มีใครเคยรู้สึกว่าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ไหม?

   จันทร์-ศุกร์หลังเลิกเรียน(รวมทั้งเรียนพิเศษของรร.)

เลิก17:30 เรียนพิเศษต่อกวดวิชา 18:00~20:30

เสาร์-อาทิตย์ เรียนวิทย์08:00~12:00

เรียนคณิต 13:00~16:00

เรียนEng 17:00~19:00

ถามว่าเยอะไหมสำหรับเราหนักมากนะเหมือนหุ่นยนต์ดี55เรียนตลอดเลย จนกระทั่งมาเทอม2การเรียนเราตกลงจากที่1มาที่5มาที่8อะไรแบบนี้ ถามว่าโดนด่าไหมจะเหลือหรอก็ได้แต่นิ่ง คือตอนนั้นคำว่ากตัญญูมันค้ำคออ่ะถ้าเราเลือกในสิ่งที่ผิดจากแม่เลือกก็จะโดนด่าว่าเป็นลูกอกตัญญูตอนที่ได้ที่8จำได้เลยวันนั้นโดนด่า2วันเต็มๆโดนเรียกมานอนด้วยครั้งนี้ก็หนักเหมือนเดิม แต่ปกติแม่ไม่เคยรุนแรงแต่ครั้งนี้เค้าใช้ไหมก็ลองอ่านดูนะ วันนั้นแม่เรียกเราไปนอนกับแม่(คือวันนั้นพ่อเค้าต้องไปทำงานต่างจังหวัด)เราก็ไปนอนก็พยายามจะหลับแต่แม่ด่าตลอด พอเราไม่ตอบอยู่ๆแม่ก็ถีบเราติดฝาผนังเลยค่ะ55 ไม่เจ็บนะไม่ต้องห่วงแค่รู้สึกว่าอยากให้วันตายมาถึงเร็วๆ เราเรียนตกลงเรารู้ตัวเราพยายามแล้วแต่มันเครียดมากเราไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย จนกระทั้งมีวันนึงตอนกำลังจะกลับบ้านครูประจำชั้นเดินมาหาแม่เราเราอยู่ตรงนั้นครูก็พูดกับแม่ว่าคุณแม่เบาๆเรื่องให้น้อง(หมายถึงเรา)เรียนพิเศษลงได้ไหมคะ ประมาณนี้เราก็ไม่ได้ฟังอะไรมากเพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงแม่ก็ไม่ให้เลิกเรียน ยอมรับเลยว่าตอนนั้นคิดฆ่าตัวตายบ่อยมากแต่มันไม่ได้หยุดแค่คิดค่ะเราทำจริงๆ หาอะไรมารัดคอซึ่งเราบอกเลยว่าวิธีนี้ไม่ได้ผลสักนิดมันก็รัดคอไม่ได้ทำให้เป็นอะไรได้ กินยาเกินขนาดบอกเลยค่ะไม่ทันได้กลืนสำลักออกมาหมด เราไม่เคยทำร้ายตัวเองด้วยการกรีดข้อมือเพราะว่าในการกรีดมันก็แค่เกิดบาดแผลไม่ได้ช่วยให้ตายได้เลยสักนิดมันไม่เหมือนในหนังนะคะที่กรีดลึงลงไปแล้วปล่อยไว้ให้เสียเลือดเยอะแล้วจะตายแม่เราเปิดเข้ามาดูห้องเราตลอดค่ะทำไม่ได้ อยากตายแล้วยังรันทดอีก ก็นั่นแหล่ะค่ะก็เป็นมาเรื่อยๆเราก็สอบได้ที่ๆต้องการแหล่ะเพราะว่าถ้าไม่ได้ป่านี้เราคงโดนด่าจนต้องไปรักษา