ก่อนอื่นขอเล่าก่อนนะคะ เราคบกับแฟนมา 12ปี ระหว่างทางก็มีปัญหามาตลอด แต่สามารถปรับ พูดคุยแก้ปัญหากันได้เสมอ จนผ่านมาขนาดนี้
-แต่เนื่องด้วย เราคบกันตั้งแต่ช่วงที่เรายังเป็นเด็ก ตอนนี้ เราคบกับ เขามาครึ่งนึงของอายุเรา เราอายุยังไม่มาก
-เขาคอยอยู่ เคียงข้างเราเสมอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา
-เราเรียนมัธยมต้นมาด้วยกัน แต่มัธยมปลายเราเรียนคนละโรงเรียน แต่ไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน โรงเรียนห่างจากบ้าน ประมาน 18 กิโลเมตร
-เราจะขับมอไซต์ ไปหาเขาที่บ้านทุกเช้า เพื่อไปเรียนด้วยกัน จนจบ ม.6 เขาไปทำงาน ที่ กทม. เราไม่ได้เจอกัน 1ปี แต่เราไม่เคยขาดการติดต่อ เราคุยกันตลอด ตอนนั้น ยังไม่มีวีดีโอคอลเลย แค่โทรมือถือ facebook ก็ไม่ค่อยได้เล่น เพราะเราไม่มีเน็ต
-หลังจากนั้น 1ปี เรา มาเรียนต่อ ที่ กทม. และมาอยู่กับเขา เขาดีกับเรามากๆ ตลอดเวลาที่เราคบกัน
-เวลาเราไม่สบายเขา คอยหายา เช็ดตัว ลางาน เพื่อที่จะพาเราไปหาหมอ เสมอ ทุกครั้ง
-เขาคอยถามเราเสมอ กินข้าวยัง กินอะไรไหม เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้ เวลาหลังจากที่เขาเลิกงาน
-เวลาเราทำงานพาร์ทไทม์ เขาคอยไปรับไปส่ง ตลอด ไม่ว่าจะเช้า หรือดึกแค่ไหน
-เขาเป็นคนที่น่ารักมากคนนึง เขาดุแลคนอื่นเก่ง ซึ่งต่างกับเรามากๆเลย
-ช่วงเวลาที่เราเรียน เราก็ทำงานไปด้วยตลอด ซึ่งเขาคอยซัพพอร์ตทุกอย่าง
-เราไม่เคยไปไหนเองเลย แค่ไปเรียน แล้วไปทำงาน เราทำอยู่แค่นั้น จนเรียนจบ ถ้าจะไปข้างนอกเอง โดยไม่มีเขาเราเลือกที่จะไม่ไปดีกว่า
-ซื้อของทำรายงาน พรีเซ้น ทำครัว ทุกอย่าง เราจะให้เขาพาไป ทุกครั้ง เรารู้สึกขอบคุณเขามากนะ ที่ทนเรามา ขนาดนี้
** เขาเป็นคนที่ไม่หวานเลย วันเกิด วันพิเศษ ครบรอบ เขาไม่มีเลย ซึ่งบางครั้งเราก็นอยด์ แต่ในบางปี วัน เกิดเขาก็ซื้อ ตุ๊กตา กระเป๋ามาให้ แต่เท่าที่จำได้ เค้กเขายังไม่ซื้อให้เราเลย แต่ก็ไม่เป็นไร แค่เขาอยู่ด้วยในทุกวันพิเศษ มันก็ดีที่สุดแล้ว...
