ไปต่อหรือพอสักที เหนื่อยกับความรัก คู่ชีวิต ชีวิตคู่ มาปลดปล่อยกัน ใครเป็นไงบ้าง แนะนำกัน

เรากับแฟนคบกันมา 3ปี เข้าปีที่ 4 แล้ว อายุห่างกัน1 ปี ตอนนี้อายุเลขสามกว่ากันแล้ว สามต้นๆค่ะ เคยอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้แยกกันต่างคนต่างอยู่ แฟนอยู่บ้านเราอยู่หอพักเนื่องจากเหตุผลหลายอย่างรวมทั้งเราอยู่หอสะดวกเพราะใกล้ที่ทำงานด้วย เราเป็นคู่ที่ทะเลาะกันบ่อยค่ะ แรงบ้างไม่แรงบ้าง แต่ก็ยังรักกันดี แรงก็คือตะคอกใส่กัน ใช้คำพูดแรงๆแต่ไม่เคยตบตีกันค่ะ แรงมากจริงๆก็แฟนจะทำร้ายตัวเอง เราไม่ชอบค่ะ เคยห้ามและบอกหลายครั้ง นานๆทีจะทะเลาะกันแรงๆหลังๆมาก็ไม่ค่อยมี ทะเลาะทีเราก็พยายามเงียบ หรือแยกย้าย แฟนเราดีกับเราแทบทุกอย่างอันนี้ยอมรับ เขาไม่ใช้เงินเราเลย ไปไหนกินข้าว ก็จะเป็นคนออกให้หมด ไม่เที่ยว ไม่กินไม่ดื่ม ไม่เล่นการพนัน ข้อดีของเขาเยอะค่ะ เก็บเงินก็เก่ง เวลาดีก็จะดีมากๆ เขาน่ารักและไม่เปรียบเราเลย เราเองก็ไม่ได้ดีอะไรมากมาย เอาแต่ใจและบางครั้งอารมณ์ร้าย ทำตัวไม่น่ารัก พูดจาไม่น่าฟัง ก็มีเยอะค่ะ ก็ค่อยๆปรับจุดนี้ไป เพราะแฟนเราเขาเป็นพวกออกแนวระเอียดยิบ ในหลายๆเรื่อง บางคำพูดเราพูดเล่นๆ เขาก็หยิบมาทะเลาะ นิสัยต่างกันมาก เรานิสัยออกแนวสบายๆแมนๆแต่ปกติจะไม่พูดคำหยาบนะคะ หัวเราะเสียงดัง งานบ้านก็เป็นแต่ก็ไม่ได้ทำเยอะแยะไรทั่วๆไป แต่คบกับแฟนคนนี้ เขาจะเป็นคนทำงานบ้านเก่ง เป็นระเบียบก็จะมีบ้างที่บ่นเรา เราก็ไม่ซี แต่ติดที่เขาหางานทำยังไม่ได้ ถามว่าหางานได้แต่งานที่ได้อาจจะยังไม่โอเคสำหรับเขา เราก็เห็นด้วย เราได้งานส่วนมากก็จะเป็นบริษัทที่ค่อนข้างมั่นคง ดีปานกลางถึงมาก แฟนเราเขาเลยอยากได้งานที่มั่นคงและรายได้ให้สูสีกับเรา อันนี้เราเข้าใจ เราโอเค ก็รอ และบอกให้เขาสู้มาตลอด แต่บางครั้งก็คิดนะคะ อายุเราทั้งสองก็ไม่ใช่น้อยๆ คบกันมาก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่เรายังไม่ได้เริ่มสร้างอนาคตด้วยกันเลย ติดแค่เรื่องงานของเขา ยังหาไม่ได้ ทุกวันนี้ บางครั้งถามเรื่องาน กลายเป็นต้องทะเลาะกันทุกที เราถามไปประโยคเดียว ว่างานเป็นไงบ้าง ได้ที่ไหนบ้างโอเคบ้างไหม คำตอบที่ได้เขาก็จะรอคุยอยุ่ เดี๋ยวเขาติดต่อมา ซึ่งก็อาจจะจริงนั่นแหละ แต่เรามองว่า 2-3 ปีแล้วอะ ที่ตอบแบบนี้ เราก็พูดแหละบางทีว่า เวลาไม่ได้รอเรานะ จริงจังได้แล้ว อายุเราก็ไม่ใช่น้อยๆ เขาก็จะดราม่าใส่ตลอด ต่อว่าเราละ ว่าไม่เคยมองเรื่องราวดีดีของเขาบ้างเลย เวลาทะเลาะกัน มีปัญหากัน แฟนเราจะหยิบเอาทุกเรื่องมาพูด เรื่องเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ก็หยิบมาด่า ต่อว่า เป็นแบบนี้มาตลอด