สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเข้ามาเรียนมหาลัยได้ 2 ปีแล้ว มีเพื่อนที่สนิทเล่นด้วยกันอยู่กลุ่มหนึ่ง มันอาจจะฟังดูแปลก ๆ ที่เรารู้สึกแบบนี้ แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ เวลาที่อาจารย์ให้ทำการบ้าน ให้ทำแบบฝึกหัด เราจะเป็นคนที่ต้องหาคำตอบ ทำสรุป ส่งคำตอบให้เพื่อนตลอด มันไม่ใช่แค่วิชาเดียว 2-3 ข้อนะคะ แต่มันเป็นเกือบทุกวิชา ต้องบอกแบบนี้ค่ะคณะเรามันต้องมีธงคำตอบเอาไว้ไปฝึกเขียนตอบก่อนสอบทุกครั้ง เราจะเป็นคนที่ทำธงคำตอบทุกครั้ง ทำสรุปทุกครั้ง เราเหนื่อยมากค่ะ เราทำเพื่อตัวเองอยากให้ตัวเองสอบผ่าน แต่เพื่อนก็มักจะได้มันไปด้วย มันฟังดูเหมือนเราเห็นแก่ตัวใช่ไหมคะ
แต่มันเคยมีเหตุการณ์ที่เพื่อนในกลุ่มเราบอกว่า
“รอเธอทำนะ เราทำไม่เป็น เสร็จแล้วส่งลงกลุ่มนะ” ซึ่งเราก็เรียนพร้อมกัน ความรู้ความสามารถก็น่าจะใกล้ ๆ กัน แต่เขากลับเลือกที่จะหวังพึ่งเรา หรือแม้แต่เหตุการณ์ที่เรายังหาคำตอบของแบบฝึกข้อนั้นไม่ได้ เพื่อนกลับบอกว่า
“ทำไมไม่ส่งให้ แอบเอาไปส่งให้กันอีกกลุ่มหรอหรือว่าส่งให้กันส่วนตัว” เราเสียใจนะคะ เราจริงใจกับเพื่อนมาก ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลย หรือแม้แต่คำพูดที่บอกว่า
“สอบผ่านเพราะเธอเลย ถ้าไม่มีเธอตอนนี้คงสอบตกไปแล้ว” และมีอีกคำที่เรารู้สึกเจ็บจี๊ดเลยคือ
“เราไม่อ่านหนังสือสอบแต่เราอ่านสรุปอ่านธงของเธอไปสอบเลย” บึ้มมม ความอดทนเราไม่รู้จะมีถึงวันไหนเลยค่ะ เรากลัวว่าวันนึงเราจะทำตัวไม่ดีใส่เพื่อน
เราเหนื่อยค่ะ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว เราเหมือนเป็นทางรอดของเพื่อน เรากดดันตัวเองทุกครั้งกลัวว่าจะทำสรุปทำธงคำตอบไม่ทันจนเพื่อนอาจจะสอบไม่ได้ เรารักเพื่อนนะคะ แต่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเราเองก็เหนื่อย อยากให้ยื่นมือมาช่วยเราสักนิด เรามีอะไรเราให้ตลอดไม่เคยกั๊ก เราอยากให้เขาได้ลองทำเองดูบ้าง แต่เรามีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา เลยอยากจจะถามทุกคนว่า เราเห็นแก่ตัวไปไหมที่เราคิดกับเพื่อนแบบนี้?
เราเห็นแก่ตัวไหมคะที่เรามีความคิดแบบนี้กับกลุ่มเพื่อนสนิท
แต่มันเคยมีเหตุการณ์ที่เพื่อนในกลุ่มเราบอกว่า “รอเธอทำนะ เราทำไม่เป็น เสร็จแล้วส่งลงกลุ่มนะ” ซึ่งเราก็เรียนพร้อมกัน ความรู้ความสามารถก็น่าจะใกล้ ๆ กัน แต่เขากลับเลือกที่จะหวังพึ่งเรา หรือแม้แต่เหตุการณ์ที่เรายังหาคำตอบของแบบฝึกข้อนั้นไม่ได้ เพื่อนกลับบอกว่า “ทำไมไม่ส่งให้ แอบเอาไปส่งให้กันอีกกลุ่มหรอหรือว่าส่งให้กันส่วนตัว” เราเสียใจนะคะ เราจริงใจกับเพื่อนมาก ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลย หรือแม้แต่คำพูดที่บอกว่า “สอบผ่านเพราะเธอเลย ถ้าไม่มีเธอตอนนี้คงสอบตกไปแล้ว” และมีอีกคำที่เรารู้สึกเจ็บจี๊ดเลยคือ “เราไม่อ่านหนังสือสอบแต่เราอ่านสรุปอ่านธงของเธอไปสอบเลย” บึ้มมม ความอดทนเราไม่รู้จะมีถึงวันไหนเลยค่ะ เรากลัวว่าวันนึงเราจะทำตัวไม่ดีใส่เพื่อน
เราเหนื่อยค่ะ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว เราเหมือนเป็นทางรอดของเพื่อน เรากดดันตัวเองทุกครั้งกลัวว่าจะทำสรุปทำธงคำตอบไม่ทันจนเพื่อนอาจจะสอบไม่ได้ เรารักเพื่อนนะคะ แต่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเราเองก็เหนื่อย อยากให้ยื่นมือมาช่วยเราสักนิด เรามีอะไรเราให้ตลอดไม่เคยกั๊ก เราอยากให้เขาได้ลองทำเองดูบ้าง แต่เรามีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา เลยอยากจจะถามทุกคนว่า เราเห็นแก่ตัวไปไหมที่เราคิดกับเพื่อนแบบนี้?