สวัสดีค่ะทุกคนเราขอไม่บอกชื่อเรานะคะเราอายุ13ปีค่ะ    เรามีเรื่องราวเกี่ยวกับปัญหาชีวิตที่โครตจะแย่มากเล่าให้ฟังค่ะอยากระบายเฉยๆนะคะรู้สึกว่าทั้งชีวิตของเราเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อเลยค่ะเราไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเราคิดอยากจะตายได้เกือบทุกวันเราก็เคยพยายามนะคะแต่เราใจไม่แข็งพอค่ะงั้นลองมาฟังปัญหาชีวิตของเรานะคะเราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเราเรารู้สึกแย่มากๆกับชีวิตตัวเองเราจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากตัวเราเองค่ะพ่อของเราเป็นคนที่เป็นสมาธิสั้นค่ะพ่อของเราจะด่าเราทุกวันหรือไม่ก็ใช้เราทุกอย่างบางครั้งเราก็รำคาญนะคะเวลาเราทำผิดพ่อจะฟาดเราบ้างตีเราบ้างเราก็ต้องไปนั่งร้องไห้คนเดียวแหล่ะค่ะซึ่งที่เราพูดมามันเป็นแบบนี้เกือบทุกวันค่ะบางครั้งพ่อทำร้ายเราจนแม่ร้องไห้เราร้องไห้หนักกว่าแม่ค่ะ   แม่คือคนเดียวที่เรารักที่สุดและให้กำลังใจเรามาตลอด  ทุกครั้งที่เราโดนพ่อทำร้ายมาเกือบตลอดชีวิตก็มีแค่แม่คนเดียวที่ช่วยปกป้องเราทุกครั้งที่เราทะเลาะกับพ่อเราจะอยากตายตลอดเวลาเราไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเป็นอย่างงี้มาหลายปีเกือบทุกวันเลยค่ะเราคิดว่าเรามันเหี้**เองแหล่ะพ่อเราจะชอบด่าเราว่าเราเป็นมาเกิดค่ะอิลูกเวรบ้างเราโครตสงสารเลยค่ะเราไม่ได้สงสารตัวเองนะคะเราสงสารแม่เราค่ะเราพยายามกลั้นน้ำตาตลอดเพราะไม่อยากให้แม่ต้องร้องไห้ด้วย   แม่เราไม่เคยผิดเลยค่ะแต่ทำไม   แม่เราต้องมาเจ็บแทนเราด้วยทุกคนรู้อะไรมั้ยคะเราพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกครั้งเลยค่ะ  เพราะเราไม่อยากให้แม่ต้องมาร้องไห้ทุกครั้งที่เราเห็นคยที่เรารักที่สุดร้องไห้    มันเหมือนเราแทบจะบ้าอ่ะค่ะเราอยากจะตายเพื่อจบปัญหานี้ซักที
 
ทุกครั้งที่เรานั่งคุยกับพ่อกับแม่เรื่องนี้แม่พูดทั้งน้ำตาว่าให้บอกพ่อไปว่าเรารู้สึกยังไง (เหนื่อย)แต่เราพูดไม่ออกค่ะเราพูดละจะร้องไห้ตลอดน้ำตามันไหลไม่หยุดเลยค่ะเราคิดว่าทำไมชีวิตเรามันแย่ขนาดนี้เราเกิดมาเพื่ออะไรทำไมเราต้องทำทุกอย่างพังเราคือตัวปัญหาที่จะทำให้พ่อแม่เลิกกันเราควรตายหรือไม่ก็หนีไปให้ไกลที่สุด    ทำไมเราต้องทำให้คนที่เรารักที่สุดต้องร้องไห้เพราะเรา(แม่)    ทำไมเราทำอะไรไม่ได้
 
...ทำไมเราถึงต้องเป็นแบบนี้มันเหมือนมีใครมาควบคุมชีวิตเราอยู่  เราควรจะอยู่ต่อไปทำไม  แม่เคยจะชวนเราออกไปอยู่ด้วยค่ะ  แต่เนื่องจากถ้าแม่เลิกกับพ่อแม่ก็จะไม่มีงานทำเพราะแม่ทำงานบริษัทรของพ่อ  แม่ก็จะลำบาก   เราโครตเกลียดตัวเองเลยที่จะทำให้แม่ต้องมาลำบาก    มาเลี้ยงคน อย่างเรา 
 
   ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดแม่เราบอกกับตัวเองเป็นหลายล้านรอบได้ว่าเราจะเปลี่ยนตัวเองสุดท้ายเราก็เป็นเหมือนเดิม     เราไม่รู้เราจะทนได้อีกนานมั้ยเรารู้สึกว่าเราจะเป็น    ''โรคซึมเศร้า"   ทุกครั้งที่เรานอนเราจะคิดแต่ว่าตัวเองเป็นคนที่เหี้*เป็นนรกมาเกิดเราสมควรตายละอยู่ไปก็ไม่มีใครรักภาพต่างๆนาๆก็จะถยอยเข้ามาในสมองเราเราพยายามให้เราเครียดคิดเยอะๆ
 
