สวัสดีค่ะ
คือช่วง 2-3 ปี ที่ผ่านมาเราเริ่มมีความคิดที่อาจจะดูแปลกๆไปสักหน่อยอย่างเช่น เวลายื่นอยู่บนตึกสูงๆแล้วมองลงไปข้างล่างในหัวของเราก็มีคำถามขึ้นมาว่า ถ้าโดดลงไปนี่มันจะรู้สึกยังไงนะ
หรือบางครั้งที่นั่งรถเมล์ขึ้นสะพานที่มันต้องข้ามแม่น้ำ เราก็มีคำถามขึ้นมาในหัวอีกว่า น้ำมันจะลึกขนาดไหนนะ แล้วถ้าโดดลงไปเราจะทรมารมากขนาดไหนแล้วมันจะรู้สึกยังไงบ้าง
บางช่วงที่เรามีเรื่องที่ทำให้รู้สึกผิดหวังหรือรู้สึกแย่กับตัวเองมาก มันทำให้เราเริ่มอยากคิดหาวิธีที่จะจากโลกนี้ไปยังไงโดยที่คนที่บ้านจะไม่มาเจอก่อนที่เราจะทำมันสำเร็จ หรือ มีวิธีไหนที่จะทำให้เราจากไปแบบไม่ต้องทรมารบ้าง
เราเริ่มมีความคิดที่ว่า คงจะดีกว่านี้สำหรับคนในครอบครัวถ้าไม่มีเราอยู่
หลายๆครั้งที่เราอยู่คนเดียวเรารู้สึกว่า มันคงจะดีถ้าหากว่าคืนนี้เราหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก
เรารู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ รู้สึกว่าตัวเองมันไร้ค้ามากๆอยู่ตลอดเวลา
เราเคยพยายามจะเราให้คนใกล้ตัวฟังแล้ว แต่พอเราเล่าเค้ากลับทำเหมือนไม่เชื่อว่าเรากำลังเป็นแบบนั้น หรือ คิดแบบนั้นจริงๆ หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับใครอีกเลย อาจจะมีบ้างที่ในหัวมีนคิดอะไรเพลินๆแล้วเผลอพูดออกมาแบบติดตลก ทั้งๆที่เรารู้สึกแบบนั่นจริงๆและก็อยากทำแบบนั้นจริงๆ
แต่ความรู้สึกลึกๆของเรา เราก็ยังมีความรู้สึกที่ว่าถ้าหากวันนึงเราทำมันสำเร็จขึ้นมาจริงๆ แล้วคนที่บ้านเราเค้าจะเป็นยังไงกันบ้าง
เค้าจะรู้สึกผิดหวังในตัวเราไม๊ที่เราเลือกที่จะตัดสิ้นใจแบบนี้ เค้าจะคิดว่าเราเป็นพวกชอบหนีปัญหารึป่าว
ทุกวันนี้เวลาเราใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกกับเพื่อน หรือกับครอบครัว เราจะดูเป็นคนที่ร่าเริงมากๆ ชอบพูดติดตลก เป็นคนที่ดูอารมณ์ดี พูดคุยเก่ง มีมุขที่คอยทำให้หลายๆคนขำได้อยู่ตลอด แต่เมื่อไหร่ที่เราได้กลับมาอยู่ในที่ส่วนตัวของตัวเองอย่างห้องนอน หรือเวลาอยู่คนเดียว เราจะเริ่มมีความคิดหรือความรู้สึกที่กล่าวมาในข้างต้น
เรามีความรู้สึกว่าถ้าหากว่าวันนึงเราทำมันสำเร็จขึ้นมา เราก็อยากจะให้คนที่บ้านเราได้รู้ว่าจริงๆแล้วเราได้คิดมันจนถี่ถ้วนแล้ว เราคิดมาแล้วหลายครั้งหลายรอบหลายวิธี
และเราก็ได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่เราเองต้องการจริงๆแล้ว เราอยากให้เค้าเข้าใจเรากับสิ่งที่เราเลือก
เราไม่เคยคิดที่จะทำอะไรพวกนั้นเพื่อให้ตัวเองได้เป็นจุดสนใจ หรือได้รับความสนใจจากคนรอบๆตัวเลย
เราคิดแค่ว่าเราเหนื่อย เราผิดหวัง เราผิดหวังในความที่ตัวเราเป็นแบบนี้
