คือเริ่มด้วย ครั้งนึงเราได้รับสิทธิ์ในการสอบเข้าร.รแห่งหนึ่ง แล้วแม่จะคอยบอกเราว่าตั้งใจนะ อ่านหนังสือเยอะๆ ถ้าสอบไม่ได้จะไม่ได้เรียนที่นี่ ที่นี่ดีที่สุดแล้ว
เราก็อ่านหนังสืออะค่ะ คือปกติเราไม่ได้เรียนเก่งมากเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่น แต่แม่ก็ไม่เคยพูดให้กำลังใจเลยมีแต่คำว่าต้องสอบให้ได้นะ ร.รนี้ดีที่สุด ในความคิดของเรามันเป็นการพูดกดดันอ่ะค่ะ แล้วเราเครียดมาก พอถึงวันสอบเราก็พยายามเชื่อหมั่นในตัวเองว่าเราทำได้นะไม่ต้องเครียด ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แล้วตอนแม่มาส่งเราสอบคือมีคำพูดที่ทำให้เราหมดกำลังใจอ่ะค่ะ แม่เค้าพูดว่า ถ้าแกสอบไม่ได้แม่จะขายหน้า คือเรา
ก็เครียดอ่ะค่ะ มีหลายๆเรื่องที่แม่ไม่ชอบในตัวเราทั้งที่เราวาดรูปเก่ง(ครูร.รเก่าพาเราไปแข่งบ่ายๆ) ทั้งที่เราเป็นติ่งเกาหลี
คอยบอกเราว่าแบบ จะเหมือนอีคนนั้นแล้วนะ! (แม่ชอบเอาเราไปเปรียบกับคนที่ไม่มีการศึกษา) พอหลังสอบรอบเช้าเสร็จเราตื่นเต้นจนร้องเลยค่ะ ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตื่นเต้นจนร้องหรือกลัวจะทำให้แม่ผิดหวังถ้าเราสอบไม่ได้ แต่สุดท้ายเราก็สอบได้ แล้วเข้าเรียนร.รนั้น
แล้วร.รนั้นมันมีเนื้อหาค่อนข้างเยอะและยาก เราก็ต้องเก็บเกรดให้มากกว่า3.5เพื่อเอาไว้เข้าม.4อ่ะค่ะ เราก็พยายามทวนเนื้อหาพยายามเรียนในวิชาที่ไม่รู้และไม่ชอบ(อังกฤษ;-;) เราว่าแม่ก็น่าจะเห็นนะว่าเราพยายามแค่ไหน ทุกๆวันเราเครียดมาก เรื่องแบบนี้ เพราะแม่คอยกดดัน แต่เราบอกเค้าไม่ได้ เพราะถ้บอกไปเค้ก็จะบอกว่า "เกิน" "อะไรจะขนาดนั้น" เราก็เก็บความเครียดมาตลอดเลยค่ะ แต่เรื่องที่เอาเราไปเปรียบเราเคยบอกแม่ว่าเราไม่ชอบนะ มันทำให้เราเกลียดตัวเองแล้วเรากับแม่ก็ทะเลาะกันแต่จากนั้นแม่ก็ไม่เปรียบเรากับใครเลยแต่ก็ได้แค่เรื่องเดียวแหละ
จนเมื่อวันนี้ แม่ให้เราหาของ (ของๆแม่) เค้าให้เราไปหา แต่เราหาไม่เจอเพราะไม่รู้ว่าแม่ตั้งไว้ไหน แล้วเราก็บอกแม่ว่าเราหาไม่เจอนะ เค้าก็ตวาดเราว่าทำไมจะหาไม่เจอ! ไม่มีตาหรอ! แล้วเราก็หาเจอ แล้วเค้าก็ว่าเราสารพัดเลยละ เค้าบอกว่าเรามัวแต่เล่นโทรศัพท์ ใช่สิเราเล่นทั้งวันเลยว่าไหม ไม่จับหนังสือเลย ไม่ทบทวนเลย เกิดมาก็เป็นลูกที่ไม่ใช่หัวแก้วหัวแหวนก็เป้นแบบนี้แหละ
เค้าว่าแบบนั้นเพราะเค้าอยากว่าหรือเค้าไม่เห็นความพยายามของเราจริงๆวะ
มันเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้จริงๆอะ