**แต่แล้วทุกอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป
--พอเรียนจบ เราต่างคนต่างทำงาน เขาทำงานในที่นึง ถือว่าดีเลยแถมได้เงินเยอะกว่าที่เก่าที่เขาเคยทำ แต่เขาบอกเสมอว่าเครียด ยาก เขาเลยชอบคุยกับเพื่อน ที่ทำงาน ซึ่งปกติ เขาคุยกับเพื่อนที่ทำงานอยู่แล้ว เราก็คิดว่า เออ แค่เพื่อนร่วมงานอะเนอะ คงไม่มีไรหรอกมั้ง(ในใจเราก็โกรธนะที่เห็นแฟนตัวเองคุยกับคนอื่นนานๆ)
-เราเริ่มทำงานได้ปีกว่า เขาก็ย้ายไปที่นั่น ตอนนี้ก็ได้ 1ปี 3เดือน
--เราเริ่มมีปัญหากัน 3-4เดือนที่แล้ว เขาเริ่มเปลี่ยนไป โดยที่เราก็ยัง งงๆว่าเกิดอะไรขึ้น เรามัวทำแต่งาน จนบางทีเราละเลยเขาไปหรือเปล่า
-เขาชอบเที่ยว ปกติถ้าห้ามคือจะฟัง แต่หลังๆ ห้ามก็ทะเลาะกัน รั้น เริ่มไม่ฟัง ออกไปข้างนอกบ่อย กลับบ้านดึก บอกว่า พี่คนนั้นชวน คนนี้ชวน ปฏิเสธไม่ได้เกรงใจ
-เราชอบอยู่กับห้องไม่อยากไปไหน ที่จริงเราก็ไม่อยากให้เขาไป เพราะ เป็นห่วง ชแบกลับดึก เมา แถมยังขับรถอีก
-เริ่มเที่ยวหนักขึ้นเรื่อยๆ เราไม่รู้หรอกว่า เวลาที่เขาทำงาน เขาบอกคนอื่นว่ามีแฟนไหม หรือบอกว่าอยู่คนเดียว ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เราระแวง เพราะเขาเคยพูดว่า ที่นั่น เขาไม่ถามเรื่องส่วนตัวกัน (แสดงว่าเราก็อยู่ในความลับใช่ไหมทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว)
-ทะเลาะกันไม่ได้ทะเลาะหนัก มันเหมือนเขาคงคิดมาสักพักแล้ว เขาขอเลิก ด้วยเหตุผลที่ อยากอยู่คนเดียว เราก็ยัง งงๆ ทุกครั้งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ทุกครั้งเราจะกลับมาดีกันเสมอ
-สายตาของคนที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย มันหายไปหมดเลย (ซึ่งมองตาก็ดูออก)
-เราไม่อยากเลิก แต่เขาจะไปอย่างเดียวเลย ห้ามยังไง ขอยังไงเขาก็ไม่ฟัง
-เรารู้สึกว่ามันมีเหตุผลบางอย่างที่เขาเปลี่ยนไป สุดท้าย เรามารู้ว่า เขาแอบคุยกับคนที่ ทำงานที่เดียวกัน ที่ตอนนั้นเราถามแล้วเขาบอกว่าเป็นเพื่อนกัน
-ซึ่งผู้หญิงคนนั้นรู้เสมอ ว่าเรากับแฟนอยู่ด้วยกัน รู้ทุกอย่าง แต่ด้วยความที่ หน้าด้าน หรืออะไรไม่รู้ นางก็พยายามที่จะทำตัวเป็นเพื่อนที่แสนดีจน แฟนเราเปลี่ยนไป
-เรายังติดต่อกันอยู่ เรื่อยๆ แต่แค่ตอนที่มีธุระ เขาถึงจะยอมคุยกับเรา นอกนั้นเขาจะหายไปเลย
-เราไม่เคยอยากคุยกับใครเลย ไม่อยากทำให้เขารู้สึกไม่ดี ไม่ทักหรือตอบใคร ที่จะทำให้เขากังวล เราแคร์เขาเสมอ
-ตอนนี้ไม่ว่าเราจะพูดกับเขายังไง เขาก็บอกแค่ว่าเขาไม่สามารถกลับมาได้แล้ว เขาบอกว่า **เขารักเราอีกไม่ได้จริงๆ**
-และบอกว่าเลิกรอ ได้แล้ว
***เรายังเสียใจอยู่ทุกวัน ยังคิดถึง และรอเขาทุกวัน แต่เขาหายไปเลย โดยไม่สนใจใยดีเราเลย แต่มีบางครั้ง ก็กลับมาหา เราไม่สบายก็พาไปหาหมอ
แต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิม ว่ามีอะให้ให้ช่วยก็บอกได้ แต่เรากลับมาไม่ได้แล้ว.......
---ความทรงจำดีๆ ต่างๆ มันจะอยู่แค่กับคนที่อยากจำเท่านั้น แต่กับคนที่อยากลืม มันไม่ได้เป็นเศษเสี้ยวอะไรในชีวิตเขาเลย--
**เขาขอเวลาอยู่ คนเดียว การเดินทางของเราที่ผ่านมามันคง ยาวนาน และเหนื่อยเกินไปแล้ว...
++เราก็ยังคงรอให้เรากลับมา ซึ่งไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ไหน........