เรามีแนวโน้มที่จะเป็นโรคซึมเศร้าไม๊คะ
คือช่วง 2-3 ปี ที่ผ่านมาเราเริ่มมีความคิดที่อาจจะดูแปลกๆไปสักหน่อยอย่างเช่น เวลายื่นอยู่บนตึกสูงๆแล้วมองลงไปข้างล่างในหัวของเราก็มีคำถามขึ้นมาว่า ถ้าโดดลงไปนี่มันจะรู้สึกยังไงนะ
หรือบางครั้งที่นั่งรถเมล์ขึ้นสะพานที่มันต้องข้ามแม่น้ำ เราก็มีคำถามขึ้นมาในหัวอีกว่า น้ำมันจะลึกขนาดไหนนะ แล้วถ้าโดดลงไปเราจะทรมารมากขนาดไหนแล้วมันจะรู้สึกยังไงบ้าง
บางช่วงที่เรามีเรื่องที่ทำให้รู้สึกผิดหวังหรือรู้สึกแย่กับตัวเองมาก มันทำให้เราเริ่มอยากคิดหาวิธีที่จะจากโลกนี้ไปยังไงโดยที่คนที่บ้านจะไม่มาเจอก่อนที่เราจะทำมันสำเร็จ หรือ มีวิธีไหนที่จะทำให้เราจากไปแบบไม่ต้องทรมารบ้าง
เราเริ่มมีความคิดที่ว่า คงจะดีกว่านี้สำหรับคนในครอบครัวถ้าไม่มีเราอยู่
หลายๆครั้งที่เราอยู่คนเดียวเรารู้สึกว่า มันคงจะดีถ้าหากว่าคืนนี้เราหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก
เรารู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ รู้สึกว่าตัวเองมันไร้ค้ามากๆอยู่ตลอดเวลา
เราเคยพยายามจะเราให้คนใกล้ตัวฟังแล้ว แต่พอเราเล่าเค้ากลับทำเหมือนไม่เชื่อว่าเรากำลังเป็นแบบนั้น หรือ คิดแบบนั้นจริงๆ หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับใครอีกเลย อาจจะมีบ้างที่ในหัวมีนคิดอะไรเพลินๆแล้วเผลอพูดออกมาแบบติดตลก ทั้งๆที่เรารู้สึกแบบนั่นจริงๆและก็อยากทำแบบนั้นจริงๆ
แต่ความรู้สึกลึกๆของเรา เราก็ยังมีความรู้สึกที่ว่าถ้าหากวันนึงเราทำมันสำเร็จขึ้นมาจริงๆ แล้วคนที่บ้านเราเค้าจะเป็นยังไงกันบ้าง
เค้าจะรู้สึกผิดหวังในตัวเราไม๊ที่เราเลือกที่จะตัดสิ้นใจแบบนี้ เค้าจะคิดว่าเราเป็นพวกชอบหนีปัญหารึป่าว
ทุกวันนี้เวลาเราใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกกับเพื่อน หรือกับครอบครัว เราจะดูเป็นคนที่ร่าเริงมากๆ ชอบพูดติดตลก เป็นคนที่ดูอารมณ์ดี พูดคุยเก่ง มีมุขที่คอยทำให้หลายๆคนขำได้อยู่ตลอด แต่เมื่อไหร่ที่เราได้กลับมาอยู่ในที่ส่วนตัวของตัวเองอย่างห้องนอน หรือเวลาอยู่คนเดียว เราจะเริ่มมีความคิดหรือความรู้สึกที่กล่าวมาในข้างต้น
เรามีความรู้สึกว่าถ้าหากว่าวันนึงเราทำมันสำเร็จขึ้นมา เราก็อยากจะให้คนที่บ้านเราได้รู้ว่าจริงๆแล้วเราได้คิดมันจนถี่ถ้วนแล้ว เราคิดมาแล้วหลายครั้งหลายรอบหลายวิธี
และเราก็ได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่เราเองต้องการจริงๆแล้ว เราอยากให้เค้าเข้าใจเรากับสิ่งที่เราเลือก
เราไม่เคยคิดที่จะทำอะไรพวกนั้นเพื่อให้ตัวเองได้เป็นจุดสนใจ หรือได้รับความสนใจจากคนรอบๆตัวเลย
เราคิดแค่ว่าเราเหนื่อย เราผิดหวัง เราผิดหวังในความที่ตัวเราเป็นแบบนี้