เราคบกับแฟนเข้าปีที่ 3 แล้วค่ะ เค้าก็เป็นคนแบบนี้มาตลอด หลายคนอาจจะบอกว่าทนมาได้ทำไมไม่ทนต่อไป เพราะเราทนจนมีลูกกับเค้า 1คนค่ะ แต่งงานอยู่กินกันแบบครอบครัว อาจจะมองว่าเพราะพลาดแต่ลูกคือของขวัญที่ดีที่สุดค่ะ ข้ามเลยนะคะ
เมื่อก่อนนัดเราไปกินข้าวบ่าย เราก็เตรียมตัวตั้งแต่ 12:30 คิดว่า 13:00 เค้าคงจะพร้อมแล้ว ที่ไหนได้ เรารอจนถึง 15:30 เชื่อมั้ยคะเค้ายังไม่มารับที่บ้านเรา พอเราทักหา ก็บอกว่าบ่ายมันไม่ได้แปลว่าต้องบ่ายโมงตรง คือเราโมโหแบบนี้ซ้ำๆจนเราได้ยินแต่คำว่า ขอโทษ เราได้ยินจนบอกว่า เลิกพูดเถอะคำนี้(จากนั้นเค้าก็ไม่เคยพูดอีกเลยไม่ว่าเรื่องอะไร)
อาบน้ำก็นานมากกก นานจนแบบเราเอาลูกนอนได้แล้ว ไปซื้อของก็นานมากก ทั้งๆที่เราก็ลิสไว้ให้ซื้ออะไร หน่ำซ้ำยังโทรมาถามว่าของที่ต้องการอยู่ล็อกไหน เราก็สามารถบอกเได้เลยค่ะว่า เดินไปกี่ก้าวจะเจอของ
มีครั้งหนึ่งค่ะ ลูกเข้ารพ. ตอนนั้นรีบมากไม่ได้เตรียมอะไรไปเลย เอาแต่โทรศัพท์ไป ลูกเข้าห้องฉุกเฉินจนต้องแอดมิดไป 1 คืน แฟนเลยบอกว่าเดี๋ยวจะกลับบ้านไปเตรียมของมานอนที่นี่ เผื่อพรุ่งนี้เช้าเค่าจะแต่งตัวไปทำงานเลย จะได้ซื้อข้าวมากินที่นี่เลยค้ซื้อข้าวมากินที่นี่เลย เค้าก็ไปค่ะกลับบ้านเตรียมของ ตอนนั้นเวลา 2 ทุ่ม เราก็รอค่ะข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน เค้าโผล่มาอีกทีเกือบๆ 4 ทุ่ม เราก็โมโหอีกค่ะว่าทำไมนาน ทั้งๆที่ลูกเข้ารพ.แท้ๆ เค้าก็บอกว่าเตรียมของ เยอะแยะ กว่าจะหยิบได้แต่ละอัน(เค้าเตรียมมาคือเสื้อผ้าเรา เสื้อผ้าลูก เสื้อผ้าตัวเอง ผ้าไปทำงาน โรออน แปรงสีฟัน ผ้าห่ม ขวดนมลูก แค่นี้ค่ะ) แถมไม่ได้ข้าวกลับมาด้วย เราก็ต้องรอเค้าไปซื้อข้าวอีกค่ะ เราโมโหหิวมากก เราก็เอาลูกเข้านอน กว่าจะได้กินก็แทบจะเป็นเวลานอนแล้วค่ะ
เอาตรงๆคือห่วยแตก แฟนเป็นคนไม่พัฒนาตัวเองเลยค่ะ แต่คอยแต่จะสั่งจะสอนคนอื่น ซึ่งเราต่อว่าไปหลายทีว่าทำไมไม่ดูตัวเองก่อนจะมาสั่งสอนคนอื่น ด่าเรากลับว่าเราน้ำเต็มแก้ว แต่เวลาเราบอกอะไรเค้า เค้าแทบไม่จำไม่ใส่ใจ ไม่ปรับปรุง จนเหนื่อยแต่ได้แต่มองหน้าลูกไว้ หลังๆเริ่มไม่อยากจะทนแล้วค่ะ
นี่คงได้แค่มาระบายค่ะ รอวันหมดเวรหมดกรรมไป เคยบอกให้แยกกันอยู่แล้วค่ะ แต่เค้าไม่ไป เรายอมรับใจหนึ่งเราก็รักค่ะ แต่อีกใจเราก็ไม่อยากทน แต่เค้าดีด้วยก็ดีกลับไป ธรรมดาค่ะพ่อของลูก แต่เรื่องแบบนี้คงทำให้เราไปกันไม่รอดในสักวัน ..
