สวัสดีค่ะชาวพันทิปทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของเรา
ถ้าเขียนวกวนไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วยนะคะ ปัจจุบันเราเป็นนศ.ปีที่2 ม.ภาคอีสานแห่งหนึ่ง คนที่เราแอบชอบเรียนอยู่รร.เตรียมทหาร
อาจจะยาวหน่อยนะคะ ก่อนอื่นเราขอเล่าย้อนไปถึง 8 ปีที่แล้วที่เราเจอเขาก่อน ตอนนั้นปี2555ตอนนั้นเรากำลังจะเข้าป.6 เราย้ายบ้านตามครอบครัวที่จ.ประจวบ เลยต้องย้ายรร.เราเจอเขาที่รร.เราเรียนห้องเดียวกัน เขาเป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก อารมณ์แบบเด็กสายแข่งขันวิชาการเลย ครั้งแรกเราเห็นเขาผ่านป้ายหน้ารร.ที่ติดประกาศรางวัลเด็กที่ไปแข่งขันวิชาการต่างๆแล้วก็มีแต่รูปเขาเต็มไปหมดเลย เราคิดในใจว่าโอ้โหคนนี่คงจะเป็นลูกรักครูน่าดูเลยเนอะ(จริงๆแล้วแอบหมั่นไส้เบาๆ) คือบ้านเราอยู่ตรงข้ามกับรร.เลยต้องเห็นรูปเขาทุกวัน วันแรกเราไปเรียนคือเกร็งมากเพราะเป็นเด็กใหม่ไม่รู้จักใครเลยแถมเด็กที่นั่นเขาก็เป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลกันทั้งนั้น ช่วงแรกเราเครียดมากเพราะไม่มีใครเล่นด้วยบวกกับเราเป็นคนขี้อาย เข้าสังคมไม่เก่ง จนเรียนวิชาพละป.6จะเรียนวอลเล่ย์บอลซึ่งเป็นกีฬาที่เราค่อนข้างถนัดเพราะเล่นมาตั้งแต่ป.3ทำให้เราได้คะแนนดีและเล่นเก่งกว่าเพื่อนๆในห้อง ทำใฟ้หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีเพื่อนมาให้สอนเล่นบ้าง มีเพื่อนมาชวนคุยบ้าง จนมีคาบนึงที่ครูก็ให้นร.ต่อแถวสลับกันรับลูกบอล เราก็ไปต่อหลังเขาแล้วอยู่ๆเจาก็มาเตะหลังเขาเราให้งออารมณ์แบบหยอกแล้วเขาก็หัวเราะกับเพื่อน ตอนนั้นเราก็งงๆเพราะว่าไม่เคยคุยกันมาก่อน
แต่หลังจากนั้นเขาก็ชอบมองเราเวลาเรียน ชอบมาแอบช่วยเหลือเราเช่น วิชาคอมครูจะให้นร.สมัครเฟสบุ๊คเราทำงานต่างๆในนั้น บ้านเราไม่มีคอมแถมเรายังlowtechมากตอนนั้น เราก็เครียดมากว่าจะทำยังไงตอนนั้นเด็กยังคิดไรไม่เป็น อาทิตย์ต่อมาที่ครูให้เปิดหน้าเฟสแล้วจะเช็คงาน เราก็เตรียมตัวโดนด่าละตอนนั้น แต่ปรากฎเปิดมางานเราเสร็จทุกอย่างเลย เราก็งงมาก แต่พอหมดคาบเพื่อนสนิทเรามันก็มาบอกว่า เขาคนนั้นอะสมัครเฟสให้เราแล้วก็ทำงานให้เราหมดเลย
นี่เป็นความประทับใจแรกที่เริ่มก่อตัวเป็นความชอบ ประกอบกับการที่เราได้ใกล้ชิดกันทุกวันเพราะค้องไปซ้อมวอลเล่ย์ด้วยกัน เรากับเขาเป็นนักกีฬาของรร.
