เคยไหมคะบางทีที่พ่อแม่หรือคนรอบข้าง เขาคาดหวังในตัวเรา แล้วก็พูดทำให้เราท้อแท้ เรารู้สึกอย่างนั้นมา 3 ปีแล้วค่ะ จริงๆเราเป็นคนที่อ่อนไหวกับคำพูดแบบนี้อยู่แล้ว แต่ด้วยความที่เราฟอร์มเองแหล่ะ ที่ทำตัวเป็นคนเข้มแข็ง
ไม่ร้องไห้ต่อหน้าใคร จนบางครั้งมันก็มาสุมอยู่ในอกเราคนเดียว บางครั้งคำพูดพวกนี้ก็เป็นแรงผลักดันเราเหมือนกัน แต่ก็ทำร้ายจิตใจเรามากด้วย ยิ่งเป็นคนที่เรารักและเทคแคร์เขาทำให้เขามีความสุขด้วยคสม.ของเราเอง
จนถึงตอนนี้เราย้ายรร.มาเรียนหนักขึ้น ช่วงนึงของเทอม แม่เราเป็นคนที่มองโลกแบบว่าพูดเอาไว้ก่อนถึงจะไม่รู้ว่าลูกก็ทำอยู่ก็ตามที เราเคยพยายามตั้งใจเรียน แต่บางครั้งก็ตอบผิดพลาดไปบ้าง แต่แม่เราก็จะพูดว่า นี่รู้ไหม
ตั้งใจตอบคำถามในห้องเรียน เก็บคะแนนเอาไว้เยอะๆ นะ รร.นี้สอบตกแล้วเขาเอามาประจานเลยนะ
ถึงเราจะรู้แค่ไหนว่าแม่พูดด้วยความหวังดี แต่เพราะเรารู้สึกเหมือนกับว่าแม่พูดแบบไม่เชื่อใจว่าเราจะทำได้ ทั้งๆที่
เรารับปาก แล้วก็ สัญญาว่าจะทำ เราพูดได้เลยว่าปีนี้เป็นปีที่หนักมาก เราจัดตราบรีสต็อกตัวเองใหม่หมดเลย
แต่ก็เหมือนที่พูด แม่ดูจะยังไม่ไว้ใจเราเลย (เกรดเราไม่เคยต่ำกว่า 3.70 เลยสักปีนะ) ทีนี้มาต่อที่สมาชิกในครอบครัวคนอื่น พ่อเราพ่อเราเป็นคนที่ขำๆตลกๆ ไม่ซีเรียส ไม่กดดัน เราจะสนิทกับพ่อมากกว่าแม่เรา ก้วยความที่นินัยอะไรเหมือนๆกัน อะไรแสบๆก็พ่อนี่แหล่ะให้มาทั้งนั้น แต่พ่อเองก็ชอบพูดบ่อยๆในช่วงปีนี้ว่า อ่านหนังสือให้เยอะๆสิ ดูเจ้เป็นตัวอย่างไว้ เห็นเจ้ไหมอ่านหนังสือจนตี 1 ตี 2 มันทำให้เราเสียความรู้สึกมาก เพราะเรานึกว่าพ่อจะเชื่อมั่นในตัวเราว่าเราทำได้ พูดถึงพี่เรา เราไม่ได้อยากจะมีความรู้สึกแบบนี้กับพี่ตัวเอง แต่ว่าพี่เราเป็นเหมือนคนที่ทำให้ทุกๆอย่างของเรา ดู ด้อย ไปหมดเราเลยโกรธพี่บางครั้ง แล้วก็ไม่ชอบเวลาพี่ทำตัวอะไรตลกๆ ติ่งต้อง
(เวลาปกติเราก็สนิทกับพี่มากนะ)
คิดว่าเราควรอดทนต่อไปไหมคะ?
ปกติอดทนกับสิ่งที่คนกดดันหรือทำให้เราเสียใจมั้ยคะ
ไม่ร้องไห้ต่อหน้าใคร จนบางครั้งมันก็มาสุมอยู่ในอกเราคนเดียว บางครั้งคำพูดพวกนี้ก็เป็นแรงผลักดันเราเหมือนกัน แต่ก็ทำร้ายจิตใจเรามากด้วย ยิ่งเป็นคนที่เรารักและเทคแคร์เขาทำให้เขามีความสุขด้วยคสม.ของเราเอง
จนถึงตอนนี้เราย้ายรร.มาเรียนหนักขึ้น ช่วงนึงของเทอม แม่เราเป็นคนที่มองโลกแบบว่าพูดเอาไว้ก่อนถึงจะไม่รู้ว่าลูกก็ทำอยู่ก็ตามที เราเคยพยายามตั้งใจเรียน แต่บางครั้งก็ตอบผิดพลาดไปบ้าง แต่แม่เราก็จะพูดว่า นี่รู้ไหม
ตั้งใจตอบคำถามในห้องเรียน เก็บคะแนนเอาไว้เยอะๆ นะ รร.นี้สอบตกแล้วเขาเอามาประจานเลยนะ
ถึงเราจะรู้แค่ไหนว่าแม่พูดด้วยความหวังดี แต่เพราะเรารู้สึกเหมือนกับว่าแม่พูดแบบไม่เชื่อใจว่าเราจะทำได้ ทั้งๆที่
เรารับปาก แล้วก็ สัญญาว่าจะทำ เราพูดได้เลยว่าปีนี้เป็นปีที่หนักมาก เราจัดตราบรีสต็อกตัวเองใหม่หมดเลย
แต่ก็เหมือนที่พูด แม่ดูจะยังไม่ไว้ใจเราเลย (เกรดเราไม่เคยต่ำกว่า 3.70 เลยสักปีนะ) ทีนี้มาต่อที่สมาชิกในครอบครัวคนอื่น พ่อเราพ่อเราเป็นคนที่ขำๆตลกๆ ไม่ซีเรียส ไม่กดดัน เราจะสนิทกับพ่อมากกว่าแม่เรา ก้วยความที่นินัยอะไรเหมือนๆกัน อะไรแสบๆก็พ่อนี่แหล่ะให้มาทั้งนั้น แต่พ่อเองก็ชอบพูดบ่อยๆในช่วงปีนี้ว่า อ่านหนังสือให้เยอะๆสิ ดูเจ้เป็นตัวอย่างไว้ เห็นเจ้ไหมอ่านหนังสือจนตี 1 ตี 2 มันทำให้เราเสียความรู้สึกมาก เพราะเรานึกว่าพ่อจะเชื่อมั่นในตัวเราว่าเราทำได้ พูดถึงพี่เรา เราไม่ได้อยากจะมีความรู้สึกแบบนี้กับพี่ตัวเอง แต่ว่าพี่เราเป็นเหมือนคนที่ทำให้ทุกๆอย่างของเรา ดู ด้อย ไปหมดเราเลยโกรธพี่บางครั้ง แล้วก็ไม่ชอบเวลาพี่ทำตัวอะไรตลกๆ ติ่งต้อง
(เวลาปกติเราก็สนิทกับพี่มากนะ)
คิดว่าเราควรอดทนต่อไปไหมคะ?