ถ้าดีแล้วเป็นเราที่ต้องมาเสียใจ ยังอยากจะดีอยู่ไหม

ชอบคนๆนึงมากค่ะ ชอบจนขนาดที่ว่ากระวนกระวายใจแทบจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา แอบคิดเล่นๆว่าตัวเองโดนของหรือเปล่า ทุกครั้งเวลาเสียใจมันจุกมันอยากร้องแต่ไม่เคยมีน้ำตาเลยสักครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบอะไรในตัวคนๆนี้นักทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยสนใจเราเลย จนมีช่วงนึงที่เขามาดีกับเราซึ่งมันดีมากๆแต่สุดท้ายก็เหมือนเดิมเป็นเราทุกครั้งที่ต้องตามเขาตลอด จนตัวเราเองที่เหนื่อย ใจไม่อยากจมปลักกับเขาแต่ก็ยอมรับความจริงไม่ได้ถ้าต้องปล่อย ไม่กล้าเริ่มต้นใหม่ มีคนผ่านเข้ามาก็ผลักเขาออกจากตัวเองไปหมด จนตอนนี้ไม่เหลือใครเลย ดีกับเขามาตลอดแต่ถ้าดีแล้วต้องมานั่งเสียใจ ดีแล้วเป็นเราเองที่ต้องมาทุกข์ต้องมาเหนื่อยแบบนี้ ยังอยากจะดีอยู่ไหมคะ หรือบางทีการไม่มีความรักเลยอาจจะดีกว่า ทุกวันนี้ไม่มีเขาก็อยู่ได้นะคะ ไม่ทรมานแต่ไม่มีความสุขเลย ตอนนี้กลายเป็นคนเก็บตัว ชอบความเงียบ ตั้งแต่มีเขาเราไม่เคยนอนแบบสบายใจโดยไม่คิดอะไรได้สักครั้ง แบกไว้จนเราเองจะไม่ไหวไม่อยากเอาไปเล่าให้ใครฟังเพราะกลัวเขาจะรำคาญ เก็บทุกอย่างไว้ในใจมาตลอด แล้วก็คงเป็นแบบนี้ไปตลอด