แชร์วิธีจัดการความรู้สึกตัวเองเวลาเศร้าแบบระยะยาวหน่อยค่ะ

เราเป็นครอบครัวเล็กๆ 3 คน พ่อ แม่ ลูก อยู่ในหมู่บ้านเก่าๆชานเมืองกรุงเทพ((พอมีญาติที่รู้จักอยู่ใกล้ๆ)) แต่หลังจากแม่เสียไปเพราะโรคมะเร็งเมื่อเดือนกว่าๆ ค่อนข้างกะทันหัน เพราะตรวจพบทีก็เป็นระยะสุดท้

มาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ต้นเดือนมีนาแล้วค่ะ ตอนแรกที่มาก็ปกติดี มีความสุข สนุกสนาน เพื่อนเยอะ แต่ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ คิดถึงบ้านมาก จิตตก เหงา เศร้า อยากกลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่ไทยจนร้องไห้บ่อย

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เพิ่งย้ายจากไทยมาเรียนปริญญาตรีสายวิชาชีพต่อต่างประเทศได้ไม่กี่สัปดาห์ แต่อาการโฮมซิกก็ยังไม่หายไปสักที วันแรกที่มาถึงเราร้องไห้หนักมาก ๆ ทำความสะอาดห้องพักไปร้องไห้ไป ถึงหลังจากนั้นจะ

​คือเราเรียนดนตรีค่ะ เราเป็นคนเล่นและเราก็ไม่ได้ดูถูกความสามารถตัวเองด้วย อันไหนที่ทำได้ก็คือได้อันไหนที่ทำไม่ได้ก็คือไม่ได้ คือแม่เราเค้าไม่ได้รู้เกี่ยวกับดนตรีแล้วเซนดนตรีเป็นศูนย์เห็นใครเล่นได้หน่อ

คือห้องที่เราเรียนค่อนข้างเรียนหนักมีแต่เด็กเก่งแต่เราไม่ได้เก่งมาก แค่พอถูไถ สอบก็ทำได้ไม่ดี ก็พยายามนะแต่ก็ไม่เก่งเท่าคนอื่นอยู่ดี เราเอาแต่เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นตลอด การเรียนห้องนี้ทำให้พ่อแม่ญ

ปกติคือเราไม่ใช่คนที่อ่อนแอขนาดนี้เลยค่ะเราคิดว่าเราเข้มแข็งมาตลอด เราคิดว่าถ้าเสียใจก็แค่ร้องไห้ร้องออกมาแล้วเราก็จะรู้สึกดีขึ้นรู้สึกโล่งขึ้นแต่ครั้งนี้เราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไมเราร้องไห้ออกมาแ

มีวิธีการรับมือกันอย่างไรคะ เมื่อวันหนึ่งได้รับรู้ว่าแฟนเก่าที่เรายังรัก อาลัยอาวรณ์ และคิดถึงอยู่เสมอ มีแฟนใหม่และได้เจอคนที่เค้าคิดว่าใช่ เราเลิกกับแฟนมา 2 เดือนแล้ว 2 เดือนที่ผ่านมานี้กว่าจะผ่านไปไ

จากที่เล่าเรื่องการดูแลตายายวัยสูงอายุมาหลายครั้งในกระทู้เก่าๆ เมื่อวานก็เกิดเรื่องให้มนุษย์ซึมเศร้าแบบเราคุมอารมณ์ไม่อยู่จนระเบิดลงครั้งใหญ่จนได้ค่ะ ปัจจุบันตายายย้ายมาอยู่ร่วมบ้านกับแม่เราแล้วค่ะ อ

เรื่องเริ่มเมื่อ1ปีที่แล้ว ที่เราเจอปัญหาชีวิต แล้วเครียดมากปรึกษาใครไม่ได้ ตอนนั้นเราหาทางออกไม่ได้ จัดการอารมณ์ไม่ได้และสติหลุด เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้โวยวายเสียงดัง ใช้กำลังทุบรถ หยิกตัวเองตีตัวเองท