แนะนำ:นิยายแนวฟิคชั่นโรแมนติกเทียเลอร์
---------------------------------------------------------
1
ไอศกรีมแสนหวาน
"รับอะไรดีคะ?" พนักงานเสริฟเอ่ยขึ้น
"ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตที่นึงครับ" โนอาห์พูดเสร็จก็ก้มหน้าลงไปจดจ่ออยู่ที่หน้าจอพร้อมกับคิ้วที่ขมวดติดกัน เสียงกดแป้นพิมพ์ดังติดกันอย่างต่อเนื่อง "ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตได้แล้วค่ะ" พนักงานเสริฟพูดพร้อมกับวางถ้วยลงบนโต๊ะ โนอาห์พูดขอบคุณแต่เขาไม่อาจละสายตาจากหน้าจอได้ --(กริ๊ง กริ๊ง) เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น ลมฤดูร้อนพัดเข้ามา กระดาษชิ้นเล็กๆหน้าเคาเตอร์ปลิวกระจายไปหลังร้านตามสายลม แต่ไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้ เสียงกระเป๋าเป้วางลงบนเก้าอี้ดัง(ตึก!) พนักงานเสริฟเดินผ่านเขาไปยังโต๊ะตรงข้าม โนอาห์พักสายตาโดยมองออกไปนอกหน้าต่างเขาเห็นผู้คนสวมใส่เสื้อผ้าแฟชั่นฤดูร้อนเดินสวนกันไปมา "รับอะไรดีคะ?" เสียงพนักงานเสริฟดังขึ้น "เอ่อ..ผมขอไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตครับ" โนอาห์เหล่ตามองไปยังโต๊ะตรงข้ามด้านหน้าของเขา สายตาจ้องมองไปยังใบหน้า แสงแดดส่องกระทบดวงตาคู่สีน้ำตาล หลังจากที่เขาพูดกับพนักงานเสริฟเสร็จ เขาก็สบตากับโนอาห์โดยบังเอิญ โนอาห์รีบดึงสายตากลับไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว แต่เขารู้ว่าชายผู้นั้นยังจ้องมองเขาอยู่ โนอาห์เหล่ตามองไปยังชายคนนั้นอีกรอบและดึงสายตากลับอย่างรวดเร็ว ชายผู้นั้นยังคงจ้องมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตา เขาทำตัวไม่ถูกเลือดเริ่มสูบฉีดขึ้นมาบริเวณใบหูและใบหน้า เขารีบหันหน้ามายังจอแล็ปท็อปมือของเขาวางไว้บนแป้นพิมพ์ ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีของหวานวางอยู่บนโต๊ะ เขาหันไปมองไอศกรีมในถ้วยสีขาวแต่มันละลายเกือบหมดแล้ว เขาเคยชินกับการที่ปล่อยไอศกรีมทิ้งไว้โดยไม่ละลายในฤดูหิมะ เขารีบเอื้อมมือหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วตักกินได้แค่ 2-3 คำก็หมดเหลือแต่น้ำที่ละลายอยู่ในถ้วย ปากเขาเลอะไปด้วยคราบสีชมพู เขาเอื้อมมือหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปาก... "ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตได้แล้วค่ะ"...
โนอาห์หันไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพง --เวรแล้วชั้นต้องไปเรียนคาบบ่ายสายแน่ๆ --โนอาห์พึมพำกับตัวเอง เขารีบหันกลับมาพับหน้าจอแล็ปท็อปและเก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว ในระหว่างที่เขากำลังยัดแล็ปท็อปเข้ากระเป๋า ทันใดนั้นขวดน้ำพกพาก็กลิ้งออกมาเขามองตามขวดน้ำและไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะตรงข้ามด้านหน้าของเขา ชายแปลกหน้าดวงตาสีน้ำตาลกำลังจะเอื้อมมือลงไปเก็บ แต่เขาก็ต้องหยุดชงักเพราะมันได้หายไปแล้ว โนอาห์รีบวิ่งไปและก้มหยิบขวดน้ำก่อนที่ชายผู้นั้นจะเอื้อมถึงในพริบตา เขารีบเดินออกประตูไป เสียงกระดิ่งดังขึ้นตามหลัง ลมร้อนพัดเข้ามาทำกระดาษชิ้นเล็กๆปลิวไสวยอีกครั้ง เขาได้แต่ทำหน้างงและมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชายผู้เร่งรีบเดินข้ามถนนไป "เธอควรจะเอากระดาษไปวางไว้ที่อื่นนะ" เสียงพนักงานเสริฟบอกกับพนักงานอีกคน.
