การต่อสู้เพื่อแย่งชิงดินแดนปาเลสไตน์


.              ดินแดนปาเลสไตน์  เคยมีชื่อว่า  “ดินแดนสองสัญญา ”   จากที่อังกฤษไม่ตัดสินใจให้แน่นอน    เป็นเหตุให้มีการใช้น้ำหมึกแทนการเสียเลือดเนื้อมากกว่าประเด็นอื่นใดในตะวันออกกลาง ในศต.ที่ 20     หลายคนที่ศึกษาปวศ. ตะวันออกกลาง  รู้ว่าต้องศึกษาเรื่องนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้       ปี 1948 เป็นปีแห่งความขัดแย้งระหว่างอาหรับและอิสราเอล    อะไรเป็นสาเหตุหลักของความยุ่งยากที่เกิดขึ้นไปทั่วตะวันออกกลาง                                                     
.             ที่จริง ปาเลสไตน์หรืออิสราเอลเป็นหนึ่งของปัญหาต่างๆในตะวันออกกลางร่วมสมัย   ไม่ว่าจะเป็น  สงครามกลางเมือง, การจี้เครื่องบิน,การลอบสังหาร,การลักพาตัว, การปฏิวัติ,การรุกราน, ปัญหาผู้อพยพ   ที่เกิดขึ้นในประเทศตะวันออกกลางหลายประเทศ       เป็นการยากที่จะหาชื่อปัญหาใดๆ ในตะวันออกกลางปัจจุบัน  ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากความขัดแย้งของอาหรับ-อิสราเอล                                                                                         
.             แน่นอนว่าความขัดแย้งระหว่างปาเลสไตน์และอิสราเอล เป็นที่สนใจของอำนาจต่างๆ ในโลก ไม่ว่าจะเป็น ยูเอ็น  ยังเป็นเป็นภูมิภาคของนักประชาสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย    ที่ต้องจ่ายเงินไปมากมายกับความขัดแย้งจนประเมินค่ามิได้   ในโลกปัจจุบัน

 .            กำเนิดความขัดแย้ง 
.            ความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอล เริ่มขึ้นเมื่อใด? ย้อนกลับไปยังบุตรชายสองคนของอับราฮัม,อิสอัค(บรรพบุรุษของชาวยิว) และอิชมาเอล 
(ต้นตระกูลอาหรับ)?   สงครามระหว่างชาวฮีบรู คนคานาไนท์  คนปาเลสไตน์เป็นคนคานาไนท์ ที่อยู่ในแถบนี้  ก่อนหน้านี้ หรือไม่?
.            ใครเริ่มก่อน?  
.            มุฮัมมัด ทะเลาะอะไร  กับยิวที่เมดินา  ทำให้รุนแรง ขึ้นไหม ?  เป็นสงครามศาสนาระหว่างยูดาห์ และอิสลามหรือไม่ ?  
.            คนอาหรับบอกว่า ไม่ และยังต้อนรับคนยิวให้มาตั้งถิ่นฐานและเจริญรุ่งเรืองในดินแดนมุสลิมอยู่เสมอ.   
.            ขบวนการไซออนิสต์  ตอบว่า  มุสลิมปกครอง คนยิว เป็นพลเมืองชั้นสอง  (คนที่มิใช่มุสลิม อื่น ก็เป็นพลเรือนชั้นสองด้วย) 
.            ทั้งอาหรับและอิลราเอล  ต่างเห็นว่า พวกต่อต้านเซเมติกที่เป็นคริสตเตียน  (น่าสลดใจกับคนมีอัคติกับคนยิว ก็เช่นเดียวกับมีอัคติกับคนอาหรับ  เป็นพวกเซไมท์ด้วย)  นั้นแย่ยิ่งกว่า  และความมีอัคติทางปวศ. นั้น  ทำให้มาตรฐานความอดทนกับความต่างของศาสนาแย่ลงหรือไม่
           

.          ยิวและอาหรับมีคุณสมบัติที่เหมือนกันบางประการ    ทั้งยิวและอาหรับใช้ภาษาเซเมติคและมีความคล้ายกัน    หากมองย้อนไปในยุคทองก่อนหน้านี้  ในปวศ.ของแต่ละฝ่าย   ไปยังยุคที่มีอำนาจทางการเมือง  ความร่ำรวยทางศก   การแบ่งบานทางวัฒนธรรม    สำหรับคนแต่ละฝ่าย ยุคแห่งความรุ่งโรจน์นั้น มีช่องว่างในช่วงเกิดชะตากรรมทางการเมืองที่ถูกควบคุมโดยคนจากภายนอก     เพราะการปราบปรามยิวและอาหรับยาวนาน    การเกิดลักธิชาตินิยม (สำหรับคนยิวและอาหรับ เกิดปลายศต.ที่ 19)ที่นับว่าช้า, เต็มไปด้วยความเจ็บปวด,และไม่แน่นอน       
 
