ดีครับทุกคนที่เข้ามาอ่าน
ผมเกิดในวันที่ 16.พ.ค.2547 ปัจจุบันอายุ 15ปี ลูกคนเดียวว เอาละเข้าเรื่องเลยย" ย้อนไปเมื่อตอนอายุ6ขวบ ตั้งเเต่จำความได้ ผมเกิดในครอบครัวที่มีฐานะปานกลางตั้งเเต่เด็กอยู่กับยายพ่อเเม่ทำงานที่อื่น ตอนนั้นโดนเลี้ยงมาเเบบตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรก็ได้ ตอนเป็นเด็กเเฮปปี้มาก เมื่อเราปิดเทอมใหญ่จะไปอยู่กับพ่อเเม่ ที่โคราช เขาจะพาเราไปเที่ยวตลอด พอเริ่มศึกษาชั้นประถม ณ รร บ้านหนองสองห้อง เข้าไปตอนเเรก จำความได้ร้องไห้อยากกลับบ้านท่าเดียว ยังดูดนมขวดอยู่เลย555. พออยู่ได้สักพักบอกกับยายว่าจะไม่กินนมขวดอีกเเล้ว ไม่กี่วันโยนทิ้งไปเลย 55 พอเข้ามาป.2 โดนเพื่อนเเกล้ง เนื่องจากตอนนั้นเป็นเด็กเรียนดี เราก็จะต่อยกับเพื่อนเเล้วก็จะร้องไห้ตลอดไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บเเต่ร้องให้เพราะความโกรธ555 ผมเป็นคนที่เวลาโกรธจะชอบน้ำตาซึมเพราะว่าตอนเด็กถูกเลี้ยงมาอย่างเอาเเต่ใจ พอเข้าป.3 การเรียนพอถูๆไถๆไป ไม่ค่อยไปรรเนื่องจากตอนนั้นติดเกมหนักมากอยู่เเต่ร้านเกม พอมา.ป4 ใช้ชีวิตเเบบเดิม ป.5-ป.6 ก็จะห่างจากเกมน้อยลง ชอบเล่นฟุตบอลจนได้ติดชุดทีมรรในอายุ11ปีในตำเเหน่งปีกขวา เเข่งกับรรอื่นจนเข้ารอบชิง เเพ้เขา 2-1 (เนื่องจากเพื่อนร่วมทีมยิงจุดโทสไม่เข้า) พอเรียนจบชีวิตประถม เข้าเรียนต่อในมัธยม ชีวิตในมัธยมไม่ราบรื่นเท่าไร เนื่องจากตอนนั้นติดเกมขั้นหนัก ไม่ค่อยไปรร ตอนนั้นเองมีพี่คนนึงบอกผมว่า เรียน กศน ก็ต่อ ปวช ได้ผมก็คิดที่จะไม่ไปเรียนพอจบม.ต้นเทอมเเรก ผมอายุได้13ปี ผมก็ไม่ไปเรียนพ่อเเม่ก็มาบังคับผมก็ไม่ไป ผมจำได้ดีผมพูดอยู่อย่างเดียวว่าผมจะเรียนกศน จนพ่อเเม่ต้องยอม เเละผมก็เรียนไม่จบมัธยมเเต่เรียนกศนเเทน เนื่องจากยายผมรู้ครูในกศนเลยเอาผมเรียนไปก่อนอายุ (อธิบายเรื่องกศน กศนเป็นการศึกษานอกระบบจะต้องมีอายุ15ปีขึ้นไป ถึงจะสมัครได้) ผมก็ไปสอบทีกศนทุกทีที่เขาเรียกเเล้วใช้นายเเทนด.ช เเทน ปลอมอายุ เพื่อไม่ให้เขาจับได้ ผมก็เรียนก.ศ.นมา2ปี จนตอนนี้จบ ม.ต้น ได้วุฒเทียบม.3 ในวันที่ 25ก.ย 2562 รอเรียนต่อในเดือน พ.