ความสุขในชีวิต แท้จริงแล้วคืออะไร ?

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ตอนแรกก็ไม่เคยเข้าใจว่าคนเราเวลามีปัญหาอะไร ทำไมถึงชอบเอาปัญหาตัวเองมาลงในที่สาธารณะ ทำไมต้องต้องมาประกาศให้คนอื่นรับรู้ แต่พอมาถึงจุดหนึ่งมันชักจะเริ่มเข้าใจว่าบางทีมันอึดอัดจนไม่สามารถเล่าให้คนใกล้ตัวฟังได้ เริ่มเลยละกันนะคะ เราเพิ่งเรียนจบได้ปีหนึ่ง หลังจากที่จบประมาณ 4 เดือน ก็ได้ทำงานอยู่ที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทเล็กๆ เพิ่งเปิดได้ประมาณ 2 ปีครึ่ง ตอนแรกที่เข้ามาทำก็รู้สึกมีความสุขกับงานอยากตื่นมาทำงานในทุกๆวัน แต่พออยู่ไปเรื่อยๆ งานเริ่มโหลด คนเริ่มไม่พอ ทำให้งานหลายๆอย่างที่ได้รับมอบหมายต้องอยู่ใน Timeline ที่กระชั้นชิด ทำไม่ทัน บางส่วนก็ทำไม่เป็น ทำให้งานยิ่งช้า งานทุกงานอยู่บนความกดดันทั้งหมด และงานที่เราทำค่อนข้างมีประชุมแทบทุกวัน ก็ยิ่งทำงานไม่ทันเข้าไปอีก บางทีมีงานอื่นแทรกเข้ามาเรื่อยๆ ก็ต้องละมาทำงานอื่นที่ไม่ใช่หน้าที่ตัวเองก็มี เช่นบัญชี เพราะเป็นบริษัทเล็กๆ ยังไม่มีแผนกบัญชี เราเลยต้องรับหน้าที่นี้ไป ตอนนี้รู้สึกอึดอัด และกลัวไปหมดทุกอย่าง เราทนมาแบบนี้ประมาณ 1 ปีเต็มแล้ว ทุกวันตื่นเช้ามารู้สึกกลัวการไปทำงาน กลัวงาน  นั่งรถไปทำงานเหมือนอยากจะร้องไห้ทุกวัน หรือแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำ ตอนกลางวันก็รู้สึกไม่อยากลงไปกินข้าว รู้สึกหดหู่ทุกอย่าง ยิ่งในบริษัทมีคนน้อย ประมาณ 7 คน เป็นผู้ชายทั้งหมด ยิ่งอึดอัด ในหัวตอนนี้มีแต่เรื่องอยากออกจากงาน แต่ติดตรงที่ว่าเรากับแฟนอยากจะเก็บเงินแต่งงานให้เรียบร้อยก่อน เพราะเคยคุยกับที่บ้านว่าไมเกินปีหน้าจะแต่งงาน  ซึ่งเรื่องนี้เราเคยปรึกษาพ่อ กับแม่ ท่านก็บอกว่าถ้าไม่ไหวก็ออก ใจเราอยากออกนะ แต่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ อีกทั้งช่วงนี้เศรษฐกิจก็ไม่ค่อยดี คนตกงานเยอะ เราก็ไม่อยากออกจากงานโดยที่ไม่มีจุดหมาย ไม่อยากมานอนอยู่บ้านแบบไร้ค่า แต่ความเครียดทุกวันนี้มันทำให้ชีวิตหดหู่ มองไปทางไหนก็รู้สึกไม่มีความสุข ในบางครั้งที่โดนปัญหาเข้ามาอย่างหนัก นึกอยากตายก็มี แต่พอนึกถึงพ่อ แม่ก็ทำไม่ลง สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือ อดทนอย่างเดียว ให้ผ่านไปได้ในแต่ละวัน  หลายครั้งก็มาคิดว่า ชีวิตเราเกิดมาต้องการอะไร เงิน ชื่อเสียง หน้าที่การงาน หรือป่าว ทำไมเรารู้สึกว่าเรามีเงิน แต่เรามีความสุขไม่ได้ ถ้าเลือกได้เราไม่ได้อยากร่ำรวย มีเงินล้นฟ้า แต่เราอยากพอมี พอกิน และมีความสุขในครอบครัวก็พอ แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือ อดทนอย่างเดียว ให้ผ่านไปได้ในแต่ละวัน และก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้านี้จะเป็นอย่างไร
ขอบคุณทุกคนที่ยอมอ่านจนจบนะคะ