พอดีเห็นข่าวเรื่องที่มีเจ้าของบ้านนึงตั้งตู้ปันสุขหน้าบ้าน เพื่อแบ่งปันให้คนที่ลำบาก แต่ปรากฏว่ามีวันนึงที่ของหมด หรือไม่สะดวกตั้งตู้ก็เลยเอาตู้เก็บเข้าบ้านไป ทำให้คนที่ลำบากที่เข้าใจว่าบ้านนี้แจกของ ก็เลยมากดกริ่งเรียก พอไม่ได้ของก็มาโวยวายอยู่หน้าบ้าน กลายเป็นปัญหาคุกคามเจ้าของบ้านไปซะงั้น บางคนมาไกลต่างอำเภอ ก็มาเสียเที่ยว

เออ อ่านแล้วก็เห็นใจทั้งสองฝั่งเลย

ก็คุยกับเพื่อนว่า เอ๊ะ ความคิดเรื่องการที่เราอยากเป็นคนดี เพื่อสังคมนี่มันดีจริงไหม เจตนาเราอาจจะดี แต่ผลที่เกิดขึ้นมันก็มีโอกาสเกิดแบบที่เราไม่ได้คาดไว้ก็ได้ และก็อาจจะกลายเป็นปัญหาทีหลัง

เช่นเดียวกับที่เราอยากแจกของ เราก็เลยประกาศว่าจะแจกของนะ ใครลำบากก็มารับไป ปรากฏคนแห่กันมาแล้วก็ไม่ได้ทำ social distancing เกิดในนี้มีคนป่วยซักคน ก็คงติดกันทั้งวง   ในมุมนี้ จขกท ก็มองว่า ในเมื่อเราไม่มีศักยภาพในการแจกแล้วทำให้เกิด social distancing ไม่ได้ ก็ควรจะยกให้คนอื่น(หรือหน่วยงานอื่นที่เค้ามีศักยภาพในการจัดการจะดีกว่า)  แต่ในมุมคนแจกของก็เห็นมีออกมาบ่นว่า ทำไมทำดีแล้วกลับไม่ได้ดี

หรือกรณีที่เราเห็นหมาจรจัด เราก็เลยให้อาหาร แล้วก็กลายเป็นหมาจรมารวมตัวกันเต็มไปหมด แล้วไปกัดคนอื่นๆ จะบอกว่าเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็คงไม่ได้ แต่เราก็จะมีข้ออ้างว่า ก็ถ้าชั้นไม่ทำก็น่าสงสารหมาจรเหล่านี้ แต่ผลกระทบที่เราคาดไม่ถึงตรงนั้นเรากลับเมินว่าไม่ใช่ความรับผิดชอบของเรา

เพื่อนเราบอกว่า จริงๆน่าจะเป็นปัญหาตั้งแต่ การปล่อยนกปล่อยปลาแล้วหรือเปล่า เพราะเราปล่อยปลาลงแม่น้ำ ปลาบางตัวก็อาจจะกลายเป็น alien species กลายเป็นคุกคามสัตว์อื่นในแม่น้ำ แต่ผลกระทบตรงนั้นเราก็ไม่ได้สนใจ และกลับมองว่า แค่ว่าเราทำดีหรือเจตนาดีก็พอแล้ว (ส่วนผลกระทบที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเรา เราก็กลับเมินเฉยซะงั้น)

สรุปแล้วเราควรเป็นคนดีจริงหรือ? คือ ก็ควรนะ แต่ก็เริ่มสับสนหน่อยๆว่า แบบไหนคือเรียกว่า เป็นการทำดีที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้อื่นจริงๆ?

ปล. ขอ tag วิทยาศาสตร์ด้วยนะคะ อยากให้มองว่า กรณีที่เรียกว่า ตรรกะที่ถูกต้องจริงๆควรจะทำแบบไหน