ค ในปีหน้า ครับ ผมจะมาให้ข้อคิดดีๆให้กับพี่น้องๆทุกคนที่จะเลิกเรียนนะครับ ในคืนที่ผมคิดได้ผมร้องไห้ทั้งวันว่าตัวเองทำไหมทำเเบบนี้ผมโทสตัวเองอยู่ประมาณ หนึ่งเดือนผมผิดหวังกับตัวเองเเต่นึกถึงหน้าเเม่ ทำให้ผมสู้อีกครั้ง น้องๆพี่ที่จะมีความคิดเเบบผมให้เลิกคิดเถอะครับ ว่า เห้ยย กูเรียนกศนก็ได้นี้หว่า กูจะไปง้อมัธยม ทำไหมวะ ก็จิงครับที่เรียนกศนมันสบาย เเต่คิดดีเเล้วหรอที่จะออกเรียนมาเป็นเด็กเรียนกศน ถ้าผมย้อนอดีตได้ผมจะตื่นไปเรียนเลยในวันนั้น ผมจะไม่เอาเเต่ใจเเล้วตะโกนไปว่าผมจะเรียนกศน การเรียนมัธยมมันเป็นเรื่องที่ยากก็จิงเเต่เวลาไปเรียนได้สนุกกับเพื่อนๆในห้อง ได้ทำกิจกรรม มากมายได้ความรู้ ถ้าเรียนจบม.3 เราสามารถเลือกเส้นทางเรียนต่อได้ด้วยตัวเอง ว่าจะเรียน ปวช หรือต่อม.ปลาย ส่วนพวกเเบบผมไม่มีทางเลือกคือต้องต่อ ปวช อย่างเดียว สำหรับหลายคนมีความคิดที่จะเลิกเรียนก็เลิกคิดซะเถอะครับ คุณอาจจะไม่โชคดีอย่างผมที่ได้เรียนตามอายุ อาจอายุ15เเล้วเรียนตามหลังเพื่อนทั้งที่ตัวเองอาย16-17 ที่ผมออกมาเเชร์ประสบการณ์ร้ายๆในชีวิตจากเด็กที่คิดผิดในวันนั้น ไม่ต้องห่วงครับต่อจากนี้ผมจะเรียนให้ไปถึงจุดสูงสุดเลย เพราะผมได้เรียนรู้ความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตมาเเล้ว ผมก็ยอมรับเเล้วก็จะเริ่มต้นใหม่ครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน จากเด็กคนนี้ขอบคุณครับ (เขียนเมื่อ 31.ต.ค.62)
ชีวิตผ่านอะไรมาบ่าง 15ปี ที่เกิดมา
ผมเกิดในวันที่ 16.พ.ค.2547 ปัจจุบันอายุ 15ปี ลูกคนเดียวว เอาละเข้าเรื่องเลยย" ย้อนไปเมื่อตอนอายุ6ขวบ ตั้งเเต่จำความได้ ผมเกิดในครอบครัวที่มีฐานะปานกลางตั้งเเต่เด็กอยู่กับยายพ่อเเม่ทำงานที่อื่น ตอนนั้นโดนเลี้ยงมาเเบบตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรก็ได้ ตอนเป็นเด็กเเฮปปี้มาก เมื่อเราปิดเทอมใหญ่จะไปอยู่กับพ่อเเม่ ที่โคราช เขาจะพาเราไปเที่ยวตลอด พอเริ่มศึกษาชั้นประถม ณ รร บ้านหนองสองห้อง เข้าไปตอนเเรก จำความได้ร้องไห้อยากกลับบ้านท่าเดียว ยังดูดนมขวดอยู่เลย555. พออยู่ได้สักพักบอกกับยายว่าจะไม่กินนมขวดอีกเเล้ว ไม่กี่วันโยนทิ้งไปเลย 55 พอเข้ามาป.2 โดนเพื่อนเเกล้ง เนื่องจากตอนนั้นเป็นเด็กเรียนดี เราก็จะต่อยกับเพื่อนเเล้วก็จะร้องไห้ตลอดไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บเเต่ร้องให้เพราะความโกรธ555 ผมเป็นคนที่เวลาโกรธจะชอบน้ำตาซึมเพราะว่าตอนเด็กถูกเลี้ยงมาอย่างเอาเเต่ใจ พอเข้าป.3 การเรียนพอถูๆไถๆไป ไม่ค่อยไปรรเนื่องจากตอนนั้นติดเกมหนักมากอยู่เเต่ร้านเกม พอมา.