ใครเคยเจอบ้างคะแล้วทำยังไงถึงผ่านสถานะการแบบนี้ไปได้บ้าง
ขอบคุณร่วงหน้า
ใครมีประสบการณ์แบบนี้บ้าง
เราก็อ่านหนังสืออะค่ะ คือปกติเราไม่ได้เรียนเก่งมากเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่น แต่แม่ก็ไม่เคยพูดให้กำลังใจเลยมีแต่คำว่าต้องสอบให้ได้นะ ร.รนี้ดีที่สุด ในความคิดของเรามันเป็นการพูดกดดันอ่ะค่ะ แล้วเราเครียดมาก พอถึงวันสอบเราก็พยายามเชื่อหมั่นในตัวเองว่าเราทำได้นะไม่ต้องเครียด ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แล้วตอนแม่มาส่งเราสอบคือมีคำพูดที่ทำให้เราหมดกำลังใจอ่ะค่ะ แม่เค้าพูดว่า ถ้าแกสอบไม่ได้แม่จะขายหน้า คือเรา
ก็เครียดอ่ะค่ะ มีหลายๆเรื่องที่แม่ไม่ชอบในตัวเราทั้งที่เราวาดรูปเก่ง(ครูร.รเก่าพาเราไปแข่งบ่ายๆ) ทั้งที่เราเป็นติ่งเกาหลี
คอยบอกเราว่าแบบ จะเหมือนอีคนนั้นแล้วนะ! (แม่ชอบเอาเราไปเปรียบกับคนที่ไม่มีการศึกษา) พอหลังสอบรอบเช้าเสร็จเราตื่นเต้นจนร้องเลยค่ะ ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตื่นเต้นจนร้องหรือกลัวจะทำให้แม่ผิดหวังถ้าเราสอบไม่ได้ แต่สุดท้ายเราก็สอบได้ แล้วเข้าเรียนร.รนั้น
แล้วร.รนั้นมันมีเนื้อหาค่อนข้างเยอะและยาก เราก็ต้องเก็บเกรดให้มากกว่า3.5เพื่อเอาไว้เข้าม.4อ่ะค่ะ เราก็พยายามทวนเนื้อหาพยายามเรียนในวิชาที่ไม่รู้และไม่ชอบ(อังกฤษ;-;) เราว่าแม่ก็น่าจะเห็นนะว่าเราพยายามแค่ไหน ทุกๆวันเราเครียดมาก เรื่องแบบนี้ เพราะแม่คอยกดดัน แต่เราบอกเค้าไม่ได้ เพราะถ้บอกไปเค้ก็จะบอกว่า "เกิน" "อะไรจะขนาดนั้น" เราก็เก็บความเครียดมาตลอดเลยค่ะ แต่เรื่องที่เอาเราไปเปรียบเราเคยบอกแม่ว่าเราไม่ชอบนะ มันทำให้เราเกลียดตัวเองแล้วเรากับแม่ก็ทะเลาะกันแต่จากนั้นแม่ก็ไม่เปรียบเรากับใครเลยแต่ก็ได้แค่เรื่องเดียวแหละ
จนเมื่อวันนี้ แม่ให้เราหาของ (ของๆแม่) เค้าให้เราไปหา แต่เราหาไม่เจอเพราะไม่รู้ว่าแม่ตั้งไว้ไหน แล้วเราก็บอกแม่ว่าเราหาไม่เจอนะ เค้าก็ตวาดเราว่าทำไมจะหาไม่เจอ! ไม่มีตาหรอ! แล้วเราก็หาเจอ แล้วเค้าก็ว่าเราสารพัดเลยละ เค้าบอกว่าเรามัวแต่เล่นโทรศัพท์ ใช่สิเราเล่นทั้งวันเลยว่าไหม ไม่จับหนังสือเลย ไม่ทบทวนเลย เกิดมาก็เป็นลูกที่ไม่ใช่หัวแก้วหัวแหวนก็เป้นแบบนี้แหละ
เค้าว่าแบบนั้นเพราะเค้าอยากว่าหรือเค้าไม่เห็นความพยายามของเราจริงๆวะ
มันเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้จริงๆอะ
ใครเคยเจอบ้างคะแล้วทำยังไงถึงผ่านสถานะการแบบนี้ไปได้บ้าง
ขอบคุณร่วงหน้า