเรามันแย่ขนาดนี้เราเกิดมาเพื่ออะไรทำไมเราต้องทำทุกอย่างพังเราคือตัวปัญหาที่จะทำให้พ่อแม่เลิกกันเราควรตายหรือไม่ก็หนีไปให้ไกลที่สุด ทำไมเราต้องทำให้คนที่เรารักที่สุดต้องร้องไห้เพราะเรา(แม่) ทำไมเราทำอะไรไม่ได้
...ทำไมเราถึงต้องเป็นแบบนี้มันเหมือนมีใครมาควบคุมชีวิตเราอยู่ เราควรจะอยู่ต่อไปทำไม แม่เคยจะชวนเราออกไปอยู่ด้วยค่ะ แต่เนื่องจากถ้าแม่เลิกกับพ่อแม่ก็จะไม่มีงานทำเพราะแม่ทำงานบริษัทรของพ่อ แม่ก็จะลำบาก เราโครตเกลียดตัวเองเลยที่จะทำให้แม่ต้องมาลำบาก มาเลี้ยงคน
ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดแม่เราบอกกับตัวเองเป็นหลายล้านรอบได้ว่าเราจะเปลี่ยนตัวเองสุดท้ายเราก็เป็นเหมือนเดิม เราไม่รู้เราจะทนได้อีกนานมั้ยเรารู้สึกว่าเราจะเป็น ''โรคซึมเศร้า" ทุกครั้งที่เรานอนเราจะคิดแต่ว่าตัวเองเป็นคนที่เหี้*เป็นนรกมาเกิดเราสมควรตายละอยู่ไปก็ไม่มีใครรักภาพต่างๆนาๆก็จะถยอยเข้ามาในสมองเราเราพยายามให้เราเครียดคิดเยอะๆ
เส้นเลือดใสสมองมันจะได้แตกตายไปเลยจะได้ไม่ต้องอยู่ต่อไปละโลกนี้เราเคยเขียนจดหมายระบายความในใจด่าพ่อสาระพัด แม่เรามาเก็บโต้ะเราเลยเจอไอจดหมายบ้านั่น ตอนนั้นเราเขียนด้วยความโกรธเลยไม่ได้คิดอะไรเลยก่ะว่าจะแค่ระบายละก็ทิ้งมันไปละก็ดันลืมอีก
ทำให้แม่เราอ่านละพ่อเราก็มาเห็นเลยทำให้พ่อขออ่านตอนนั้นแม่มาบอกเราเรากลัวมากละเราก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุดสิ่งนั้นมันกลับมากัดสมองเราอีกละเราก็โทษตัวเองซ้ำๆว่าทำไมเราไม่ทิ้งมันไปจนเราไปกราบขอโทษพ่อ
แม่เคยร้องไห้เพราะพ่อทำร้ายเรา จนแม่เกือบเป็นลมเพราะเครียด
เราแทบอยากจะเป็นบ้าาตายไปตรงนั้น เรานั่งดูคนที่เรารักที่สุดร้องไห้เรานั่งดูทั้งน้ำตา โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย เราได้แต่ด่าตัวเองว่าเราผิดเองที่เราเกิดมาเราควรตายไปเพราะไม่มีใครรักเราเลย แม้แต่เพื่อน เราคิดว่าชีวิตเราไม่เหลือใครเลยเพื่อนครอบครัวหรือใครเราคิดเยอะเราไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าใครเหรอกค่ะ หนูไม่อยากให้ใครมามองว่าอ่อนแอเราจะชอบร้องไห้เงียบๆคนเดียวเราจะทำตัวปกติร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อนแต่พออยู่คนเดียวไม่มีใครรู้เหรอกค่ะว่าใต้ความร่าเริงนั้นความจริงมันเป็นยังไงเรากำลังรู้สึกว่าด้านมืดในหัวใจมันกำลังค่อยๆ ถยอยออกมาจนหนูอยากจะทำลายมันหรือว่านอนไปแบบไม่ตื่นอีกเลย....ชีวิตหนูไม่ได้มีแค่นี้เหรอกค่ะยังมีปัญหาอีกมากมายหนูคิดว่าหนูคงทนได้อีก
ไม่นานเหรอกค่ะ.....
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะถ้ามีพ่อแม่ผู้ปครองคนไหนเข้ามาอ่านแล้วคิดว่ากำลังจะผลักลูกตัวเองให้เป็นเหมือนเราอย่าทำเลยนะตะเพราะเรารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเป็นยังไง.....
หนูจะยกตัวอย่างสิ่งที่หนูทำให้พ่อด่านะคะเราชอบทำอะไรไม่เรียบร้อยค่ะโดย+กับพ่อหนูเป็นคนใจร้อนหนูชอบทำหน้าโกรธๆเวลาพ่อหนูด่าไอหน้าของหนูนี่แหล่ะค่ะที่จะโดนพ่อเฉาะกระบานให้หนูพยายามเลิกน้านี้แล้วค่ะแต่มันเลิกไม่ได้เลยค่ะ โดนพ่อด่าไม่พอแม่เราด่าปมด้อยของหนูว่าเราเพี้ยนบ้างค่ะเลยทำให้เรารู้สึกแย่กับชีวิตหนูคูณเป็นเท่าตัวเลยค่ะหนูโดนพ่อด่ายังไม่เท่าโดนแม่ด่านะคะยิ่งทำใฟ้รู้สึกว่าคนที่เรารักที่สุดกำลังจะไม่รักเราแล้วไม่มั้ยแม่เคยบอกว่าหนูไม่ใช่ลูกแม่ หนูก็ขอโทษแม่ไปละเดนไปฟุบเข่าอยู่ในห้องน้ำคนเดียวตอนที่แม่ไม่อยู่นั่นแหล่ะค่ะน้ำตาแตกจนจะใช้น้ำตาอาบน้ำแทนน้ำได้มั้งคะ เรื่องก็คงยังมีปัญหามากกว่านี้อีกค่ะถ้าให้เราต่อทั้งวันก็คงไม่จบค่ะขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ.....ถ้าให้ดีหนูอยากได้กำลังใจเล็กๆน้อยๆนะคะ😣😞