แต่พอตอนขึ้นม.1มาเรารู้สึกได้ชัดเลยค่ะว่าไม่มั่นใจในตนเองเหมือนตอนประถม ขาดความมั่นใจในตนเองหนักสุดคือตอนม.2อาการมันชัดมากๆมีวันนึงเราทะเลาะกับแม่บนรถเรื่องเล็กมากๆแต่แม่ด่าเราหนักมากๆและตบหน้าเรา คือการตบหน้าเป็นขั้นเบสิคมากๆเพราะเราโดนมาตลอด แต่วันนั้นเรานั่งอยู่หลังรถสติคือมีนะคะรู้ว่าทำอะไรแต่ควบคุมไม่ได้มือสั่นมากหายใจถี่รู้สึกว่าเกรงมือจนมือจนสั่นน้ำตาก็ไหลแม่เห็นแต่เค้าก็ไม่ได้หยุดด่า ในหัวคิดแต่ว่าจะจัดการกับคนๆนี้ยังไงจะฆ่ายังไงคือใครอ่านก็อาจจะรู้สึกทำไมมันรุนแรงขนาดนั้นแต่ในหัวเรามันเป็นแบบนั้นจริงๆตอนม.1-2ทุกครั้งที่จะประกาศผลสอบเราจะเกร็งจนมือสั่นมีเพื่อนเราที่ตอนนี้เป็นที่ระบายทางเดียวคอยจับมือไม่ให้เกร็งเพราะมันสั่นมาก เราเลยเริ่มหาข้อมูลและเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นแพนิคหรือเปล่า ตอนม.2นี้คือสุดๆกับแม่จริงๆจากที่เป็นคนใจเย็นกับใจร้อนโมโหง่ายขี้หงุดหงุด และพูดน้อยกับครอบครัวแต่เวลามารร.เราร่างเริงปกตินะ มีตอนที่รวมญาติแล้วแม่เราบังคับให้เราไปเต้นซึ่งเราเป็นคนนึงที่ไม่เต้นมาตั้งแต่เด็กไม่ชอบเต้นและไม่ต้องการก็เถียงกับแม่ไปมาจนแม่มาหยิกแบบมันเขียวจนเลือดอ่ะ เราก็ปรอทแตกเลยว่าแม่ตรงนั้น ว่าเลยว่าก็รู้ว่ายายก็ทำแบบนี้แม่เลยขาดความอบอุ่นแต่อย่าเอานิสัยแบบนี้มาใช้กับลูก อย่ามาทำตัวแบบนี้ให้มากเป็นลูกก็ใช่ว่าจะยอมตลอด ตอนแรกแม่ก็อึ้งๆอ่ะ แล้วก็พูดว่าทำไมมองกูตาขวางจะฆ่ากูหรือไง เราก็ด้วยความควบคุมไม่ได้ก็ตอบไปว่าเออ แม่ก็ตอบมาว่าเอาสิฆ่ากูเลย เราก็ตอบไปแบบตะคอกดังมากว่า เออกูฆ่าแน่ไม่ต้องขอ คือไม่มีใครเคยเห็นเราโมโหร้ายขนาดนี้จนน้าเค้าต้องเดินมาหาเราแล้วเข้ามาปลอบให้ใจเย็นๆ แล้วเราก็มีอาการมือสั่นขึ้นมาอีก สักพักแม่ก็เดินมาขอโทษแหล่ะ เราก็ไม่อะไรก็ตอบไปว่าถ้าหนูไม่หลุดโมโหแม่คงไม่รู้เลยใช่ไหมว่าที่ทำอยู่มันแย่แค่ไหน หลักจากนั้นไม่กี่อาทิตย์ก็เหมือนเดิมเลยด่าเราเหมือนเดิม เราเคยโดนด่ามาหมดแล้วแดร่านอีสัสอี สารพัดคำจะด่า