สวัสดีครับขอเข้าเรื่องเลยนะครับ คือผมเนี่ยเคยซ้ำชั้นตอน ป.3 แล้วที่นี้แม่ก็เอาเรื่องที่เราซำ้ชั้นไปเล่าให้ทุกคนฟัง ตั้งแต่แม่ค้าขายผักในตลาดไปถึงเพื่อนบ้าน แล้วมีครั้งหนึ่งแม่พาผมไปให้แม่ค้าชายผักดูแล้วว่า”นี้ไงลูกที่เรียนซำ้ชั้นที่เคยเล่าให้ฟัง” และ ตั้งแต่นั้นจนถึงวันนี้ผมอายุ20ปึ เจอญาติหรือใครก็ตามแม่ก็ยังคงจะเอาเรื่องนี้มาพูด แบบเรื่องล่าสุดเลยคือ เพื่อนพี่สาวมาที่บ้านแล้วเขาเห็นผมแล้วก็ชมว่าเออหล่อดี ที่นี้แม่ก็พูดขึ้นว่าก็มันแน่อยู่แล้ว ที่สำคัญ ลูกฉันอายุ20แล้ว มันเคยซำ้ชั้นนะ มันโงมาก
คือเคยพูดกับแม่ครั้งหนึ่ง แม่บอกว่าทำเป็นรับความจริงไม่ได้ อยู่กับโลกความเป็นจริงหน่อย
ผมไม่รู้แม่ต้องการอะไร ผมเคยซำ้ชั้นจริง และ ผมก็พัฒนาตนเอง และ เป็นตัวแทนไปสอบวิชาฟิสิกส์ด้วย
แต่ทำไมแม่ยังพูดถึงมันอยู่ หรือ แม่อยากให้ผมดูโง่ต่อหน้าคนอื่นๆด้วย และ แม่ชอบพูดคำนี้ทุกครั้งที่เริ่มทำอะไรใหม่ๆ จนผมไม่อยากทำอะไรใหม่ๆอีกเลย คือโดนว่าแบบดูถูกนะครับ
ช่วงติวฟิสิกส์หนักๆผมอยู่แต่ในห้อง ออกมาหาอะไรกินบ้าง ที่นี้แม่ก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดว่า นี้โง่จริงๆอยู่แต่ในห้องไม่ทำห่าอะไรที่มีประโยชน์เลยเล่นแต่เกมส์(คือเปิดประตูมาด่าเลย)แล้วก็มองดูผมเรียนแล้วปิดประตู. คือพอได้ยินแบบนั้นแล้วแบบคำๆนั้นของแม่ทันวนในหัว นอนไม่หลับ, กดดัน, มันเจ็บใจที่พูดอะไรไม่ได้ พอพูดก็บอกว่าเถียง, ลูกไม่รักดี.... แบบแล้วจะให้ผมทำยังไงละ? มันวนในหัวเป็นวันๆกว่าจะหาย
ทุกวันนี้สิ่งเดียวที่ปลอดภัยที่สุดคือห่างจากแม่ ไม่ต้องให้แม่รู้อะไร อยู่กับแม่ที่แล้วไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลย รู้สึกลำบากใจมากกว่า,ต้องออกห่างจากแม่...
ผมจนปัญญาแล้วจริงๆครับ ไม่รู้จะทำยังไง ช่วยให้คำแนะนำผมด้วยครับ
ผมมีปัญหาเรื่องแม่ ช่วยให้คำแนะนำผมด้วยครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
คือเคยพูดกับแม่ครั้งหนึ่ง แม่บอกว่าทำเป็นรับความจริงไม่ได้ อยู่กับโลกความเป็นจริงหน่อย
ผมไม่รู้แม่ต้องการอะไร ผมเคยซำ้ชั้นจริง และ ผมก็พัฒนาตนเอง และ เป็นตัวแทนไปสอบวิชาฟิสิกส์ด้วย
แต่ทำไมแม่ยังพูดถึงมันอยู่ หรือ แม่อยากให้ผมดูโง่ต่อหน้าคนอื่นๆด้วย และ แม่ชอบพูดคำนี้ทุกครั้งที่เริ่มทำอะไรใหม่ๆ จนผมไม่อยากทำอะไรใหม่ๆอีกเลย คือโดนว่าแบบดูถูกนะครับ
ช่วงติวฟิสิกส์หนักๆผมอยู่แต่ในห้อง ออกมาหาอะไรกินบ้าง ที่นี้แม่ก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดว่า นี้โง่จริงๆอยู่แต่ในห้องไม่ทำห่าอะไรที่มีประโยชน์เลยเล่นแต่เกมส์(คือเปิดประตูมาด่าเลย)แล้วก็มองดูผมเรียนแล้วปิดประตู. คือพอได้ยินแบบนั้นแล้วแบบคำๆนั้นของแม่ทันวนในหัว นอนไม่หลับ, กดดัน, มันเจ็บใจที่พูดอะไรไม่ได้ พอพูดก็บอกว่าเถียง, ลูกไม่รักดี.... แบบแล้วจะให้ผมทำยังไงละ? มันวนในหัวเป็นวันๆกว่าจะหาย
ทุกวันนี้สิ่งเดียวที่ปลอดภัยที่สุดคือห่างจากแม่ ไม่ต้องให้แม่รู้อะไร อยู่กับแม่ที่แล้วไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลย รู้สึกลำบากใจมากกว่า,ต้องออกห่างจากแม่...
ผมจนปัญญาแล้วจริงๆครับ ไม่รู้จะทำยังไง ช่วยให้คำแนะนำผมด้วยครับ