*ยาวหน่อยนะคะ เราแค่อยากหาพื้นที่ระบาย
// เราไม่ชอบพ่อ
เรารู้ตัวตั้งแต่จำความได้เลยค่ะ พูดจริงๆเลย เรารู้สึกไม่ชอบพ่อตัวเองตอนนั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนเด็กๆเราไม่ยอมให้พ่อเข้าใกล้ แล้วก็รู้สึกกลัวเวลาพ่อกอด คือไม่ชอบพ่อมากๆเลย เวลาพ่อมาหาเราจะหนีตลอดไม่ยอมคุยด้วย // แล้วที่แย่กว่านั้นคือพ่อพยายามจะฆ่าแม่ต่อหน้าเรา
แต่โชคดีที่ญาติมาห้ามไว้ทัน นั่นเป็นครั้งแรกที่เรามั่นใจว่าเราไม่ใช่แค่ไม่ชอบพ่อ แต่เราเกลียดพ่อ!! จนหลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็แยกทางกันไปตอนเราอยู่อนุบาล1 (แต่ปัจจุบันเราก็ยังติดต่อกับพ่อบ้างนะ เป็นครั้งคราว) พอโตขึ้นเราไม่แสดงอาการแบบตอนเด็กๆก็จริงแต่เราก็ไม่รู้สึกรักพ่อเลย พอพ่อกับแม่แยกทางกันความสัมพันธ์ของเรากับแม่ก็แย่ลง แม่เคยรักพ่อมากและตอนนั้นแม่ก็โกรธพ่อมากๆ เลยกลายเป็นว่าความความโกรธทั้งหมดนั้นมันมาตกอยู่ที่เรา แม่เคยบอกกับเราตลอดว่า "หนูหน้าเหมือนพ่อนะ" "หน้าเหมือนพ่อมากๆ" พอแม่เห็นหน้าเรา สายตาที่แม่มองเรามันไม่เคยมีความอบอุ่นเลย แม่จะมีทีท่ารำคาญเราตลอด เอาแต่พูดว่าหน้าตาเราน่าเกลียดไม่สวยเหมือนคนอื่นเขา แม่เรากลายเป็นคนอารมณ์ร้อน ครั้งนึงเราเคยโดนแม่เอาหน้าฟาดกับพื้น(จนเราปากแตก)เพราะไม่ยอมกินข้าว แต่เราไม่โกรธแม่นะไม่โกรธจริงๆ เราสงสารแม่มากกว่า แต่เราโกรธพ่อที่พ่อทำให้แม่เปลี่ยนไป แล้วความสัมพันธ์ของเรากับแม่ก็แย่ลงเรื่อยๆ // แล้วแม่ก็ออกจากบ้านไปหางานทำตจว. กลับบ้านปี - 2 ปี กลับบ้านครั้ง จนตอนนี้เรื่องมันก็ผ่านมา เกือบ20ปีแล้วค่ะ แต่เหตุการณ์และความรู้สึกทุกๆอย่างในตอนนั้นยังชัดเจนเหมือนเดิม //
// พอโตขึ้นมาช่วงตอนเราขึ้นปี1 เรามีโอกาสนั่งคุยกับยายเรื่องเก่าๆว่าตากับยายเจอกันยังไง อะไรยังไง เราได้โอกาสถามเรื่องพ่อกับแม่ก็เลยถามยายว่าแล้วพ่อกับแม่เจอกันยังไง
ยายเล่าให้เราฟังแบบน้ำเสียงโกรธมากเลยว่าพ่อทำแม่ท้องแต่ไม่ยอมมาแต่ง ไม่ยอมรับเด็กในท้อง(เรา) พ่อพยายามปฏิเสธแม่เราทุกวิถีทาง แม่ด้วยความที่รักพ่อมากก็ตามพ่อไปทุกที่ พ่อตบตีแม่เราตอนที่แม่ท้องเราอยู่ พาผู้หญิงมานอนมีอะไรกันในห้องทั้งๆที่แม่ก็อยู่ด้วย ทำร้ายแม่เราทุกวันจนเลือดออกหู สภาพร่างกายแม่ย่ำแย่มากแม่เครียดมาก และใช่ค่ะ *แม่เราคลอดก่อนกำหนด แม่คลอดเราตอนแม่ท้องได้ 7เดือน ยายบอกเราว่าเราตัวเล็กมาก ดำคล้ำมากเหมือนไม่มีชีวิต จนตอนนี้ยายเราบอกว่ายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราจะโตมาได้ขนาดนี้แถมยังร่างกายครบ32 ทั้งๆที่ตอนคลอดจะตายแหล่ไม่ตายแหล่อยู่แท้ๆ ฮ่าๆ^^
// ปัจจุบันเราจะจบมหาลัยแล้วใช้ชีวิตปกติ สบายดี นี่ก็คือเรื่องราวของเราขอโทษที่มันยาวมากๆนะคะ5555 เราแค่อยากหาพื้นที่ระบายเพราะเรื่องความรู้สึกที่เรามีให้พ่อเราพูดกับคนในครอบครัวไม่ได้ เราไม่อยากขึ้นชื่อว่า อกตัญญู
*ขอบคุณทุกท่านที่อ่านและรับฟังจริงๆ
