เรากำลังสงสัยว่าเรามีปัญหาทางจิตรึเปล่า
เริ่มจากเรากำลังเรียนโท เทอมสุดท้าย กำลังทำthesis ซึ่งเครียดมาก(ก ไก่ล้านตัว) มันไม่ได้ยากนะคะ แต่มันเป็นเพราะที่ปรึกษาค่อนข้างจะขี้วีน เอาแต่ใจ และการแก้งานคือต้องดำน้ำหาเอาเอง เราอดทนนะ อดทนได้ ถูกเรียกตัวตอนไหนต้องมา ต้องลางาน ต้องตามใจทุกอย่าง ต้องซื้อของมาฝากทุกครั้ง แต่ก็จะถูกวีนใส่ตลอด เราก็อดทน เป็นแบบนี้มาประมาณ 1 ปี ตอนนี้เรารู้สึกว่า ความสดใสเราลดลงมากกกกกก ไม่รู้สึกถึงความสุขเลย เวลาดูละคร เราก็รู้สึกว่ามันแค่การแสดง ไม่อิน ไม่สนุก เหมือนดูแค่การแสดงของนักแสดงมากกว่า เวลาดูการ์ตูนก็จะหงุดหงิดกับพฤติกรรมของตัวการ์ตูนว่าทำไมทำแบบนี้ ทำไมคิดแบบนี้ ทำไมแย่แบบนี้ ทั้งๆที่มันเป็นแค่การ์ตูน เราเริ่มซีเรียสจริงจังกับทุกเรื่ิอง บางครั้งเพื่อนร่วมงานเล่นมุขใส่ เราไม่รู้สึกถึงความตลกเลยแต่ก็พยายามหัวเราะ ยิ้มให้
แล้วเราก็เริ่มนอยด์กับทุกๆเรื่อง เช่น คนอื่นพูดแทรกเราเราจะหยุดพูดแล้วรู้สึกแย่ทันที คนอื่นแซวเรา หรือกินข้าวก่อนเรา หรือแม้แต่ไม่อ่านไลน์เราเราจะนอยด์ไปเลย คือเรารู้นะว่ามันเป็นเรื่ิองไร้สาระ แต่มันอดที่จะรู้สึกไม่ได้ เราเริ่มพูดคนเดียว เริ่มจากพึมพำโดยไม่รู้ตัว จนตอนนี้พูดได้เป็นประโยค ในหัวมีแต่เรื่องที่เคยทำผิดพลาด เรื่องที่ทำให้เราเกิดความอับอายวนไปวนมา
จนมาถึงจุดหนึ่งที่เรารู้สึกว่า เราสามารถเดินไปหาเชือกมาแขวนคอตัวเองได้นะ หรือกินยานอนหลับไปเลยก็ได้ มันไม่ยากกับเราเลย
เรายังต้องไปพบที่ปรึกษาทุกอาทิตย์ มันทำให้เราไม่อยากก้าวต่อ เราไม่อยากไปเอาใจเขาอีกแล้ว เสียงที่เขาขู่เราว่าถ้าไม่มาก็ไม่ให้จบ จะให้ไปเรียนกับรุ่นน้อง สารพัด ที่ทำให้เราท้อแท้
และที่สำคัญคือตอนนี้เรากินเยอะมาก กินแค่ไหนก็ไม่เคยอิ่มเลย กินได้ตลอดเวลา น้ำหนักขึ้นเยอะมากๆ
เราขอวิธีที่จะทำให้เราดีขึ้น วิธีคิด มุมมอง กำลังใจ อะไรก็ได้ เราไม่อยากจมอยู่แบบนี้ เรารู้ตัวว่ามันดาวน์ลงเรื่อยๆ ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
ป.ล. อย่าด่าเราแรงนะ เรายังไม่พร้อมรับ 55555
จิตตกมากเลยค่ะ ช่วยแนะนำวิธีให้เราผ่านไปได้หน่อยค่ะ
เริ่มจากเรากำลังเรียนโท เทอมสุดท้าย กำลังทำthesis ซึ่งเครียดมาก(ก ไก่ล้านตัว) มันไม่ได้ยากนะคะ แต่มันเป็นเพราะที่ปรึกษาค่อนข้างจะขี้วีน เอาแต่ใจ และการแก้งานคือต้องดำน้ำหาเอาเอง เราอดทนนะ อดทนได้ ถูกเรียกตัวตอนไหนต้องมา ต้องลางาน ต้องตามใจทุกอย่าง ต้องซื้อของมาฝากทุกครั้ง แต่ก็จะถูกวีนใส่ตลอด เราก็อดทน เป็นแบบนี้มาประมาณ 1 ปี ตอนนี้เรารู้สึกว่า ความสดใสเราลดลงมากกกกกก ไม่รู้สึกถึงความสุขเลย เวลาดูละคร เราก็รู้สึกว่ามันแค่การแสดง ไม่อิน ไม่สนุก เหมือนดูแค่การแสดงของนักแสดงมากกว่า เวลาดูการ์ตูนก็จะหงุดหงิดกับพฤติกรรมของตัวการ์ตูนว่าทำไมทำแบบนี้ ทำไมคิดแบบนี้ ทำไมแย่แบบนี้ ทั้งๆที่มันเป็นแค่การ์ตูน เราเริ่มซีเรียสจริงจังกับทุกเรื่ิอง บางครั้งเพื่อนร่วมงานเล่นมุขใส่ เราไม่รู้สึกถึงความตลกเลยแต่ก็พยายามหัวเราะ ยิ้มให้
แล้วเราก็เริ่มนอยด์กับทุกๆเรื่อง เช่น คนอื่นพูดแทรกเราเราจะหยุดพูดแล้วรู้สึกแย่ทันที คนอื่นแซวเรา หรือกินข้าวก่อนเรา หรือแม้แต่ไม่อ่านไลน์เราเราจะนอยด์ไปเลย คือเรารู้นะว่ามันเป็นเรื่ิองไร้สาระ แต่มันอดที่จะรู้สึกไม่ได้ เราเริ่มพูดคนเดียว เริ่มจากพึมพำโดยไม่รู้ตัว จนตอนนี้พูดได้เป็นประโยค ในหัวมีแต่เรื่องที่เคยทำผิดพลาด เรื่องที่ทำให้เราเกิดความอับอายวนไปวนมา
จนมาถึงจุดหนึ่งที่เรารู้สึกว่า เราสามารถเดินไปหาเชือกมาแขวนคอตัวเองได้นะ หรือกินยานอนหลับไปเลยก็ได้ มันไม่ยากกับเราเลย
เรายังต้องไปพบที่ปรึกษาทุกอาทิตย์ มันทำให้เราไม่อยากก้าวต่อ เราไม่อยากไปเอาใจเขาอีกแล้ว เสียงที่เขาขู่เราว่าถ้าไม่มาก็ไม่ให้จบ จะให้ไปเรียนกับรุ่นน้อง สารพัด ที่ทำให้เราท้อแท้
และที่สำคัญคือตอนนี้เรากินเยอะมาก กินแค่ไหนก็ไม่เคยอิ่มเลย กินได้ตลอดเวลา น้ำหนักขึ้นเยอะมากๆ
เราขอวิธีที่จะทำให้เราดีขึ้น วิธีคิด มุมมอง กำลังใจ อะไรก็ได้ เราไม่อยากจมอยู่แบบนี้ เรารู้ตัวว่ามันดาวน์ลงเรื่อยๆ ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
ป.ล. อย่าด่าเราแรงนะ เรายังไม่พร้อมรับ 55555