แม่เราจะด่ามาโดยที่อารมณ์ประมาณว่าจะด่าก็ด่าซึ่งบางคำแบบแรดร่านก็โดนด่าแค่เพราะแม่นึกว่าเราออกไปเที่ยวข้างนอกทั้งๆที่ก็นอนอยู่บนห้อง ก็ไม่แค่เรื่องนี้คือมันหลายเรื่องมากจนพิมพ์ในนี้ก็ไม่หมดแน่ๆ คืออย่างที่พิมพ์บอกไปว่าเรามีพี่ชายซึ่งแม่ปฏิบัติกับพี่ตรงข้ามกับเราทุกอย่างสอบได้ที่เกือบสุดท้ายในห้องทุกครั้งอยู่ห้องท้ายตลอดทั้งชีวิต แม่บอกเราว่าถ้าจบม.3ต้องเรียนวิทย์-คณิตตั้งแต่ประถม แต่พอตอนพี่เราพี่มันขออยากเรียนศิลป์ภาษา แม่ให้ พี่เราเคยเข้าห้องปกครองหลายครั้งติด0ติดร แม่ก็ไม่ว่าแต่กับเราถ้าเราทำแบบนั้นรับรองได้เลยว่าเราคงต้องไปพบจิตย์แพทย์จริงๆแล้วล่ะ พี่ได้ทุกอย่างแค่เอ่ยขอ แต่เราจะได้สิ่งที่เราขอก็ต่อเมื่อเราสอบได้ที่1และต้องขอกับน้าหรือญาตินะ แม่ไม่ให้เราเลยสักครั้งแม่ไม่เคยมางานรร.ที่เราได้ร้องเพลงไม่เคยได้รับคำชมหรือกำลังใจ ล่าสุดไม่กี่วันมานี้แม่บอกว่าถ้ากูจะตายขอแค่ตอนพี่บวชก็พอ ก็อยู่กับพ่อไป โหจะว่าไงอ่ะชาเลยเหมือนต้องการตะบอกว่ากูเลี้ยงสุดแค่พี่ส่วนเองที่ขึ้นม.3ก็ให้พ่อเลี้ยง ล่าสุดคือแม่เราทะเลาะกับยายหนัก ไม่คุยกัน เวลาจะคุยอะไรก็คุยผ่านเราจนวันนี้แบบเป็นไรขึ้นมาก็ไม่รู้พี่มันมาขอยืมอะไรของเราบางอย่างเราไม่ให้เพราะมันสำคัญกบเราจริงๆแม่ก็เอาไปให้พี่ พอพี่มันหงุดหงิดใส่แม่ แม่ก็มาด่าเราว่าอย่าหัดเป็นคนหวงของ คือพี่มันยืมอะไรเราให้ตลอดแต่กับสิ่งของนี้เราไม่อยากให้จริงๆคือเราผิดอะไรอ่ะของแทบทุกอย่างเราซื้อด้วยเงินตัวเอง(ขายของออนไลน์)บางอย่างเราหวงมันผิดหรอแล้วแม่ก็เริ่มด่าอีกแล้วตอนนี้เราว่าเราแพนิคอีกแล้ว เราอยากฆ่าเค้ามากในตอนนี้ ได้แต่พิมพ์ข้อความลงในนี้ให้ได้ระบายแต่เราเกลียดเค้ามากจริงๆถึงจะไม่เคยรู้สึกเกลียดได้จริงๆก็เถอะยังไงเค้าก็เป็นแม่ เราควรจะทำยังไงดีควรไปพบจิตย์แพทย์ดีไหม เราอยากตายมากจริงๆคือบางคนอาจจะบอกว่ามันไร้สาระแต่สำหรับคนที่อยู่ในจุดๆนั้นมันเป็นสิ่งเดียวเลยที่คิดได้ทุกวันนี้มีแค่2ประโยคที่ทำให้ยังมีชีวิตอยู่ได้คือ 

1.ขอบคุณมากที่ทนมาได้ขนาดนนี้เก่งมากๆเลย

2ไม่ต้องร้องอีกไม่นานก็จะตายแล้ว

ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะ😊