พอคิดทบทวนเราไม่เคยภูมิใจในตัวเองเลยสักครั้ง ถึงแม้สำเร็จก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆจุดเล็กๆในชีวิต ที่เราเข้าห้องsmteมาได้ก็เพราะแค่โรงเรียนระบบการศึกษามันแย่ เราก็เลยเข้ามาได้ ในใจลึกๆ เราอยากเข้ารรดังตรงอนุสาวรีย์ชัยมาก ผ่านมาก็ปีหนึ่งแล้ว พอย้อนคิดไปอีกมันก็ผิดหวังในตัวเองมาก ๆ ถ้าตอนนั้นเราพยายามมากกว่านี้เราก็คงจะติดเราคงทำให้พ่อแม่คนรอบข้างภูมิใจ แม่จ่ายค่าเรียนพิเศษให้เราแพงมาก สุดท้ายเราก็ตอบแทนอะไรพ่อแม่ได้เลย เราทำให้คนรอบข้างผิดหวัง แต่ลึกๆเขาก็คงไม่ได้หวังอะไรด้วย เรื่องการเรียนเรา เราเรียนภาษาอังกฤษไม่เก่ง เรารู้ระดับภาษาเราก็แค่ประถมต้นเท่านั้น ทั้งที่ตัวเรามัธยมแล้ว ทุกคนมองเรื่องนี้ว่ามันเป็นอะไรที่แบบตลก อย่างเพื่อนสนิทเรายังพูดเล่นๆว่าเรากาก มันอาจจะเป็นคำพูดเล็กๆสำหรับเขาแต่สำหรับเรามันคือเรื่องที่ใหญ่เหมือนเขากำลังจะบอกกับเราว่าเราแบบ ไม่ดี เราแย่ เราทำไม่ดีเท่าคนอื่น เราพยายามมากๆเลย กับทุกอย่างแต่มันก็ไม่เคยเป็นแบบที่คิด ตอนสอบเข้าเราก็ได้อันดับที่ต่ำมาก เกรด มันถึงจะอยู่ในเกณฑ์ที่ไม่แย่ แต่สำหรับเรามันก็แย่ เราก็คิดกับตัวเองว่าทำไมทำได้แค่นี้ ทำไมมันถึงได้เท่านี้ เราเสียใจน้อยใจกับตัวเองมาหลายสิบครั้ง และก็ไม่ดีขึ้นเลย มันกลับ เป็นแบบเดิมทุกๆครั้ง บางครั้งก็แย่ลงด้วยซ้ำ เราเสียใจมาก เราเสียใจที่เราดีไม่เท่าคนอื่น เราด้อยกว่าคนอื่น เราพยายามกี่ครั้งก็ไม่ดีขึ้น เราพยายามทำให้คนรอบข้างเห็นว่าเราก็มีดี แต่เราก็ยังพิสูจน์มันออกมาไม่ได้ ได้แต่พยายาม ความพยายามที่ไม่มีใครเห็น พอพยายาม ผลสรุป คือมันแย่ พอคนอื่นก็เห็นว่ามันแย่ ทุกคนก็จะตีความว่าเราไม่พยามยาม เราไม่ดีไม่เก่ง มันก็เป็นแบบนั้นมาตลอด สรุปก็คือเราเป็นคนที่ไม่เก่งไม่ดี ไม่พยายาม เรารู้สึกแย่มากจริง ๆ
แค่อยากระบาย