สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูอายุ 19 ปีค่ะ กำลังขึ้นปีที่ 2 ค่ะ
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนปกปิดความเครียดตั้งแต่ขี้นมหาลัยมาค่ะ เหมือนกับว่าพอเราเจอเรื่องไม่ดีที่ทำให้เราเครียดมาเราก็จะปิดกั้นมันทันทีเลย ไม่ยอมรับมัน เพิกเฉย แล้วพยายามไปโฟกัสเรื่องอื่น ฟังเหมือนจะดีใช่ไหมคะ ประเด็นคือรู้สึกว่าจริงๆ ตัวเองก็เครียดมากแล้วกดมันไว้ข้างในน่ะค่ะ ฟังดูย้อนแยงใช่ไหมคะ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดแบบนี้ค่ะ
อีกเรื่องที่หนูกังวลก็คือ รอบตัวหนูมีเพื่อนเป็นโรคซึมเศร้าและมีปัญหาครอบครัวหลายคนมาก หนูเป็นหนึ่งในผู้รับฟังไม่กี่คนของทุกๆ คน (งงไหมคะ) เพราะฉะนั้นเวลาเขามีปัญหาอะไร หนูก็เป็นผู้รับฟังตลอด บางทีหนูก็ดาวน์ขณะที่เขาได้ระบาย มีวิธีที่ให้เขาไปแล้วได้คืนไหมคะ หนูคงไม่ปฏิเสธเวลาเพื่อนมาขอให้หนูเชียร์อัปน่ะค่ะ
ตอนแรกก็คิดว่า ไม่เป็นอะไรหรอก การจัดการกับความรู้สึกภายในของตัวเองมันเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องเจอมั้ง แต่พอมันมีผลกระทบกับเรื่องเรียนก็เริ่มเครียดอีกระลอก เกรดเทอมสองตกลงไปเกือบหนึ่งเกรดเลย แต่ก็วนลูปกลับมาเหมือนเก่า ก็คือรู้สึกว่าตัวเองกำลังต่อต้านมันค่ะ
รู้สึกแย่มาก กำลังคิดว่าให้ตัวเองจมกับความเครียดนั้นยังดีซะกว่าเลย ตอนนี้เหมือนเรากำลังหลอกตัวเองอยู่เลย หรือมันเป็นเรื่องปกติของวัยหนูหรอคะ ? แต่หนูไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วค่ะ มีวิธีแก้ไขหรือทำให้น้อยลงไหมคะ T T ขอโทษที่เรียบเรียงคำพูดไม่เก่งนะคะ
รู้สึกว่าตัวเองกำลัง ‘ปกปิดความเครียด’ ค่ะ แก้ไขอย่างไรดีคะ
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนปกปิดความเครียดตั้งแต่ขี้นมหาลัยมาค่ะ เหมือนกับว่าพอเราเจอเรื่องไม่ดีที่ทำให้เราเครียดมาเราก็จะปิดกั้นมันทันทีเลย ไม่ยอมรับมัน เพิกเฉย แล้วพยายามไปโฟกัสเรื่องอื่น ฟังเหมือนจะดีใช่ไหมคะ ประเด็นคือรู้สึกว่าจริงๆ ตัวเองก็เครียดมากแล้วกดมันไว้ข้างในน่ะค่ะ ฟังดูย้อนแยงใช่ไหมคะ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดแบบนี้ค่ะ
อีกเรื่องที่หนูกังวลก็คือ รอบตัวหนูมีเพื่อนเป็นโรคซึมเศร้าและมีปัญหาครอบครัวหลายคนมาก หนูเป็นหนึ่งในผู้รับฟังไม่กี่คนของทุกๆ คน (งงไหมคะ) เพราะฉะนั้นเวลาเขามีปัญหาอะไร หนูก็เป็นผู้รับฟังตลอด บางทีหนูก็ดาวน์ขณะที่เขาได้ระบาย มีวิธีที่ให้เขาไปแล้วได้คืนไหมคะ หนูคงไม่ปฏิเสธเวลาเพื่อนมาขอให้หนูเชียร์อัปน่ะค่ะ
ตอนแรกก็คิดว่า ไม่เป็นอะไรหรอก การจัดการกับความรู้สึกภายในของตัวเองมันเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องเจอมั้ง แต่พอมันมีผลกระทบกับเรื่องเรียนก็เริ่มเครียดอีกระลอก เกรดเทอมสองตกลงไปเกือบหนึ่งเกรดเลย แต่ก็วนลูปกลับมาเหมือนเก่า ก็คือรู้สึกว่าตัวเองกำลังต่อต้านมันค่ะ
รู้สึกแย่มาก กำลังคิดว่าให้ตัวเองจมกับความเครียดนั้นยังดีซะกว่าเลย ตอนนี้เหมือนเรากำลังหลอกตัวเองอยู่เลย หรือมันเป็นเรื่องปกติของวัยหนูหรอคะ ? แต่หนูไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วค่ะ มีวิธีแก้ไขหรือทำให้น้อยลงไหมคะ T T ขอโทษที่เรียบเรียงคำพูดไม่เก่งนะคะ