ความทรงจำจะอยู่กับคนที่อยากจำเท่านั้น
-แต่เนื่องด้วย เราคบกันตั้งแต่ช่วงที่เรายังเป็นเด็ก ตอนนี้ เราคบกับ เขามาครึ่งนึงของอายุเรา เราอายุยังไม่มาก
-เขาคอยอยู่ เคียงข้างเราเสมอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา
-เราเรียนมัธยมต้นมาด้วยกัน แต่มัธยมปลายเราเรียนคนละโรงเรียน แต่ไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน โรงเรียนห่างจากบ้าน ประมาน 18 กิโลเมตร
-เราจะขับมอไซต์ ไปหาเขาที่บ้านทุกเช้า เพื่อไปเรียนด้วยกัน จนจบ ม.6 เขาไปทำงาน ที่ กทม. เราไม่ได้เจอกัน 1ปี แต่เราไม่เคยขาดการติดต่อ เราคุยกันตลอด ตอนนั้น ยังไม่มีวีดีโอคอลเลย แค่โทรมือถือ facebook ก็ไม่ค่อยได้เล่น เพราะเราไม่มีเน็ต
-หลังจากนั้น 1ปี เรา มาเรียนต่อ ที่ กทม. และมาอยู่กับเขา เขาดีกับเรามากๆ ตลอดเวลาที่เราคบกัน
-เวลาเราไม่สบายเขา คอยหายา เช็ดตัว ลางาน เพื่อที่จะพาเราไปหาหมอ เสมอ ทุกครั้ง
-เขาคอยถามเราเสมอ กินข้าวยัง กินอะไรไหม เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้ เวลาหลังจากที่เขาเลิกงาน
-เวลาเราทำงานพาร์ทไทม์ เขาคอยไปรับไปส่ง ตลอด ไม่ว่าจะเช้า หรือดึกแค่ไหน
-เขาเป็นคนที่น่ารักมากคนนึง เขาดุแลคนอื่นเก่ง ซึ่งต่างกับเรามากๆเลย
-ช่วงเวลาที่เราเรียน เราก็ทำงานไปด้วยตลอด ซึ่งเขาคอยซัพพอร์ตทุกอย่าง
-เราไม่เคยไปไหนเองเลย แค่ไปเรียน แล้วไปทำงาน เราทำอยู่แค่นั้น จนเรียนจบ ถ้าจะไปข้างนอกเอง โดยไม่มีเขาเราเลือกที่จะไม่ไปดีกว่า
-ซื้อของทำรายงาน พรีเซ้น ทำครัว ทุกอย่าง เราจะให้เขาพาไป ทุกครั้ง เรารู้สึกขอบคุณเขามากนะ ที่ทนเรามา ขนาดนี้
** เขาเป็นคนที่ไม่หวานเลย วันเกิด วันพิเศษ ครบรอบ เขาไม่มีเลย ซึ่งบางครั้งเราก็นอยด์ แต่ในบางปี วัน เกิดเขาก็ซื้อ ตุ๊กตา กระเป๋ามาให้ แต่เท่าที่จำได้ เค้กเขายังไม่ซื้อให้เราเลย แต่ก็ไม่เป็นไร แค่เขาอยู่ด้วยในทุกวันพิเศษ มันก็ดีที่สุดแล้ว...