.            ถ้าพิจารณาศาสนาของแต่ละฝ่าย  ที่เปิดเผยให้คนทั่วไปได้เห็นกัน   แนวคิดสมัยใหม่ถือว่า ต่างแสดงแนวคิดการรักตัวเองทั้งสองศาสนา     ทั้งสองฝ่ายระแวงคนอื่นที่เข้ามาหาประโยชน์   จากพวกเขา  กลัวว่าเมื่อสถานการณ์เข้าสู่ความยุ่งยาก  โลกทั้งใบจะหันไปต่อต้านพวกเขา  ตามที่ยืนยันในไบเบิล และ2000 ปี ของธรรมเนียมประเพณีศาสนา  ยิวไซออนนิส์  เชื่อว่า   แผ่นดินอิสราเอล  (จะกลับมาเป็นของพวกยิว  วิหารจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ในเยรูซาเล็ม สักวัน  ในแผ่นดินอิสราเอลเท่านั้น   ที่นี่ คนยิงจะรุ่งโรจน์  ในฐานะเป็นชาติผู้ปกครอง)    
 
.            อาหรับมุสลิม  เชื่อว่าปาเลสไตน์  เป็นส่วนหนึ่งชุมชนคนอิสลาม  ประกอบด้วยเยรูซาเล็ม   เมืองศักดิ์สิทธิ์ของอิสลาม    และเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์กับคนยิวและคต.ด้วยเช่นกัน     จะว่าอย่างไรกับอาหรับมุสลิมและคต,  ที่อยู่ในปาเลสไตน์   เป็นเวลามากกว่า 1300 ปี   (ที่จริงนานกว่า,    เมื่ออาหรับพิชิตดินแดนในศต.ที่เจ็ด    ยังไม่มีใครไปอยู่แทนที่ ผู้ตั้งถิ่นฐานก่อนหน้านี้),จะให้อาหรับมุสลิม เลิกเรียกร้องแผ่นดินนั้นได้ไหม?

.           สิทธิของอาหรับปาเลสไตน์มีสิทธิ์   น้อยกว่าสิทธิ์ของประชาชาติเติร์ก,อิหร่าน ,อียิปต์ หรืออาหรับที่อยู่ในที่อื่นๆ หรือไม่?  ข้อโต้แย้งนั้น ตอนนี้ เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงยุคสมัยของเราที่โดยธรรมชาติ พวกเขาต้องคิดเช่นนั้น    สิ่งนี้ไม่จริง     แม้ว่าคนยิวและอาหรับได้เรียกร้องแผ่นดินปาเลสไตน์  ที่ย้อนหลังไปหลายร้อยปี   การต่อสู้แย่งชิงดินแดน ที่แท้จริงเริ่มเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1     
            
.          ในตอนนั้น   คนไม่กี่คนที่มองเห็นและคิดว่าจะเป็นปัญหาในภายภาคหน้า   ในช่วงเวลาของสิ่งที่เราเรียกว่า ความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลและอาหรับเข้มข้นขึ้น  เนื่องจาก การขึ้นมาของลักธิชาตินิยมสมัยใหม่  (การขึ้นมาของลักธิชาตินิยมสมัยใหม่จะกล่าวถึงภายหลัง)  ตอนนี้จะกล่าวถึงการต่อสู้เพื่อแย่งชิงดินแดนปาเลสไตน์(โดยตัวมันเอง ถกเถียงกันได้ ในเรื่องภูมิศาสตร์ จะระบุตำแหน่งคร่าวๆ) ไปจนถึงการสร้างชาติอิสราเอลและรัฐยิว หวังว่าคุณจะเห็นการต่อสู้ระหว่าง ลักธิชาตินิยมอาหรับ และลักธิไซออนนิส ทางการเมือง      จะกล่าวถึงช่วงเวลาแห่งความขัดแย้งของอาหรับและอิสราเอล  คุณจะเห็นด้วยว่า  ทำไมความขัดแย้งจึงเกิดขึ้นบ่อย   ยากที่จะแก้ไขและยังเชื่อมโยงกับความขัดแย้งตะวันออกกลางอื่น
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่