 
เส้นเลือดใสสมองมันจะได้แตกตายไปเลยจะได้ไม่ต้องอยู่ต่อไปละโลกนี้เราเคยเขียนจดหมายระบายความในใจด่าพ่อสาระพัด    แม่เรามาเก็บโต้ะเราเลยเจอไอจดหมายบ้านั่น  ตอนนั้นเราเขียนด้วยความโกรธเลยไม่ได้คิดอะไรเลยก่ะว่าจะแค่ระบายละก็ทิ้งมันไปละก็ดันลืมอีก     
    ทำให้แม่เราอ่านละพ่อเราก็มาเห็นเลยทำให้พ่อขออ่านตอนนั้นแม่มาบอกเราเรากลัวมากละเราก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุดสิ่งนั้นมันกลับมากัดสมองเราอีกละเราก็โทษตัวเองซ้ำๆว่าทำไมเราไม่ทิ้งมันไปจนเราไปกราบขอโทษพ่อ   
 
 
แม่เคยร้องไห้เพราะพ่อทำร้ายเรา  จนแม่เกือบเป็นลมเพราะเครียด
 
เราแทบอยากจะเป็นบ้าาตายไปตรงนั้น         เรานั่งดูคนที่เรารักที่สุดร้องไห้เรานั่งดูทั้งน้ำตา   โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย     เราได้แต่ด่าตัวเองว่าเราผิดเองที่เราเกิดมาเราควรตายไปเพราะไม่มีใครรักเราเลย   แม้แต่เพื่อน    เราคิดว่าชีวิตเราไม่เหลือใครเลยเพื่อนครอบครัวหรือใครเราคิดเยอะเราไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าใครเหรอกค่ะ    หนูไม่อยากให้ใครมามองว่าอ่อนแอเราจะชอบร้องไห้เงียบๆคนเดียวเราจะทำตัวปกติร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อนแต่พออยู่คนเดียวไม่มีใครรู้เหรอกค่ะว่าใต้ความร่าเริงนั้นความจริงมันเป็นยังไงเรากำลังรู้สึกว่าด้านมืดในหัวใจมันกำลังค่อยๆ           ถยอยออกมาจนหนูอยากจะทำลายมันหรือว่านอนไปแบบไม่ตื่นอีกเลย....ชีวิตหนูไม่ได้มีแค่นี้เหรอกค่ะยังมีปัญหาอีกมากมายหนูคิดว่าหนูคงทนได้อีก
 
 
 
ไม่นานเหรอกค่ะ.....
 
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะถ้ามีพ่อแม่ผู้ปครองคนไหนเข้ามาอ่านแล้วคิดว่ากำลังจะผลักลูกตัวเองให้เป็นเหมือนเราอย่าทำเลยนะตะเพราะเรารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเป็นยังไง.....
 
 
หนูจะยกตัวอย่างสิ่งที่หนูทำให้พ่อด่านะคะเราชอบทำอะไรไม่เรียบร้อยค่ะโดย+กับพ่อหนูเป็นคนใจร้อนหนูชอบทำหน้าโกรธๆเวลาพ่อหนูด่าไอหน้าของหนูนี่แหล่ะค่ะที่จะโดนพ่อเฉาะกระบานให้หนูพยายามเลิกน้านี้แล้วค่ะแต่มันเลิกไม่ได้เลยค่ะ   โดนพ่อด่าไม่พอแม่เราด่าปมด้อยของหนูว่าเราเพี้ยนบ้างค่ะเลยทำให้เรารู้สึกแย่กับชีวิตหนูคูณเป็นเท่าตัวเลยค่ะหนูโดนพ่อด่ายังไม่เท่าโดนแม่ด่านะคะยิ่งทำใฟ้รู้สึกว่าคนที่เรารักที่สุดกำลังจะไม่รักเราแล้วไม่มั้ยแม่เคยบอกว่าหนูไม่ใช่ลูกแม่    หนูก็ขอโทษแม่ไปละเดนไปฟุบเข่าอยู่ในห้องน้ำคนเดียวตอนที่แม่ไม่อยู่นั่นแหล่ะค่ะน้ำตาแตกจนจะใช้น้ำตาอาบน้ำแทนน้ำได้มั้งคะ  เรื่องก็คงยังมีปัญหามากกว่านี้อีกค่ะถ้าให้เราต่อทั้งวันก็คงไม่จบค่ะขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ.....ถ้าให้ดีหนูอยากได้กำลังใจเล็กๆน้อยๆนะคะ😣😞