ด้วยนิสัยเราเราไม่ชอบคนเยอะ พูดเดิมๆ จนบางครั้งเราเบื่อ เราเหนื่อย เราเงียบไป บางครั้งเรามองอนาคต ที่มีแต่เราคนเดียว เพราะเราไม่รู้เลยว่า อนาคตของเขามีเราร่วมด้วยหรือเปล่า ถามอะไรไปเรื่องพวกนี้ ก็จะทะเลาะกันทุกครั้ง จนเรารู้เลยว่า ถ้าถามไปรู้คำตอบเลยและรู้ผลเลยว่าจะออกมาแบบไหน วันนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามเพราะเห็นเขาบอกว่าได้งานแล้ว เลยถามไปว่าเขาให้เริ่มงานวันไหน ยังไง ทำไร เราผิดหรอ เพราะเขาเป็นแฟนเราป่ะเราถึงถาม เพราะเป็นห่วงด้วย เพราะอยากรู้เรื่องราวของแฟนว่าต้องไปที่ไหน เจออะไร แต่กลับต่อว่าเรา ต่างๆนานา ว่าเรากดดันเขา มองเขาไม่ดีบ้าง ไม่เคยมองเรื่องดีดีที่เขาทำบ้าง อ้าวไปเรื่อยเลย เราเลยเลือกที่จะเงียบ และคิดวนไปวนมา คบมา 3 ปี ไม่เคยพาไปเจอที่บ้านเราเลย เพราะเรื่องนี้แหละ อยากให้เขาได้งานทำก่อน เวลาที่บ้านถามก็จะได้ตอบได้ ทำมาหากินอะไร แต่ที่บ้านรับรู้ว่าเราคบกันมาหลายปี ที่บ้านก็บ่นนะว่า อายุขนาดนี้แล้ว มองถึงอนาคตกันบ้างหรือเปล่า ตามประสาเราเป็น ผู้หญิงค่ะ ที่บ้านก็เป็นห่วงเรา ว่าเขาจะจริงใจจริงจังกับเรามั้ย พอคุยกับแฟนก็มีปัญหาอีก เปรียบเทียบคู่อื่นๆ เยอะแยะไปหมด จนตอบนี้เราเลยไม่คาดหวังอะไรแล้ว เรากลับมามองแค่ตัวเราเองว่า เราจะทำยังไงกับชีวิตเราในอนาคต สำหรับเขาก้สุดแท้แต่เขาจะคิดได้ ถ้าคิดได้เร็วก็ดีไป ถ้าเขายังเอื่อยๆ เรื่อยๆ แบบนี้ วันข้างหน้าเขาอาจไม่มีเราอยู่ข้างๆแล้วก็ได้ บางครั้งก็อยากรู้ว่า ถ้าเราเงียบหายไป ถ้าเราออกจากชีวิตเขาไป เราผิดไหม เราทำถูกไหม เราไม่เคยคิดคบใครแค่เพียงเงินทอง เราจริงใจมาตลอด ซื่อสัตย์มาตลอด เราเหมือนกันตรงที่เราต่างก็ซื่อสัตย์ เราไม่อยากเลิกหรอก ไม่ได้อยากเริ่มใหม่บ่อยๆ คนเราทีทั้งดีและไม่ดี แต่เราเพียงแต่อยากมีอนาคตร่วมกัน ไม่ได้เร่งให้เขาแต่งงานภายในเร็วๆนี้ ไม่ได้เร่งให้เขาต้องทำงานวันนี้พรุ่งนี้ เพียงแต่เราอยากมองเห็นว่าวันข้างหน้าเราจะเป็นยังไงกันบ้าง ซึ่งตอนนี้เรามองไม่เห็นอะไรเลย คุยกันไปก็ทะเลาะ จนเหนื่อยที่จะพูดแล้ว แฟนเราเป็นคนเยอะ คิดมาก คิดเยอะแทบทุกเรื่อง บางครั้งเรื่องง่ายๆก็ทำให้เป็นเรื่องยาก ความคิด ความอ่านเขาส่วนมากมันเป็นพลังลบไปหมด พูดด้วยแล้วเราท้อ ถามว่ารักไหม ก็ยังรักเป็นห่วงเขา แต่เราเองก็เหนื่อยจริงๆ พูดคุยกับใครก็ไม่ได้เลย เลยมาตั้งกระทู้เพื่อขอคำแนะนำ ความคิดเห็นของหลายๆคนดูบ้าง ไม่อยากมีคู่แล้วต้องเสียสุขภาพจิต  ตอนนี้แผนเราที่คิดไว้ก็มีเราแค่เพียงคนเดียว เพราะเราไม่เห็นเขาจะร่วมคิดอะไร พูดคุยอะไรไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น  ......