ช่วงนี้เรารู้สึกเครียดกับเพื่อนร่วมห้องผู้หญิงมากๆ

ต้องเล่าว่าเราอยู่ม.5 ตอนนั้นเรากับเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายกำลังตะไปเรียนคาบต่อไปที่เป็นวิชานาฏศิลป์ แต่คุณครูที่สอนกำลังสอนรำให้กับนางรำของโรงเรียนอยู่ทำให้คาบนั้นเป็นคาบว่างเรากับเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชาย เลยเดินออกมาจากหน้าห้องนาฏศิลป์แล้วไปนั่งเล่นกันสองคนที่ไม้หินอ่อนข้างสนามหญ้าเรานั่งกันอยู่จนหมดคาบเรียนนาฏศิลป์เราคิดว่าถ้าครูเช็กชื่อ เพื่อนคงจะสงข้อความมาบอกเราแต่ไม่มีใครสงข้อความมาบอกเราเลยเดินขึ้นห้องคอมเพื่อไปเรียนวิชาต่อไป หลังจากนั้นเพื่อนกลุ่มผู้หญิงก็เดินเข้ามาพร้อมบอกว่า ทำไมไม่เป็นเช็คชื่อเรากับเพื่อนสนิทไม่ได้ตอบอะไร แค่นั่งเรียนไปต่อไปจนจบคาบและหลังเลิกเรียน เราเดินออกจากโรงเรียนไปซื้อไอติมแล้วเดินกลับเข้ามาในโรงเรียน แต่มีกลุ่มเพื่อนผู้หญิงก็กำลังเดินเข้ามาในโรงเรียนเหมือนกันแต่กลุ่มเพื่อนผู้หญิงก็ล้อเลียนเรา ทำให้เราตอนนั้นก็ปรี๊ดแตกเกิบจะเดินไปตอยกลุ่มเพื่อนผู้หญิงแล้ว แต่เราห้ามตัวไว้ได้เราเลยเดินออกมานั่งกินไอติมคนเดียวรอคุณแม่มารับกลับบ้าน

แต่ความจริง เราและเพื่อนสนิทก็ผิดเหมือนกันที่ไม่ไปเช็คชื่อ