ตั้งแต่แต่งงานมา ต้องบอกก่อนว่าเราทั้งคู่แต่งงานแล้วออกมาอยู่บ้านตัวเอง ไม่ได้อยู่ร่วมกับครอบครัวแฟนค่ะ จึงไม่ค่อยอะไรมากกับครอบครัวของสามี แต่พอมีลูกแม่สามีก็เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตมากขึ้น
เริ่มจากอยากเป็นคนตั้งชื่อหลาน (เพราะว่าลูกของพี่ชายแฟนทั้ง 2 คนแม่สามีก็เป็นคนตั้ง) แต่เราก็ไม่ได้แม่สามีตั้งนะคะก็เป็นเรากับแฟนที่ร่วมกันตั้งค่ะ
เรื่องอยากเอาหลานไปเลี้ยงเองที่ต่างจังหวัด แต่บ้านเราอยู่ที่กทมและมีแม่เรา(ยาย)ที่อยู่บ้านตลอดซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องส่งลูกไปเลี้ยงที่ต่างจังหวัด
เรื่องวิธีการเลี้ยงลูกที่แม่สามีจะคอยเช็ค ตรวจสอบโทรมาให้ทำนู้นนี่นั่น ซึ่งตอนแรกก็โอเคนะคะเรื่องวิธีการเลี้ยงลูกเพราะเราก็ไม่มีประสบการณ์ แม่เรา(ยาย)ก็ห่างเรื่องเลี้ยงเด็กมานาน แต่เราก็ฟังแล้วก็เรียนรู้ศึกษาวิธีเลี้ยงจากหมอ จากยูทูป อ่านหนังสือบ้าง ซึ่งวิธีนั้นต่างกับที่แม่สามีบอกหมดเลยค่ะ ตอนแรกเราก็ฟังนะคะและก็เอามาปรับใช้ แต่หลังๆมันเริ่มไม่มีเหตุและผลของการกระทำนั้นๆ เช่น ห้ามพูดว่าหนักเดี๋ยวลูกจะไม่โต ห้ามเรียกลูกว่าลิง ห้ามพูดว่าบ้ายอกับลูก ห้ามให้ส่องกระจก เป็นต้น เราก็รักษาน้ำใจโดยการที่ฟังแต่ถ้าไม่มีเหตุผลเราก็ไม่ได้ปฎิบัติตาม ซึ่งแม่สามีก็น่าจะเริ่มไม่โอเคแหละค่ะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแค่บ่น นอยๆกับลูกชายเค้า ซึ่งดีที่สามีเรามีเหตุผลและอธิบายให้แม่เข้าใจ
แต่ก็มีอีกเรื่องนึงที่ไม่เข้าใจว่า ทำไมเวลาญาติหรือครอบครัวฝั่งเราให้เงินลูกเรา(รับขวัญหลาน) แม่ผัวต้องคอยมาถามว่า ใครให้เท่าไหร่ด้วยคะ ความรู้สึกมันดูไม่มีมารยาทเลย แล้วจะถามทุกครั้งที่เวลาไปเยี่ยมญาติฝั่งเรา ทีญาติครอบครัวฝั่งเราไม่เห็นมีใครถามเลยค่ะ ว่าใครให้เงินหลานกันไปเท่าไหร่เลยค่ะ
ความรู้สึกเหมือนแม่สามีจะคอยเปรียบเทียบลูกเรากับหลานที่ตัวเองเลี้ยงเสมอค่ะ ซึ่งเราเองก็ไม่ชอบให้เปรียบเทียบค่ะ
ตอนนี้เวลาคุยกับแม่สามีจะคุยกันแค่เรื่องหลานค่ะไม่ได้ไปคลุคลีอะไรมากเพราะกลัวว่าแม่สามีจะเอาเราไปเปรียบเทียบกับพี่สะใภ้เหมือนกันค่ะ (ที่มีความคิดแบบนี้เพราะว่าเราเคยได้ยินแม่สามีพูดถึงพี่สะใภ้ให้เพื่อนบ้านฟังและเรารู้สึกว่ามันไม่โอเคค่ะ เลยจะพยายามเลี่ยงๆ)