ใครเคยไม่ชอบพ่อตัวเองบ้าง ? มาเล่าเรื่องราวแลกเปลี่ยนกันได้
// เราไม่ชอบพ่อ
เรารู้ตัวตั้งแต่จำความได้เลยค่ะ พูดจริงๆเลย เรารู้สึกไม่ชอบพ่อตัวเองตอนนั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนเด็กๆเราไม่ยอมให้พ่อเข้าใกล้ แล้วก็รู้สึกกลัวเวลาพ่อกอด คือไม่ชอบพ่อมากๆเลย เวลาพ่อมาหาเราจะหนีตลอดไม่ยอมคุยด้วย // แล้วที่แย่กว่านั้นคือพ่อพยายามจะฆ่าแม่ต่อหน้าเรา
แต่โชคดีที่ญาติมาห้ามไว้ทัน นั่นเป็นครั้งแรกที่เรามั่นใจว่าเราไม่ใช่แค่ไม่ชอบพ่อ แต่เราเกลียดพ่อ!! จนหลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็แยกทางกันไปตอนเราอยู่อนุบาล1 (แต่ปัจจุบันเราก็ยังติดต่อกับพ่อบ้างนะ เป็นครั้งคราว) พอโตขึ้นเราไม่แสดงอาการแบบตอนเด็กๆก็จริงแต่เราก็ไม่รู้สึกรักพ่อเลย พอพ่อกับแม่แยกทางกันความสัมพันธ์ของเรากับแม่ก็แย่ลง แม่เคยรักพ่อมากและตอนนั้นแม่ก็โกรธพ่อมากๆ เลยกลายเป็นว่าความความโกรธทั้งหมดนั้นมันมาตกอยู่ที่เรา แม่เคยบอกกับเราตลอดว่า "หนูหน้าเหมือนพ่อนะ" "หน้าเหมือนพ่อมากๆ" พอแม่เห็นหน้าเรา สายตาที่แม่มองเรามันไม่เคยมีความอบอุ่นเลย แม่จะมีทีท่ารำคาญเราตลอด เอาแต่พูดว่าหน้าตาเราน่าเกลียดไม่สวยเหมือนคนอื่นเขา แม่เรากลายเป็นคนอารมณ์ร้อน ครั้งนึงเราเคยโดนแม่เอาหน้าฟาดกับพื้น(จนเราปากแตก)เพราะไม่ยอมกินข้าว แต่เราไม่โกรธแม่นะไม่โกรธจริงๆ เราสงสารแม่มากกว่า แต่เราโกรธพ่อที่พ่อทำให้แม่เปลี่ยนไป แล้วความสัมพันธ์ของเรากับแม่ก็แย่ลงเรื่อยๆ // แล้วแม่ก็ออกจากบ้านไปหางานทำตจว. กลับบ้านปี - 2 ปี กลับบ้านครั้ง จนตอนนี้เรื่องมันก็ผ่านมา เกือบ20ปีแล้วค่ะ แต่เหตุการณ์และความรู้สึกทุกๆอย่างในตอนนั้นยังชัดเจนเหมือนเดิม //
// พอโตขึ้นมาช่วงตอนเราขึ้นปี1 เรามีโอกาสนั่งคุยกับยายเรื่องเก่าๆว่าตากับยายเจอกันยังไง อะไรยังไง เราได้โอกาสถามเรื่องพ่อกับแม่ก็เลยถามยายว่าแล้วพ่อกับแม่เจอกันยังไง
ยายเล่าให้เราฟังแบบน้ำเสียงโกรธมากเลยว่าพ่อทำแม่ท้องแต่ไม่ยอมมาแต่ง ไม่ยอมรับเด็กในท้อง(เรา) พ่อพยายามปฏิเสธแม่เราทุกวิถีทาง แม่ด้วยความที่รักพ่อมากก็ตามพ่อไปทุกที่ พ่อตบตีแม่เราตอนที่แม่ท้องเราอยู่ พาผู้หญิงมานอนมีอะไรกันในห้องทั้งๆที่แม่ก็อยู่ด้วย ทำร้ายแม่เราทุกวันจนเลือดออกหู สภาพร่างกายแม่ย่ำแย่มากแม่เครียดมาก และใช่ค่ะ *แม่เราคลอดก่อนกำหนด แม่คลอดเราตอนแม่ท้องได้ 7เดือน ยายบอกเราว่าเราตัวเล็กมาก ดำคล้ำมากเหมือนไม่มีชีวิต จนตอนนี้ยายเราบอกว่ายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราจะโตมาได้ขนาดนี้แถมยังร่างกายครบ32 ทั้งๆที่ตอนคลอดจะตายแหล่ไม่ตายแหล่อยู่แท้ๆ ฮ่าๆ^^
// ปัจจุบันเราจะจบมหาลัยแล้วใช้ชีวิตปกติ สบายดี นี่ก็คือเรื่องราวของเราขอโทษที่มันยาวมากๆนะคะ5555 เราแค่อยากหาพื้นที่ระบายเพราะเรื่องความรู้สึกที่เรามีให้พ่อเราพูดกับคนในครอบครัวไม่ได้ เราไม่อยากขึ้นชื่อว่า อกตัญญู
*ขอบคุณทุกท่านที่อ่านและรับฟังจริงๆ