แล้วเสาร์-อา ก็เรียนพิเศษที่เดียวกันอีก ตอนนั้นเราก็รู้ตัวแล้วแหล่ะว่าเขาชอบเราแต่เราก็ทำเฉยเหมือนไม่สนใจเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เราชอบเขาจริงๆก็คือ วันเกิดเราเขารู้ว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของเราจากเพื่อน หลังจากซ้อมกีฬาแยกย้ายกันกลับบ้าน เราเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ได้ยินเสียงรถมอไซต์มาบีบแตรอยู่หน้าบ้านมองออกไปเห็นเขากำลังถือกล่องอะไรสักอย่างโดยมีพ่อเขาเป็นคนขี่รถ เราก็เลยออกไปดู เขายื่นกล่องเค้กมาให้เรา เราก็ตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะมาเซอร์ไพร์สหน้าบ้านแบบนี้ เราก็รีบรับมาแล้วบอกขอบคุณอย่างเร็วเราก็รีบวิ่งเข้าบ้าน ตอนนั้นคือใจเราเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา เขินมากก เลยทำให้รู้ว่าเราคงชอบเขาเข้าแล้วแหละ
ช่วยแนะนำวิธีตัดใจจากคนที่แอบชอบมา8ปีหน่อยค่ะ
ถ้าเขียนวกวนไม่เข้าใจก็ขออภัยด้วยนะคะ ปัจจุบันเราเป็นนศ.ปีที่2 ม.ภาคอีสานแห่งหนึ่ง คนที่เราแอบชอบเรียนอยู่รร.เตรียมทหาร
อาจจะยาวหน่อยนะคะ ก่อนอื่นเราขอเล่าย้อนไปถึง 8 ปีที่แล้วที่เราเจอเขาก่อน ตอนนั้นปี2555ตอนนั้นเรากำลังจะเข้าป.6 เราย้ายบ้านตามครอบครัวที่จ.ประจวบ เลยต้องย้ายรร.เราเจอเขาที่รร.เราเรียนห้องเดียวกัน เขาเป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก อารมณ์แบบเด็กสายแข่งขันวิชาการเลย ครั้งแรกเราเห็นเขาผ่านป้ายหน้ารร.ที่ติดประกาศรางวัลเด็กที่ไปแข่งขันวิชาการต่างๆแล้วก็มีแต่รูปเขาเต็มไปหมดเลย เราคิดในใจว่าโอ้โหคนนี่คงจะเป็นลูกรักครูน่าดูเลยเนอะ(จริงๆแล้วแอบหมั่นไส้เบาๆ) คือบ้านเราอยู่ตรงข้ามกับรร.เลยต้องเห็นรูปเขาทุกวัน วันแรกเราไปเรียนคือเกร็งมากเพราะเป็นเด็กใหม่ไม่รู้จักใครเลยแถมเด็กที่นั่นเขาก็เป็นเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลกันทั้งนั้น ช่วงแรกเราเครียดมากเพราะไม่มีใครเล่นด้วยบวกกับเราเป็นคนขี้อาย เข้าสังคมไม่เก่ง จนเรียนวิชาพละป.6จะเรียนวอลเล่ย์บอลซึ่งเป็นกีฬาที่เราค่อนข้างถนัดเพราะเล่นมาตั้งแต่ป.3ทำให้เราได้คะแนนดีและเล่นเก่งกว่าเพื่อนๆในห้อง ทำใฟ้หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีเพื่อนมาให้สอนเล่นบ้าง มีเพื่อนมาชวนคุยบ้าง จนมีคาบนึงที่ครูก็ให้นร.ต่อแถวสลับกันรับลูกบอล เราก็ไปต่อหลังเขาแล้วอยู่ๆเจาก็มาเตะหลังเขาเราให้งออารมณ์แบบหยอกแล้วเขาก็หัวเราะกับเพื่อน ตอนนั้นเราก็งงๆเพราะว่าไม่เคยคุยกันมาก่อน
แต่หลังจากนั้นเขาก็ชอบมองเราเวลาเรียน ชอบมาแอบช่วยเหลือเราเช่น วิชาคอมครูจะให้นร.สมัครเฟสบุ๊คเราทำงานต่างๆในนั้น บ้านเราไม่มีคอมแถมเรายังlowtechมากตอนนั้น เราก็เครียดมากว่าจะทำยังไงตอนนั้นเด็กยังคิดไรไม่เป็น อาทิตย์ต่อมาที่ครูให้เปิดหน้าเฟสแล้วจะเช็คงาน เราก็เตรียมตัวโดนด่าละตอนนั้น แต่ปรากฎเปิดมางานเราเสร็จทุกอย่างเลย เราก็งงมาก แต่พอหมดคาบเพื่อนสนิทเรามันก็มาบอกว่า เขาคนนั้นอะสมัครเฟสให้เราแล้วก็ทำงานให้เราหมดเลย
นี่เป็นความประทับใจแรกที่เริ่มก่อตัวเป็นความชอบ ประกอบกับการที่เราได้ใกล้ชิดกันทุกวันเพราะค้องไปซ้อมวอลเล่ย์ด้วยกัน เรากับเขาเป็นนักกีฬาของรร.
แล้วเสาร์-อา ก็เรียนพิเศษที่เดียวกันอีก ตอนนั้นเราก็รู้ตัวแล้วแหล่ะว่าเขาชอบเราแต่เราก็ทำเฉยเหมือนไม่สนใจเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เราชอบเขาจริงๆก็คือ วันเกิดเราเขารู้ว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของเราจากเพื่อน หลังจากซ้อมกีฬาแยกย้ายกันกลับบ้าน เราเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ได้ยินเสียงรถมอไซต์มาบีบแตรอยู่หน้าบ้านมองออกไปเห็นเขากำลังถือกล่องอะไรสักอย่างโดยมีพ่อเขาเป็นคนขี่รถ เราก็เลยออกไปดู เขายื่นกล่องเค้กมาให้เรา เราก็ตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะมาเซอร์ไพร์สหน้าบ้านแบบนี้ เราก็รีบรับมาแล้วบอกขอบคุณอย่างเร็วเราก็รีบวิ่งเข้าบ้าน ตอนนั้นคือใจเราเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา เขินมากก เลยทำให้รู้ว่าเราคงชอบเขาเข้าแล้วแหละ