แฟนไม่เคยปรับปรุงตัวเอง เหนื่อยใจจนท้อ
เมื่อก่อนนัดเราไปกินข้าวบ่าย เราก็เตรียมตัวตั้งแต่ 12:30 คิดว่า 13:00 เค้าคงจะพร้อมแล้ว ที่ไหนได้ เรารอจนถึง 15:30 เชื่อมั้ยคะเค้ายังไม่มารับที่บ้านเรา พอเราทักหา ก็บอกว่าบ่ายมันไม่ได้แปลว่าต้องบ่ายโมงตรง คือเราโมโหแบบนี้ซ้ำๆจนเราได้ยินแต่คำว่า ขอโทษ เราได้ยินจนบอกว่า เลิกพูดเถอะคำนี้(จากนั้นเค้าก็ไม่เคยพูดอีกเลยไม่ว่าเรื่องอะไร)
อาบน้ำก็นานมากกก นานจนแบบเราเอาลูกนอนได้แล้ว ไปซื้อของก็นานมากก ทั้งๆที่เราก็ลิสไว้ให้ซื้ออะไร หน่ำซ้ำยังโทรมาถามว่าของที่ต้องการอยู่ล็อกไหน เราก็สามารถบอกเได้เลยค่ะว่า เดินไปกี่ก้าวจะเจอของ
มีครั้งหนึ่งค่ะ ลูกเข้ารพ. ตอนนั้นรีบมากไม่ได้เตรียมอะไรไปเลย เอาแต่โทรศัพท์ไป ลูกเข้าห้องฉุกเฉินจนต้องแอดมิดไป 1 คืน แฟนเลยบอกว่าเดี๋ยวจะกลับบ้านไปเตรียมของมานอนที่นี่ เผื่อพรุ่งนี้เช้าเค่าจะแต่งตัวไปทำงานเลย จะได้ซื้อข้าวมากินที่นี่เลยค้ซื้อข้าวมากินที่นี่เลย เค้าก็ไปค่ะกลับบ้านเตรียมของ ตอนนั้นเวลา 2 ทุ่ม เราก็รอค่ะข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน เค้าโผล่มาอีกทีเกือบๆ 4 ทุ่ม เราก็โมโหอีกค่ะว่าทำไมนาน ทั้งๆที่ลูกเข้ารพ.แท้ๆ เค้าก็บอกว่าเตรียมของ เยอะแยะ กว่าจะหยิบได้แต่ละอัน(เค้าเตรียมมาคือเสื้อผ้าเรา เสื้อผ้าลูก เสื้อผ้าตัวเอง ผ้าไปทำงาน โรออน แปรงสีฟัน ผ้าห่ม ขวดนมลูก แค่นี้ค่ะ) แถมไม่ได้ข้าวกลับมาด้วย เราก็ต้องรอเค้าไปซื้อข้าวอีกค่ะ เราโมโหหิวมากก เราก็เอาลูกเข้านอน กว่าจะได้กินก็แทบจะเป็นเวลานอนแล้วค่ะ
เอาตรงๆคือห่วยแตก แฟนเป็นคนไม่พัฒนาตัวเองเลยค่ะ แต่คอยแต่จะสั่งจะสอนคนอื่น ซึ่งเราต่อว่าไปหลายทีว่าทำไมไม่ดูตัวเองก่อนจะมาสั่งสอนคนอื่น ด่าเรากลับว่าเราน้ำเต็มแก้ว แต่เวลาเราบอกอะไรเค้า เค้าแทบไม่จำไม่ใส่ใจ ไม่ปรับปรุง จนเหนื่อยแต่ได้แต่มองหน้าลูกไว้ หลังๆเริ่มไม่อยากจะทนแล้วค่ะ
นี่คงได้แค่มาระบายค่ะ รอวันหมดเวรหมดกรรมไป เคยบอกให้แยกกันอยู่แล้วค่ะ แต่เค้าไม่ไป เรายอมรับใจหนึ่งเราก็รักค่ะ แต่อีกใจเราก็ไม่อยากทน แต่เค้าดีด้วยก็ดีกลับไป ธรรมดาค่ะพ่อของลูก แต่เรื่องแบบนี้คงทำให้เราไปกันไม่รอดในสักวัน ..