เรื่องมารยาทของแม่สามี
เริ่มจากอยากเป็นคนตั้งชื่อหลาน (เพราะว่าลูกของพี่ชายแฟนทั้ง 2 คนแม่สามีก็เป็นคนตั้ง) แต่เราก็ไม่ได้แม่สามีตั้งนะคะก็เป็นเรากับแฟนที่ร่วมกันตั้งค่ะ
เรื่องอยากเอาหลานไปเลี้ยงเองที่ต่างจังหวัด แต่บ้านเราอยู่ที่กทมและมีแม่เรา(ยาย)ที่อยู่บ้านตลอดซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องส่งลูกไปเลี้ยงที่ต่างจังหวัด
เรื่องวิธีการเลี้ยงลูกที่แม่สามีจะคอยเช็ค ตรวจสอบโทรมาให้ทำนู้นนี่นั่น ซึ่งตอนแรกก็โอเคนะคะเรื่องวิธีการเลี้ยงลูกเพราะเราก็ไม่มีประสบการณ์ แม่เรา(ยาย)ก็ห่างเรื่องเลี้ยงเด็กมานาน แต่เราก็ฟังแล้วก็เรียนรู้ศึกษาวิธีเลี้ยงจากหมอ จากยูทูป อ่านหนังสือบ้าง ซึ่งวิธีนั้นต่างกับที่แม่สามีบอกหมดเลยค่ะ ตอนแรกเราก็ฟังนะคะและก็เอามาปรับใช้ แต่หลังๆมันเริ่มไม่มีเหตุและผลของการกระทำนั้นๆ เช่น ห้ามพูดว่าหนักเดี๋ยวลูกจะไม่โต ห้ามเรียกลูกว่าลิง ห้ามพูดว่าบ้ายอกับลูก ห้ามให้ส่องกระจก เป็นต้น เราก็รักษาน้ำใจโดยการที่ฟังแต่ถ้าไม่มีเหตุผลเราก็ไม่ได้ปฎิบัติตาม ซึ่งแม่สามีก็น่าจะเริ่มไม่โอเคแหละค่ะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแค่บ่น นอยๆกับลูกชายเค้า ซึ่งดีที่สามีเรามีเหตุผลและอธิบายให้แม่เข้าใจ
แต่ก็มีอีกเรื่องนึงที่ไม่เข้าใจว่า ทำไมเวลาญาติหรือครอบครัวฝั่งเราให้เงินลูกเรา(รับขวัญหลาน) แม่ผัวต้องคอยมาถามว่า ใครให้เท่าไหร่ด้วยคะ ความรู้สึกมันดูไม่มีมารยาทเลย แล้วจะถามทุกครั้งที่เวลาไปเยี่ยมญาติฝั่งเรา ทีญาติครอบครัวฝั่งเราไม่เห็นมีใครถามเลยค่ะ ว่าใครให้เงินหลานกันไปเท่าไหร่เลยค่ะ
ความรู้สึกเหมือนแม่สามีจะคอยเปรียบเทียบลูกเรากับหลานที่ตัวเองเลี้ยงเสมอค่ะ ซึ่งเราเองก็ไม่ชอบให้เปรียบเทียบค่ะ
ตอนนี้เวลาคุยกับแม่สามีจะคุยกันแค่เรื่องหลานค่ะไม่ได้ไปคลุคลีอะไรมากเพราะกลัวว่าแม่สามีจะเอาเราไปเปรียบเทียบกับพี่สะใภ้เหมือนกันค่ะ (ที่มีความคิดแบบนี้เพราะว่าเราเคยได้ยินแม่สามีพูดถึงพี่สะใภ้ให้เพื่อนบ้านฟังและเรารู้สึกว่ามันไม่โอเคค่ะ เลยจะพยายามเลี่ยงๆ)