ไม่ต้องการให้ใครมาเก่งกว่าเราไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว

ช่วงนี้อยู่บ้านเพราะโควิดครับ แล้วทุกๆวันผมก็วิ่งออกกำลังกายนะครับ แล้วพี่ชายผมก็วิ่งด้วย ตอนแรกผมวิ่ง40-50นาที พี่ชายก็วิ่ง30นาที เราก็คิดแบบว่า เคๆอย่างน้อยเราก็มีดีเรื่องนี้อยู่ แต่ปรากฏว่าต่อมา พี่ชายผมวิ่งอึดขึ้นไปเป็น50นาที ใจผมก็คิดไม่ต้องการให้พี่ชายมาเด่นเรื่องนี้อีกเหมือนผม เพราะพี่ชายเองก็เล่นบาสเก่งมากๆ ผมเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกต่ำต้อย รู้สึกตัวเองไม่มีดีอะไรเลย ยิ่งเห็นพี่ชายผมชู้ตลูกบาสลง ใจผมก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว  ผมก็เลยอยากให้ตัวเองมีดีเรื่องการออกกำลังกายคือการวิ่ง เพราะอย่างอื่นก็เล่นไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ เช่น บาสเกตบอลก็พอเล่นได้บ้างแต่เก่งไม่เท่าพี่ชาย  
     ยิ่งพี่ชายมาวิ่งเก่งแบบนี้ใจผมก็เลยต้องยกระดับมาตรฐานการวิ่งจาก45-50นาที ไปเป็น1ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย/ครั้ง มันรู้สึกกดดันมากๆเลยครับ กดดันจนรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขเลย