คือเรื่องมีอยู่ว่า...เราและสามีทะเลากันหนักเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา
เรื่องที่ทะเลาะคือเราให้เขาเว้นระยะกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิง
เพราะเราเห็นว่าสนิทเกินไปผู้หญิงมักมีเซ็น คือวันเสาร์เนี่ยเขาต้องไปกินข้าวกับคนที่ทำงายหลายๆคนรวมถึงมี ผญ. คนนี้ด้วยเราเลยตัดสินใจพูดไปตรงๆกับเขา เราอึดอัดไม่สบายใจ
แต่แล้วก็เหมือนสื่อสารไม่เข้าใจหรืออะไรไม่รู้สามีเราก็ยังเหมือนเดิมคอยเทคแคร์เอาง่ายคือห่วงนอกหน้า ผญ.คนนี้เมาแต่จะออกไปดื่มต่อที่ผับก็ออกไปด้วยกัน เราเลยยิ่งปี๊ดแตก
เขาบอกเราว่าไม่มีอะไรไม่มีอะไรไม่ได้คิดอะไรกับ ผญ.คนนี้ เพราะทางโน้นเขาก็อายุมากกว่าแถมก็มีลูกและสามีแล้ว
แต่เรารู้สึกไม่โอเค มันไม่ใช่แค่ครั้งนี้ที่รู้สึกว่าเขาดูแลเทคแคร์ผญ.คนนี้มากกว่าที่เขาทำกับเราซ่ะอีก
มันมีหลายเหตุการณ์จริงๆเก็บสะสมมาเลื่อยๆทำงานที่เดียวกันโทรหากันบางครั้งโทรมากลางดึกไม่โทรก็จะมีส่งข้อความมา (อันนี้คือก่อนที่จะตัดสินใจพูดตรงๆน่ะคะ)มันเลยยิ่งทำให้เราทะเลาะกันขึ้นไปอีก
โอเคพอเรารู้ว่าเขาไปดูแลผญ.คนนี้ที่ผับเรายิ่งโคตรเสียใจเลยส่งข้อความไปหาเขาแบบรั่วๆ เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ไหว มันจะอะไรขนาดนั้น
เราก็บอกเขาไปว่าถ้าสิ่งที่เราขอคุณแล้วมันมากไป ไม่เป็นไร คุณทำให้เราไม่ได้เราก็จะเปลี่ยนตัวเราเอง เขาก็ถามเราว่าจะเปลี่ยนอะไร
เราเลยบอกว่าเปลี่ยนความรู้สึกเราเองไงไม่หึงไม่ห่วงเอาง่ายๆคือเราถอยเอง สามีเราเขาก็เริ่มพูดแบบว่าทำไมเราไม่เข้าใจเขาบ้างผญ.คนนี้คือใช้คำว่า”น้า”ที่ทำงาน
เราเลยบอกว่าเราเข้าใจ เข้าใจไงว่าใครสำคัญสำหรับเขา เราก็ยังส่งข้อความทะเลาะกัน
จนประมาณเกือบๆ4ทุ่มกว่า เราตัดสินใจโทรหาและบอกเลิกเขาเพราะเราคิดว่ามันสุดๆแล้วจริงๆ(คือก่อนหน้านี้อย่างที่บอกคือเราเห็นพฤติกรรมหลายๆอย่าง เคยเห็นแม้กระทั่งเขาตอนเมาแล้วหน้าเขาสองคนแทบจะจูบกันอยู่ล่ะ) คือผญ.คนนี้ก็รู้จักเรารู้ว่าเราเป็นเมียสามี
พอเราโทรไปบอกเลิกเสร็จเราก็วางสายไป พอ5ทุ่มนิดๆเขาก็ส่งข้อความมาบอกว่าถึงบ้านเพื่อนที่จะไปนอนค้างล่ะนะ
เรายังโกรธและเสียใจอยู่ก็ถามเขาไปว่าจะบอกทำไมเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วในเมื่อเลือกแล้วที่จะทำเหมือนเดิมเราก็จะเป็นคนเปลี่ยนเองก็ทะเลาะกันใหญ่กว่าเดิมอีกจนสุดท้ายคือก็โทรคุยกันแต่ไม่รู้เรื่องเพราะร้อนทั้งคู่เลยวางสายไป
เราเลยส่งข้อความสุดท้ายของวันนั้นไปประมาณว่าก็ในเมื่อสิ่งที่เราขอมันยากสำหรับคุณ คุณไม่ต้องทำเราจะไปเองคุณก็เชิญไปทำเหมือนเดิม เราถอยเอง
พอเช้าวันอาทิตย์เขาอ่านแต่ก็ไม่ได้ตอบข้อความอะไร เราก็คงคิดว่าเขาคงจะเลือกแล้ว เราเลยตัดสินใจบอกว่า งั้นเราขอให้ลูกอยู่กับเรา(ลืมบอกตอนต้นๆ)
เราก็ทะเลาะกันอีกว่าเขาไม่ให้ยังไงก็ต้อง50/50 เพราะเขาไม่ได้ทำผิดอะไรคือคุยกันไม่รู้เรื่องจนบอกว่าไว้ใจเย็นกันค่อยคุย
ตกบ่ายเขาก็โทรมาถามว่าเราอยากคุยกับเขาไหม เราก็บอกคุยสิเราเองก็ต้องการเคลียร์ให้มันจบๆไป คุยจนได้ใจความคือว่าเขาไม่ได้ใส่ใจอ่านในรายละเอียดที่เราพิมไปเรื่องเขากับผญ.คนนั้นว่าทำไมเราขอให้เขาเว้นระยะความสนิทสนมหน่อย
เราก็เลยโมโห่ก็พูดในสิ่งที่เราเห็นและรู้สึกจากเซ็นตัวเองจากที่สัมผัสได้ว่ามันมีอะไรแปลกๆสนิทเกินเพื่อนร่วมงาน เขาเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดแล้วขอให้เราสองคนไม่ทะเลาะกันให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมส่วนตัวเขาก็จะทำในสิ่งที่เราขอจะเว้นระยะห่าง เราก็โอเคในเมื่อเขาบอกแล้ว
พอเขากลับมาบ้านวันอาทิตย์เราก็พยายามให้เขาคิดว่าเราเหมือนเดิมเอาง่ายๆคือทำเหมือนเราไม่ได้ทะเลาะกันแฮปปี้ข้างนอกเรามันพยายามแสดงแบบนั้น แต่ข้างในรู้สึกเหมือนมันฝืนเรารู้สึกว่ามันยังเจ็บยังเสียใจอยู่ เราทำแบบนี้ได้จนถึงวันพฤหัส
เรารู้สึกได้ว่าทั้งเขาและเรามันไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะเราเรารู้สึกว่าเราไม่เหมือนเดิมคือเขาจะไม่สนใจเราๆก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้วจะคุยก็คุยไม่คุยก็ไม่คุยแต่ยังอยู่ด้วยกันน่ะคะ เหมือนเรารู้ว่ายังไงเขาก็ทำไม่ได้เพราะยังไงก็ทำงานที่เดียวกัน
เรารู้สึกว่าเราเหงาแบบนี้จนชินมาสักพักแล้วและก็เหมือนเราย้ายตัวเองเข้าsave soneของเรา พอย้ายเข้าไปในนั้นแล้วรู้สึกว่าไม่กล้าที่จะก้าวออกมา
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำไงถามว่ายังรักไหมก็ยังรักแต่มันไม่เหมือนเดิม เราควรทำยังไงดี เบื่อที่จะมานั่งทะเลาะกับสามีแล้วพูดไปแล้วมันรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ยังเหมือนเดิม...
เราคบกันมา7ปีเราไม่เคยนอกใจไม่เคยสนิทกับผู้ชายที่ไหนเลี้ยงลูกทำงานทั้งนอกบ้านในบ้านไม่เคยนอกลู่นอกทางเที่ยวกลางคืนก็ไม่บ่อยไปก็จะไปกับเขา เราเลยรู้สึกว่าเราดีเกินไปหรอมันแฟร์แล้วหรอที่เราโดนแบบนี้ ไม่รู้จะก้าวผ่านความรู้สึกนี้ได้ยังไง ไม่อยากเลิกแต่ก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมยังรักแต่ก็ไม่ได้รักมากเท่าเมื่อก่อน เราควรทำยังไงดี?
รู้สึกกับสามีไม่เหมือนเดิม ควรทำยังไงดี?
เรื่องที่ทะเลาะคือเราให้เขาเว้นระยะกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิง
เพราะเราเห็นว่าสนิทเกินไปผู้หญิงมักมีเซ็น คือวันเสาร์เนี่ยเขาต้องไปกินข้าวกับคนที่ทำงายหลายๆคนรวมถึงมี ผญ. คนนี้ด้วยเราเลยตัดสินใจพูดไปตรงๆกับเขา เราอึดอัดไม่สบายใจ
แต่แล้วก็เหมือนสื่อสารไม่เข้าใจหรืออะไรไม่รู้สามีเราก็ยังเหมือนเดิมคอยเทคแคร์เอาง่ายคือห่วงนอกหน้า ผญ.คนนี้เมาแต่จะออกไปดื่มต่อที่ผับก็ออกไปด้วยกัน เราเลยยิ่งปี๊ดแตก
เขาบอกเราว่าไม่มีอะไรไม่มีอะไรไม่ได้คิดอะไรกับ ผญ.คนนี้ เพราะทางโน้นเขาก็อายุมากกว่าแถมก็มีลูกและสามีแล้ว
แต่เรารู้สึกไม่โอเค มันไม่ใช่แค่ครั้งนี้ที่รู้สึกว่าเขาดูแลเทคแคร์ผญ.คนนี้มากกว่าที่เขาทำกับเราซ่ะอีก
มันมีหลายเหตุการณ์จริงๆเก็บสะสมมาเลื่อยๆทำงานที่เดียวกันโทรหากันบางครั้งโทรมากลางดึกไม่โทรก็จะมีส่งข้อความมา (อันนี้คือก่อนที่จะตัดสินใจพูดตรงๆน่ะคะ)มันเลยยิ่งทำให้เราทะเลาะกันขึ้นไปอีก
โอเคพอเรารู้ว่าเขาไปดูแลผญ.คนนี้ที่ผับเรายิ่งโคตรเสียใจเลยส่งข้อความไปหาเขาแบบรั่วๆ เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ไหว มันจะอะไรขนาดนั้น
เราก็บอกเขาไปว่าถ้าสิ่งที่เราขอคุณแล้วมันมากไป ไม่เป็นไร คุณทำให้เราไม่ได้เราก็จะเปลี่ยนตัวเราเอง เขาก็ถามเราว่าจะเปลี่ยนอะไร
เราเลยบอกว่าเปลี่ยนความรู้สึกเราเองไงไม่หึงไม่ห่วงเอาง่ายๆคือเราถอยเอง สามีเราเขาก็เริ่มพูดแบบว่าทำไมเราไม่เข้าใจเขาบ้างผญ.คนนี้คือใช้คำว่า”น้า”ที่ทำงาน
เราเลยบอกว่าเราเข้าใจ เข้าใจไงว่าใครสำคัญสำหรับเขา เราก็ยังส่งข้อความทะเลาะกัน
จนประมาณเกือบๆ4ทุ่มกว่า เราตัดสินใจโทรหาและบอกเลิกเขาเพราะเราคิดว่ามันสุดๆแล้วจริงๆ(คือก่อนหน้านี้อย่างที่บอกคือเราเห็นพฤติกรรมหลายๆอย่าง เคยเห็นแม้กระทั่งเขาตอนเมาแล้วหน้าเขาสองคนแทบจะจูบกันอยู่ล่ะ) คือผญ.คนนี้ก็รู้จักเรารู้ว่าเราเป็นเมียสามี
พอเราโทรไปบอกเลิกเสร็จเราก็วางสายไป พอ5ทุ่มนิดๆเขาก็ส่งข้อความมาบอกว่าถึงบ้านเพื่อนที่จะไปนอนค้างล่ะนะ
เรายังโกรธและเสียใจอยู่ก็ถามเขาไปว่าจะบอกทำไมเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วในเมื่อเลือกแล้วที่จะทำเหมือนเดิมเราก็จะเป็นคนเปลี่ยนเองก็ทะเลาะกันใหญ่กว่าเดิมอีกจนสุดท้ายคือก็โทรคุยกันแต่ไม่รู้เรื่องเพราะร้อนทั้งคู่เลยวางสายไป
เราเลยส่งข้อความสุดท้ายของวันนั้นไปประมาณว่าก็ในเมื่อสิ่งที่เราขอมันยากสำหรับคุณ คุณไม่ต้องทำเราจะไปเองคุณก็เชิญไปทำเหมือนเดิม เราถอยเอง
พอเช้าวันอาทิตย์เขาอ่านแต่ก็ไม่ได้ตอบข้อความอะไร เราก็คงคิดว่าเขาคงจะเลือกแล้ว เราเลยตัดสินใจบอกว่า งั้นเราขอให้ลูกอยู่กับเรา(ลืมบอกตอนต้นๆ)
เราก็ทะเลาะกันอีกว่าเขาไม่ให้ยังไงก็ต้อง50/50 เพราะเขาไม่ได้ทำผิดอะไรคือคุยกันไม่รู้เรื่องจนบอกว่าไว้ใจเย็นกันค่อยคุย
ตกบ่ายเขาก็โทรมาถามว่าเราอยากคุยกับเขาไหม เราก็บอกคุยสิเราเองก็ต้องการเคลียร์ให้มันจบๆไป คุยจนได้ใจความคือว่าเขาไม่ได้ใส่ใจอ่านในรายละเอียดที่เราพิมไปเรื่องเขากับผญ.คนนั้นว่าทำไมเราขอให้เขาเว้นระยะความสนิทสนมหน่อย
เราก็เลยโมโห่ก็พูดในสิ่งที่เราเห็นและรู้สึกจากเซ็นตัวเองจากที่สัมผัสได้ว่ามันมีอะไรแปลกๆสนิทเกินเพื่อนร่วมงาน เขาเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดแล้วขอให้เราสองคนไม่ทะเลาะกันให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมส่วนตัวเขาก็จะทำในสิ่งที่เราขอจะเว้นระยะห่าง เราก็โอเคในเมื่อเขาบอกแล้ว
พอเขากลับมาบ้านวันอาทิตย์เราก็พยายามให้เขาคิดว่าเราเหมือนเดิมเอาง่ายๆคือทำเหมือนเราไม่ได้ทะเลาะกันแฮปปี้ข้างนอกเรามันพยายามแสดงแบบนั้น แต่ข้างในรู้สึกเหมือนมันฝืนเรารู้สึกว่ามันยังเจ็บยังเสียใจอยู่ เราทำแบบนี้ได้จนถึงวันพฤหัส
เรารู้สึกได้ว่าทั้งเขาและเรามันไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะเราเรารู้สึกว่าเราไม่เหมือนเดิมคือเขาจะไม่สนใจเราๆก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้วจะคุยก็คุยไม่คุยก็ไม่คุยแต่ยังอยู่ด้วยกันน่ะคะ เหมือนเรารู้ว่ายังไงเขาก็ทำไม่ได้เพราะยังไงก็ทำงานที่เดียวกัน
เรารู้สึกว่าเราเหงาแบบนี้จนชินมาสักพักแล้วและก็เหมือนเราย้ายตัวเองเข้าsave soneของเรา พอย้ายเข้าไปในนั้นแล้วรู้สึกว่าไม่กล้าที่จะก้าวออกมา
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำไงถามว่ายังรักไหมก็ยังรักแต่มันไม่เหมือนเดิม เราควรทำยังไงดี เบื่อที่จะมานั่งทะเลาะกับสามีแล้วพูดไปแล้วมันรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ยังเหมือนเดิม...
เราคบกันมา7ปีเราไม่เคยนอกใจไม่เคยสนิทกับผู้ชายที่ไหนเลี้ยงลูกทำงานทั้งนอกบ้านในบ้านไม่เคยนอกลู่นอกทางเที่ยวกลางคืนก็ไม่บ่อยไปก็จะไปกับเขา เราเลยรู้สึกว่าเราดีเกินไปหรอมันแฟร์แล้วหรอที่เราโดนแบบนี้ ไม่รู้จะก้าวผ่านความรู้สึกนี้ได้ยังไง ไม่อยากเลิกแต่ก็รู้สึกไม่เหมือนเดิมยังรักแต่ก็ไม่ได้รักมากเท่าเมื่อก่อน เราควรทำยังไงดี?