จิตสับสน บ้างก็โกรธ บ้างก็สงสาร คนที่พูดจาทำร้ายเรา

การกระทู้ที่แล้วนะคะ ตอนนี้ดิฉันต้องการพลังและกำลังใจอย่างมากเพื่อปลดความทุกข์และประกอบการตัดสินใจ ในสถานการณ์ที่เราโดน เหยียบย่ำ หมายความว่า โดนพูดจาให้เราดูว่าเราต่ำต้อยกว่าเค้าแต่จริงๆแล้ว เรารู้ตั

จากกระทู้ก่อนหน้านี้ที่เราได้ตั้งเล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราและเขา รวมถึงอีกคนด้วย เสียงส่วนมาก(แทบทุกความเห็น) บอกให้เราตัดใจ เราเลยพยายามจะตัดใจมาหลายวันแล้วค่ะ ตั้งแต่วันที่ต้องกระทู้นั้น แต่มันก

คือญาติเราป่วยเข้าโรงบาลนอนห้องรวม เราต้องไปเฝ้าเป็นอาทิตย์เลยค่ะ การนอนหลับของเราก็แย่อยู่แล้วเพราะนอนไม่สะดวกสบาย เตียงอื่นๆบางทีเค้าก็ลุกเข้าห้องน้ำกันทำให้เราไม่นอนดี แต่เตียงข้างๆดันกรนเสียงดังตล

โค้กศาสตร์สามารถแสดงวาจาให้ร้ายกับคนอื่นได้ เหมือนกับที่สังคมโซเชียลชอบทำกัน แต่สิ่งที่ต่างกันก็คือโค้กศาสตร์ไม่จำเป็นต้องพูดจาให้ตัวเองดูดี ไม่จำเป็นต้องหาแสงจากใคร ไม่จำเป็นต้องมีมารยาท และไม่จำเป็น

เพราะชีวิตคนจำนวนหนึ่งคือความทุกข์มากกว่าสุข   คนส่วนใหญ่สงสารเด็กที่ตายก่อนวัย  แต่ในอีกมุมหนึ่งเรากลับรู้สึกว่าอาจจะโชคดีก็ได้  ถ้าเขาเติบโตเป็นวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่อาจจะเจอเรื่องทุ

เราอายุ 25 แล้ว ทำงานประจำเป็นแค่พนักงานตำแหน่งธรรมดาๆ แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เวลาที่เราเห็นคนอื่นใช้ชีวิต ไปเที่ยว หรือมีกิจกรรมต่างๆกับครอบครัว เราก็รู้สึกยินดีชื่นชมนะ แต่เรากลับชอบเปรียบเท

บางทีเราอยากได้เหตุผล และบางเหตุผลขอแค่ทำให้เราได้เข้าใจก็พอ แต่คุณแม่เรากลับตะคอกใส่เราด้วยท่าทีและอารมณ์ที่หงุดหงิด เขาไม่ถามแม้แต่เหตุผลที่ทำให้เราคิดแบบนั้น หรือความรู้สึกของเราเลย เราพยายามเข้าใจ