แชร์วิธีจัดการความรู้สึกตัวเองเวลาเศร้าแบบระยะยาวหน่อยค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

มาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้วค่ะ ตอนแรกที่มาก็ปกติดี มีความสุข สนุกสนาน เพื่อนเยอะ แต่ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คิดถึงบ้านมาก จิตตก เหงา เศร้า อยากกลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่ไทยจนร้องไห้บ่อย

เป็นคำถามที่หาคำตอบได้ยากมากสำหรับการที่จะฮีลตัวเองในช่วงที่เรากำลังจะหมดไฟในการทำสิ่งต่างๆ   ไม่ว่าจะเป็นการออกไปเจอผู้คนหรือแม้กระทั่งการตื่นเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำไปทำงานหรือไปเรียน ที่ต้องไป

คือห้องที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักมีแต่เด็กเก่งแต่เราไม่ได้เก่งมาก แค่พอถูไถ สอบก็ทำได้ไม่ดี ก็พยายามนะแต่ก็ไม่เก่งเท่าคนอื่นอยู่ดี เราเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นตลอด การเรียนห้องนี้ทำให้พ่อแม่ญ

เราร้องไห้หนักมากไม่คิดว่าแม่จะหามันเจอด้วย ซ้ำตั้งแต่เด็กเรามักเขียนความในใจ เรื่องเศร้าหรือสิ่งที่เราชอบลงโพสอิทใส่ไว้ในกล่องในตอนนี้มันมีหลายแผ่นมากในนั้นยังมีข้อความถึงแม่ด้วยเราเป็นคนไม่กล้าพูดไป

จากที่เล่าเรื่องการดูแลตายายวัยสูงอายุมาหลายครั้งในกระทู้เก่าๆ เมื่อวานก็เกิดเรื่องให้มนุษย์ซึมเศร้าแบบเราคุมอารมณ์ไม่อยู่จนระเบิดลงครั้งใหญ่จนได้ค่ะ ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อ

สวัสดีค่ะ ขอคำปรึกษา ถ้าเรามีพี่ชายที่ ออกจากครอบครัวมาด้วยเหตุจำเป็นในอดีตที่พ่อ แม่ ทำไว้ให้ เค้าออกมาใช้ชีวิตเอง เป็นคนโสด ไม่มีครอบครัว และพี่ชาย ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ ดูแลพ่อแม่และพี่น้องเลย เรา

คือเขาเป็นคนบอกเลิกเรา วันเเรกก็ร้องไห้รู้สึกเจ็บหรือชาที่ใจ วันที่สองก็ร้องเหมือนเดิม เเต่พอเข้าวันที่สามเราไม่ร้องไห้อีกเลย มีเเต่นึกถึงเขา พยายามฮีลตัวเองตลอด เเต่ที่ยิ้มหรือที่เราร่าเริงนี่เราไม่ไ

สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวก่อน เราชื่อพี (นามสมมุติ) อายุ 19 ปี ขอเท้าความก่อนว่าเมื่อสามปีก่อนเคยไปเที่ยวบ้านเพื่อนแล้วรวมเราเป็น 4 คน แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้เพื่อน2คนของเราเกิดอุบัติเหตุรถล้มข้างทาง แล้วค