คนที่หลงทางเป็นไฉน?

อยากถามผู้รู้ที่ปฏิบัติภาวนาโดยเฉพาะวิปัสสนาว่าในการปฏิบัติวิปัสสนาถ้าถึงจุดที่จิตผู้รู้มันรู้ทันกิเลสรู้ทันอารมณ์เองโดยไม่ต้องเจตนานี่ถึงขั้นไหนครับวิปัสสนาญาณไหมครับ ถ้าเป็นวิปัสสนาญาณนี่ขั้นไหนครับ

อยากถามผู้รู้ในการปฏิบัติว่าในการปฏิบัติธรรมภาวนาทั้งสมถะและวิปัสสนานี่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงสภาพแวดล้อมที่ทำให้เราเครียดเช่นบทความที่ทำให้เราเครียดเก็บมาคิดมาเครียดเรื่องเดิมๆหรือการคิดและคุยแต่เรื่องท

คือจขกทสงสัยมานานแล้วว่าทำไมฆราวาสนักปฏิบัติภาวนฟหลายคนถึงเน้นทำแต่สมถะเพ่งเอาแต่ฌานสมาบัติอย่างเดียวแบบขาดสติจนบางคนหลงนิมิตจนเพี้ยนก็นาด้วยด้วยยนไม่เจริญวิปัสสนาโดยการเจริญสติปัญญากำหนดรู้หรือพิจารณ

"นอบน้อมแด่ ​พุทธธรรมสงฆ์ ​อันเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า" ******** จากวงจรปฏิจจสมุปปบาท เป็นไปได้มั้ยที่จิตจะเหลืออวิชชาอย่างเดียว ถ้าเป็นไปได้ด้วยเหตุอะไรได้บ้างครับ