พอดีเห็นข่าวเรื่องที่มีเจ้าของบ้านนึงตั้งตู้ปันสุขหน้าบ้าน เพื่อแบ่งปันให้คนที่ลำบาก แต่ปรากฏว่ามีวันนึงที่ของหมด หรือไม่สะดวกตั้งตู้ก็เลยเอาตู้เก็บเข้าบ้านไป ทำให้คนที่ลำบากที่เข้าใจว่าบ้านนี้แจกของ ก็เลยมากดกริ่งเรียก พอไม่ได้ของก็มาโวยวายอยู่หน้าบ้าน กลายเป็นปัญหาคุกคามเจ้าของบ้านไปซะงั้น บางคนมาไกลต่างอำเภอ ก็มาเสียเที่ยว
เออ อ่านแล้วก็เห็นใจทั้งสองฝั่งเลย
ก็คุยกับเพื่อนว่า เอ๊ะ ความคิดเรื่องการที่เราอยากเป็นคนดี เพื่อสังคมนี่มันดีจริงไหม เจตนาเราอาจจะดี แต่ผลที่เกิดขึ้นมันก็มีโอกาสเกิดแบบที่เราไม่ได้คาดไว้ก็ได้ และก็อาจจะกลายเป็นปัญหาทีหลัง
เช่นเดียวกับที่เราอยากแจกของ เราก็เลยประกาศว่าจะแจกของนะ ใครลำบากก็มารับไป ปรากฏคนแห่กันมาแล้วก็ไม่ได้ทำ social distancing เกิดในนี้มีคนป่วยซักคน ก็คงติดกันทั้งวง ในมุมนี้ จขกท ก็มองว่า ในเมื่อเราไม่มีศักยภาพในการแจกแล้วทำให้เกิด social distancing ไม่ได้ ก็ควรจะยกให้คนอื่น(หรือหน่วยงานอื่นที่เค้ามีศักยภาพในการจัดการจะดีกว่า) แต่ในมุมคนแจกของก็เห็นมีออกมาบ่นว่า ทำไมทำดีแล้วกลับไม่ได้ดี
หรือกรณีที่เราเห็นหมาจรจัด เราก็เลยให้อาหาร แล้วก็กลายเป็นหมาจรมารวมตัวกันเต็มไปหมด แล้วไปกัดคนอื่นๆ จะบอกว่าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็คงไม่ได้ แต่เราก็จะมีข้ออ้างว่า ก็ถ้าชั้นไม่ทำก็น่าสงสารหมาจรเหล่านี้ แต่ผลกระทบที่เราคาดไม่ถึงตรงนั้นเรากลับเมินว่าไม่ใช่ความรับผิดชอบของเรา
เพื่อนเราบอกว่า จริงๆน่าจะเป็นปัญหาตั้งแต่ การปล่อยนกปล่อยปลาแล้วหรือเปล่า เพราะเราปล่อยปลาลงแม่น้ำ ปลาบางตัวก็อาจจะกลายเป็น alien species กลายเป็นคุกคามสัตว์อื่นในแม่น้ำ แต่ผลกระทบตรงนั้นเราก็ไม่ได้สนใจ และกลับมองว่า แค่ว่าเราทำดีหรือเจตนาดีก็พอแล้ว (ส่วนผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเรา เราก็กลับเมินเฉยซะงั้น)
สรุปแล้วเราควรเป็นคนดีจริงหรือ? คือ ก็ควรนะ แต่ก็เริ่มสับสนหน่อยๆว่า แบบไหนคือเรียกว่า เป็นการทำดีที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้อื่นจริงๆ?
ปล. ขอ tag วิทยาศาสตร์ด้วยนะคะ อยากให้มองว่า กรณีที่เรียกว่า ตรรกะที่ถูกต้องจริงๆควรจะทำแบบไหน
กับดักความคิดว่าเพราะเราเป็นคนดี เราเลยจะทำอะไรก็ได้นี่ถูกต้องจริงหรือไม่คะ?
เออ อ่านแล้วก็เห็นใจทั้งสองฝั่งเลย
ก็คุยกับเพื่อนว่า เอ๊ะ ความคิดเรื่องการที่เราอยากเป็นคนดี เพื่อสังคมนี่มันดีจริงไหม เจตนาเราอาจจะดี แต่ผลที่เกิดขึ้นมันก็มีโอกาสเกิดแบบที่เราไม่ได้คาดไว้ก็ได้ และก็อาจจะกลายเป็นปัญหาทีหลัง
เช่นเดียวกับที่เราอยากแจกของ เราก็เลยประกาศว่าจะแจกของนะ ใครลำบากก็มารับไป ปรากฏคนแห่กันมาแล้วก็ไม่ได้ทำ social distancing เกิดในนี้มีคนป่วยซักคน ก็คงติดกันทั้งวง ในมุมนี้ จขกท ก็มองว่า ในเมื่อเราไม่มีศักยภาพในการแจกแล้วทำให้เกิด social distancing ไม่ได้ ก็ควรจะยกให้คนอื่น(หรือหน่วยงานอื่นที่เค้ามีศักยภาพในการจัดการจะดีกว่า) แต่ในมุมคนแจกของก็เห็นมีออกมาบ่นว่า ทำไมทำดีแล้วกลับไม่ได้ดี
หรือกรณีที่เราเห็นหมาจรจัด เราก็เลยให้อาหาร แล้วก็กลายเป็นหมาจรมารวมตัวกันเต็มไปหมด แล้วไปกัดคนอื่นๆ จะบอกว่าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็คงไม่ได้ แต่เราก็จะมีข้ออ้างว่า ก็ถ้าชั้นไม่ทำก็น่าสงสารหมาจรเหล่านี้ แต่ผลกระทบที่เราคาดไม่ถึงตรงนั้นเรากลับเมินว่าไม่ใช่ความรับผิดชอบของเรา
เพื่อนเราบอกว่า จริงๆน่าจะเป็นปัญหาตั้งแต่ การปล่อยนกปล่อยปลาแล้วหรือเปล่า เพราะเราปล่อยปลาลงแม่น้ำ ปลาบางตัวก็อาจจะกลายเป็น alien species กลายเป็นคุกคามสัตว์อื่นในแม่น้ำ แต่ผลกระทบตรงนั้นเราก็ไม่ได้สนใจ และกลับมองว่า แค่ว่าเราทำดีหรือเจตนาดีก็พอแล้ว (ส่วนผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเรา เราก็กลับเมินเฉยซะงั้น)
สรุปแล้วเราควรเป็นคนดีจริงหรือ? คือ ก็ควรนะ แต่ก็เริ่มสับสนหน่อยๆว่า แบบไหนคือเรียกว่า เป็นการทำดีที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้อื่นจริงๆ?
ปล. ขอ tag วิทยาศาสตร์ด้วยนะคะ อยากให้มองว่า กรณีที่เรียกว่า ตรรกะที่ถูกต้องจริงๆควรจะทำแบบไหน