cold summer's hot❄️🌤️ บทที่1
---------------------------------------------------------
1
ไอศกรีมแสนหวาน
"รับอะไรดีคะ?" พนักงานเสริฟเอ่ยขึ้น
"ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตที่นึงครับ" โนอาห์พูดเสร็จก็ก้มหน้าลงไปจดจ่ออยู่ที่หน้าจอพร้อมกับคิ้วที่ขมวดติดกัน เสียงกดแป้นพิมพ์ดังติดกันอย่างต่อเนื่อง "ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตได้แล้วค่ะ" พนักงานเสริฟพูดพร้อมกับวางถ้วยลงบนโต๊ะ โนอาห์พูดขอบคุณแต่เขาไม่อาจละสายตาจากหน้าจอได้ --(กริ๊ง กริ๊ง) เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น ลมฤดูร้อนพัดเข้ามา กระดาษชิ้นเล็กๆหน้าเคาเตอร์ปลิวกระจายไปหลังร้านตามสายลม แต่ไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้ เสียงกระเป๋าเป้วางลงบนเก้าอี้ดัง(ตึก!) พนักงานเสริฟเดินผ่านเขาไปยังโต๊ะตรงข้าม โนอาห์พักสายตาโดยมองออกไปนอกหน้าต่างเขาเห็นผู้คนสวมใส่เสื้อผ้าแฟชั่นฤดูร้อนเดินสวนกันไปมา "รับอะไรดีคะ?" เสียงพนักงานเสริฟดังขึ้น "เอ่อ..ผมขอไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตครับ" โนอาห์เหล่ตามองไปยังโต๊ะตรงข้ามด้านหน้าของเขา สายตาจ้องมองไปยังใบหน้า แสงแดดส่องกระทบดวงตาคู่สีน้ำตาล หลังจากที่เขาพูดกับพนักงานเสริฟเสร็จ เขาก็สบตากับโนอาห์โดยบังเอิญ โนอาห์รีบดึงสายตากลับไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว แต่เขารู้ว่าชายผู้นั้นยังจ้องมองเขาอยู่ โนอาห์เหล่ตามองไปยังชายคนนั้นอีกรอบและดึงสายตากลับอย่างรวดเร็ว ชายผู้นั้นยังคงจ้องมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตา เขาทำตัวไม่ถูกเลือดเริ่มสูบฉีดขึ้นมาบริเวณใบหูและใบหน้า เขารีบหันหน้ามายังจอแล็ปท็อปมือของเขาวางไว้บนแป้นพิมพ์ ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ามีของหวานวางอยู่บนโต๊ะ เขาหันไปมองไอศกรีมในถ้วยสีขาวแต่มันละลายเกือบหมดแล้ว เขาเคยชินกับการที่ปล่อยไอศกรีมทิ้งไว้โดยไม่ละลายในฤดูหิมะ เขารีบเอื้อมมือหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วตักกินได้แค่ 2-3 คำก็หมดเหลือแต่น้ำที่ละลายอยู่ในถ้วย ปากเขาเลอะไปด้วยคราบสีชมพู เขาเอื้อมมือหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปาก... "ไอศกรีมสตอเบอรี่โยเกิร์ตได้แล้วค่ะ"...
โนอาห์หันไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพง --เวรแล้วชั้นต้องไปเรียนคาบบ่ายสายแน่ๆ --โนอาห์พึมพำกับตัวเอง เขารีบหันกลับมาพับหน้าจอแล็ปท็อปและเก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว ในระหว่างที่เขากำลังยัดแล็ปท็อปเข้ากระเป๋า ทันใดนั้นขวดน้ำพกพาก็กลิ้งออกมาเขามองตามขวดน้ำและไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะตรงข้ามด้านหน้าของเขา ชายแปลกหน้าดวงตาสีน้ำตาลกำลังจะเอื้อมมือลงไปเก็บ แต่เขาก็ต้องหยุดชงักเพราะมันได้หายไปแล้ว โนอาห์รีบวิ่งไปและก้มหยิบขวดน้ำก่อนที่ชายผู้นั้นจะเอื้อมถึงในพริบตา เขารีบเดินออกประตูไป เสียงกระดิ่งดังขึ้นตามหลัง ลมร้อนพัดเข้ามาทำกระดาษชิ้นเล็กๆปลิวไสวยอีกครั้ง เขาได้แต่ทำหน้างงและมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นชายผู้เร่งรีบเดินข้ามถนนไป "เธอควรจะเอากระดาษไปวางไว้ที่อื่นนะ" เสียงพนักงานเสริฟบอกกับพนักงานอีกคน.