สวัสดีครับขอเข้าเรื่องเลยนะครับ คือผมเนี่ยเคยซ้ำชั้นตอน ป.3 แล้วที่นี้แม่ก็เอาเรื่องที่เราซำ้ชั้นไปเล่าให้ทุกคนฟัง ตั้งแต่แม่ค้าขายผักในตลาดไปถึงเพื่อนบ้าน แล้วมีครั้งหนึ่งแม่พาผมไปให้แม่ค้าชายผักดูแล้วว่า”นี้ไงลูกที่เรียนซำ้ชั้นที่เคยเล่าให้ฟัง” และ ตั้งแต่นั้นจนถึงวันนี้ผมอายุ20ปึ เจอญาติหรือใครก็ตามแม่ก็ยังคงจะเอาเรื่องนี้มาพูด แบบเรื่องล่าสุดเลยคือ เพื่อนพี่สาวมาที่บ้านแล้วเขาเห็นผมแล้วก็ชมว่าเออหล่อดี ที่นี้แม่ก็พูดขึ้นว่าก็มันแน่อยู่แล้ว ที่สำคัญ ลูกฉันอายุ20แล้ว มันเคยซำ้ชั้นนะ มันโงมาก
คือเคยพูดกับแม่ครั้งหนึ่ง แม่บอกว่าทำเป็นรับความจริงไม่ได้ อยู่กับโลกความเป็นจริงหน่อย
ผมไม่รู้แม่ต้องการอะไร ผมเคยซำ้ชั้นจริง และ ผมก็พัฒนาตนเอง และ เป็นตัวแทนไปสอบวิชาฟิสิกส์ด้วย
แต่ทำไมแม่ยังพูดถึงมันอยู่ หรือ แม่อยากให้ผมดูโง่ต่อหน้าคนอื่นๆด้วย และ แม่ชอบพูดคำนี้ทุกครั้งที่เริ่มทำอะไรใหม่ๆ จนผมไม่อยากทำอะไรใหม่ๆอีกเลย คือโดนว่าแบบดูถูกนะครับ
ช่วงติวฟิสิกส์หนักๆผมอยู่แต่ในห้อง ออกมาหาอะไรกินบ้าง ที่นี้แม่ก็เปิดประตูเข้ามาแล้วพูดว่า นี้โง่จริงๆอยู่แต่ในห้องไม่ทำห่าอะไรที่มีประโยชน์เลยเล่นแต่เกมส์(คือเปิดประตูมาด่าเลย)แล้วก็มองดูผมเรียนแล้วปิดประตู. คือพอได้ยินแบบนั้นแล้วแบบคำๆนั้นของแม่ทันวนในหัว นอนไม่หลับ, กดดัน, มันเจ็บใจที่พูดอะไรไม่ได้ พอพูดก็บอกว่าเถียง, ลูกไม่รักดี.... แบบแล้วจะให้ผมทำยังไงละ? มันวนในหัวเป็นวันๆกว่าจะหาย
ทุกวันนี้สิ่งเดียวที่ปลอดภัยที่สุดคือห่างจากแม่ ไม่ต้องให้แม่รู้อะไร อยู่กับแม่ที่แล้วไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลย รู้สึกลำบากใจมากกว่า,ต้องออกห่างจากแม่...
ผมจนปัญญาแล้วจริงๆครับ ไม่รู้จะทำยังไง ช่วยให้คำแนะนำผมด้วยครับ