ป4 ใช้ชีวิตเเบบเดิม ป.5-ป.6 ก็จะห่างจากเกมน้อยลง ชอบเล่นฟุตบอลจนได้ติดชุดทีมรรในอายุ11ปีในตำเเหน่งปีกขวา เเข่งกับรรอื่นจนเข้ารอบชิง เเพ้เขา 2-1 (เนื่องจากเพื่อนร่วมทีมยิงจุดโทสไม่เข้า) พอเรียนจบชีวิตประถม เข้าเรียนต่อในมัธยม ชีวิตในมัธยมไม่ราบรื่นเท่าไร เนื่องจากตอนนั้นติดเกมขั้นหนัก ไม่ค่อยไปรร ตอนนั้นเองมีพี่คนนึงบอกผมว่า เรียน กศน ก็ต่อ ปวช ได้ผมก็คิดที่จะไม่ไปเรียนพอจบม.ต้นเทอมเเรก ผมอายุได้13ปี ผมก็ไม่ไปเรียนพ่อเเม่ก็มาบังคับผมก็ไม่ไป ผมจำได้ดีผมพูดอยู่อย่างเดียวว่าผมจะเรียนกศน จนพ่อเเม่ต้องยอม เเละผมก็เรียนไม่จบมัธยมเเต่เรียนกศนเเทน เนื่องจากยายผมรู้ครูในกศนเลยเอาผมเรียนไปก่อนอายุ (อธิบายเรื่องกศน กศนเป็นการศึกษานอกระบบจะต้องมีอายุ15ปีขึ้นไป ถึงจะสมัครได้) ผมก็ไปสอบทีกศนทุกทีที่เขาเรียกเเล้วใช้นายเเทนด.ช เเทน ปลอมอายุ เพื่อไม่ให้เขาจับได้ ผมก็เรียนก.ศ.นมา2ปี จนตอนนี้จบ ม.ต้น ได้วุฒเทียบม.3 ในวันที่ 25ก.ย 2562 รอเรียนต่อในเดือน พ.ค ในปีหน้า ครับ ผมจะมาให้ข้อคิดดีๆให้กับพี่น้องๆทุกคนที่จะเลิกเรียนนะครับ ในคืนที่ผมคิดได้ผมร้องไห้ทั้งวันว่าตัวเองทำไหมทำเเบบนี้ผมโทสตัวเองอยู่ประมาณ หนึ่งเดือนผมผิดหวังกับตัวเองเเต่นึกถึงหน้าเเม่ ทำให้ผมสู้อีกครั้ง น้องๆพี่ที่จะมีความคิดเเบบผมให้เลิกคิดเถอะครับ ว่า เห้ยย กูเรียนกศนก็ได้นี้หว่า กูจะไปง้อมัธยม ทำไหมวะ ก็จิงครับที่เรียนกศนมันสบาย เเต่คิดดีเเล้วหรอที่จะออกเรียนมาเป็นเด็กเรียนกศน ถ้าผมย้อนอดีตได้ผมจะตื่นไปเรียนเลยในวันนั้น ผมจะไม่เอาเเต่ใจเเล้วตะโกนไปว่าผมจะเรียนกศน การเรียนมัธยมมันเป็นเรื่องที่ยากก็จิงเเต่เวลาไปเรียนได้สนุกกับเพื่อนๆในห้อง ได้ทำกิจกรรม มากมายได้ความรู้ ถ้าเรียนจบม.3 เราสามารถเลือกเส้นทางเรียนต่อได้ด้วยตัวเอง ว่าจะเรียน ปวช หรือต่อม.ปลาย ส่วนพวกเเบบผมไม่มีทางเลือกคือต้องต่อ ปวช อย่างเดียว สำหรับหลายคนมีความคิดที่จะเลิกเรียนก็เลิกคิดซะเถอะครับ คุณอาจจะไม่โชคดีอย่างผมที่ได้เรียนตามอายุ อาจอายุ15เเล้วเรียนตามหลังเพื่อนทั้งที่ตัวเองอาย16-17 ที่ผมออกมาเเชร์ประสบการณ์ร้ายๆในชีวิตจากเด็กที่คิดผิดในวันนั้น ไม่ต้องห่วงครับต่อจากนี้ผมจะเรียนให้ไปถึงจุดสูงสุดเลย เพราะผมได้เรียนรู้ความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตมาเเล้