แชร์วิธีจัดการความรู้สึกตัวเองเวลาเศร้าแบบระยะยาวหน่อยค่ะ

มาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้วค่ะ ตอนแรกที่มาก็ปกติดี มีความสุข สนุกสนาน เพื่อนเยอะ แต่ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คิดถึงบ้านมาก จิตตก เหงา เศร้า อยากกลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่ไทยจนร้องไห้บ่อย

ตามหัวข้อเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

เป็นคำถามที่หาคำตอบได้ยากมากสำหรับการที่จะฮีลตัวเองในช่วงที่เรากำลังจะหมดไฟในการทำสิ่งต่างๆ   ไม่ว่าจะเป็นการออกไปเจอผู้คนหรือแม้กระทั่งการตื่นเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำไปทำงานหรือไปเรียน ที่ต้องไป

คือห้องที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักมีแต่เด็กเก่งแต่เราไม่ได้เก่งมาก แค่พอถูไถ สอบก็ทำได้ไม่ดี ก็พยายามนะแต่ก็ไม่เก่งเท่าคนอื่นอยู่ดี เราเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นตลอด การเรียนห้องนี้ทำให้พ่อแม่ญ

จริงๆแล้วผมsensitiveมากผมก็มีการจัดการกับแรงกดดันคือการที่ไม่ต้องไปฟังคำคนแต่บางครั้งกลับมาบ้านผมก็ร้องไห้ อยากมีอะไรซักอย่างที่ฮิลใจให้เราลืมสิ่งแย่ๆที่เจอมา  ละการที่เราได้คำพูดเช่น "เหนื่

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เรา

สวัสดีค่ะ ขอคำปรึกษา ถ้าเรามีพี่ชายที่ ออกจากครอบครัวมาด้วยเหตุจำเป็นในอดีตที่พ่อ แม่ ทำไว้ให้ เค้าออกมาใช้ชีวิตเอง เป็นคนโสด ไม่มีครอบครัว และพี่ชาย ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ ดูแลพ่อแม่และพี่น้องเลย เรา

คำว่า "บ้าน" ควรจะเป็นสถานที่ที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัยและผ่อนคลายที่สุด แต่สำหรับหลายคน บ้านกลับกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ที่ต้องคอยตั้งรับแรงกระแทกจากคนรอบข้างอยู่เสมอ จนบางครั้งเราเผลอตั้งคำถา