**แต่แล้วทุกอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป
--พอเรียนจบ เราต่างคนต่างทำงาน เขาทำงานในที่นึง ถือว่าดีเลยแถมได้เงินเยอะกว่าที่เก่าที่เขาเคยทำ แต่เขาบอกเสมอว่าเครียด ยาก เขาเลยชอบคุยกับเพื่อน ที่ทำงาน ซึ่งปกติ เขาคุยกับเพื่อนที่ทำงานอยู่แล้ว เราก็คิดว่า เออ แค่เพื่อนร่วมงานอะเนอะ คงไม่มีไรหรอกมั้ง(ในใจเราก็โกรธนะที่เห็นแฟนตัวเองคุยกับคนอื่นนานๆ)
-เราเริ่มทำงานได้ปีกว่า เขาก็ย้ายไปที่นั่น ตอนนี้ก็ได้ 1ปี 3เดือน
--เราเริ่มมีปัญหากัน 3-4เดือนที่แล้ว เขาเริ่มเปลี่ยนไป โดยที่เราก็ยัง งงๆว่าเกิดอะไรขึ้น เรามัวทำแต่งาน จนบางทีเราละเลยเขาไปหรือเปล่า
-เขาชอบเที่ยว ปกติถ้าห้ามคือจะฟัง แต่หลังๆ ห้ามก็ทะเลาะกัน รั้น เริ่มไม่ฟัง ออกไปข้างนอกบ่อย กลับบ้านดึก บอกว่า พี่คนนั้นชวน คนนี้ชวน ปฏิเสธไม่ได้เกรงใจ
-เราชอบอยู่กับห้องไม่อยากไปไหน ที่จริงเราก็ไม่อยากให้เขาไป เพราะ เป็นห่วง ชแบกลับดึก เมา แถมยังขับรถอีก
-เริ่มเที่ยวหนักขึ้นเรื่อยๆ เราไม่รู้หรอกว่า เวลาที่เขาทำงาน เขาบอกคนอื่นว่ามีแฟนไหม หรือบอกว่าอยู่คนเดียว ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เราระแวง เพราะเขาเคยพูดว่า ที่นั่น เขาไม่ถามเรื่องส่วนตัวกัน (แสดงว่าเราก็อยู่ในความลับใช่ไหมทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว)
-ทะเลาะกันไม่ได้ทะเลาะหนัก มันเหมือนเขาคงคิดมาสักพักแล้ว เขาขอเลิก ด้วยเหตุผลที่ อยากอยู่คนเดียว เราก็ยัง งงๆ ทุกครั้งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ทุกครั้งเราจะกลับมาดีกันเสมอ
-สายตาของคนที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย มันหายไปหมดเลย (ซึ่งมองตาก็ดูออก)
-เราไม่อยากเลิก แต่เขาจะไปอย่างเดียวเลย ห้ามยังไง ขอยังไงเขาก็ไม่ฟัง
-เรารู้สึกว่ามันมีเหตุผลบางอย่างที่เขาเปลี่ยนไป สุดท้าย เรามารู้ว่า เขาแอบคุยกับคนที่ ทำงานที่เดียวกัน ที่ตอนนั้นเราถามแล้วเขาบอกว่าเป็นเพื่อนกัน
-ซึ่งผู้หญิงคนนั้นรู้เสมอ ว่าเรากับแฟนอยู่ด้วยกัน รู้ทุกอย่าง แต่ด้วยความที่ หน้าด้าน หรืออะไรไม่รู้ นางก็พยายามที่จะทำตัวเป็นเพื่อนที่แสนดีจน แฟนเราเปลี่ยนไป
-เรายังติดต่อกันอยู่ เรื่อยๆ แต่แค่ตอนที่มีธุระ เขาถึงจะยอมคุยกับเรา นอกนั้นเขาจะหายไปเลย
-เราไม่เคยอยากคุยกับใครเลย ไม่อยากทำให้เขารู้สึกไม่ดี ไม่ทักหรือตอบใคร ที่จะทำให้เขากังวล เราแคร์เขาเสมอ
-ตอนนี้ไม่ว่าเราจะพูดกับเขายังไง เขาก็บอกแค่ว่าเขาไม่สามารถกลับมาได้แล้ว เขาบอกว่า **เขารักเราอีกไม่ได้จริงๆ**
-และบอกว่าเลิกรอ ได้แล้ว
***เรายังเสียใจอยู่ทุกวัน ยังคิดถึง และรอเขาทุกวัน แต่เขาหายไปเลย โดยไม่สนใจใยดีเราเลย แต่มีบางครั้ง ก็กลับมาหา เราไม่สบายก็พาไปหาหมอ
แต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิม ว่ามีอะให้ให้ช่วยก็บอกได้ แต่เรากลับมาไม่ได้แล้ว.......
---ความทรงจำดีๆ ต่างๆ มันจะอยู่แค่กับคนที่อยากจำเท่านั้น แต่กับคนที่อยากลืม มันไม่ได้เป็นเศษเสี้ยวอะไรในชีวิตเขาเลย--
**เขาขอเวลาอยู่ คนเดียว การเดินทางของเราที่ผ่านมามันคง ยาวนาน และเหนื่อยเกินไปแล้ว...
++เราก็ยังคงรอให้เรากลับมา ซึ่งไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ไหน........