สิ่งที่เราเป็นอยู่มันคือโรคไม่เข้าสังคมเหรอคะ?

คือเราอยากรู้ว่าที่เราเป็นอยู่เค้าเรียกว่าโรคส่วนตัวสูงรึป่าว คือตอนนี้เราอยู่ปี1เราเจอมรสุมมากตอนช่วงเข้าปี1 เราเลือกคณะผิดเราเครียดเราทำไม่ได้เราเป็นเด็กเรียนดีมาตลอดได้เกรด 3กว่าตลอดตอนเรียนมัธยม แต่เครียดมากๆตอนเริ่มเรียนเทอมแรกก็รู้เลยว่าไม่ใช่ทางทำงานแบบที่ครูสั่งไม่ได้เราเรียนสถาปัตย์ค่ะวาดรูปได้แต่ไม่ได้เก่งเลิศเลอแต่เราทำสุดฝีมือแล้วจริงๆเราได้ C+ หรือB ตลอดพอผลออกมาตอนเทอม1เราได้เกรดแย่มาก 1 กว่าๆเราเกือบติดเอฟตอนนั้นฟุ้งซ่านมากไม่เคยเรียนได้เกรด1 มาก่อนไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตร้องไห้หลายรอบมากทำไมคนอื่นทำได้ฉันทำไม่ได้ทำไมทั้งๆที่ตั้งใจทำผลงานดีกว่าเพื่อนบางคนฉันถึงได้เกรดวิชาเอก D+ แต่เพื่อนอีกคนได้ B+ตอนนั้นคิดว่าตัวเองผิดอะไรมากหรอเรียนแย่ขนาดนั้นเลยหรอ เราไม่สามารถเอาเกรดที่ได้ไปบอกกับครอบครัวได้เพราะครอบครัวคาดหวังไว้สูงมากเราอยู่กับแม่ตาและยายเค้าคาดหวังกับตัวเราไว้สูงจริงๆกลัวเค้าจะเสียใจกลัวเค้าจะรับไม่ได้ ตอนนั้นเครียดมากจริงๆ และเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวที่ทำให้เราอยู่กับความรู้สึกแบบนี้มีเครื่องเพื่อนที่เราเข้าสังคมไม่ได้คือคบได้แต่ไม่สนิทเราไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นโรคแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เราไม่สามารถยิ้มให้คนอื่นได้ เราไม่ชอบยิ้มไม่ชอบเพื่อนมหาลัยแต่เรามีเพื่อนแค่ตอนมัธยมที่เรียนด้วยกันมาเท่านั้นที่พูดคุยเรื่องส่วนตัวได้ เราพูดตรงๆมันไม่มีความสุขมันเครียดพยายามเป็นคนเฟรนลี่แล้วมันไม่ได้ และเรามีแฟนเค้าก็มีเพื่อนของเค้าเราได้ไปพบปะกับเพื่อนของเค้าบ่อยแต่เราไม่ได้คุยสุงสิงถ้าถามก็ตามเราเกร็งประหม่ากลัวไม่ชอบคุยกับคนอื่นเรายิ้มให้เพื่อนเเฟนไม่ได้เพราะเรื่องนี้ทำให้เราทะเลาะกับเค้าบ่อยมากๆ จนคิดจะฆ่าตัวตาย เพราะเรื่องที่เจออยู่ไม่สามรถพูดให้ใครรับฟังได้เลยแฟนเราเค้าเอาแต่พูดว่า ทำไมทำไม่ได้ว้ะแค่คุยกับเพื่อนกู ทำไมเข้าสังคมไม่ได้ว่ะ ทำไมไม่ยิ้มบ้าง ทำไมทำเพื่อกูบ้างไม่ได้ ตอนนั้นที่ได้ฟังความรู้สึกเราจมมากจนมันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว เราคิดกับตัวเองทุกวันว่าเมื่อไหร่จะเป็นตัวเราที่ตายบ้างทำไมคนอื่นที่เค้าไม่อยากตายต้องมาตายด้วยทำไมไม่เป็นเรา มันเหนื่อยมันจมมากบางคนชอบทักว่าทำไมไม่ยิ้มบ้าง คือมันยิ้ม้ทุกอย่างเลย เราไม่โอเคเลยปัญหาทุกอย่างมันลุมล้อมไปหมด เราไม่ชอบไปเที่ยวนะไม่ชอบมากๆที่ต้องเจอผู้คน เมื่อก่อนตอนเราอยู่ประถมเราจำตัวเองได้ดีว่าเป็นคนร่าเริงมากพูดมากคุยเก่งแต่จุดพีคมันอยู่ตอนมอ1 ในความเป็นเด็กก็ต้องมีแอบรักแอบชอบบ้างเราแอบชอบผู้ชายคนนึงค่ะ พอเพื่อนเค้ารู้เค้าพูดว่าหน้าอย่างเนี่ยนะชอบเพื่อนกู คือตอนนั้นไม่เคยมีใครพูดแบบนี้ใส่เลยในชีวิตจากเด็กที่น่าเริงกลายเป็นเด็กที่ขี้อายไม่กล้าสบตาผู้คนอีกเลยแต่ที่หนักมากๆคือตอนขึ้นมหาลัยค่ะไม่อยากไปเรียนไม่อยากเจอคนและแฟนเราก็เอาแต่ด่าว่าเราต้องการเรียกร้องความสนใจ ตอนนี้ความรู้สึกมันไม่ไหวจริงๆกลัวมากกลัวตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ากลัวใจตัวเองกลัวมันจะคิดฆ่าตัวตายอีกกลัวว่าตัวเองจะอยู่ไม่จบปี4กลัวครอบครัวจะผิดหวัง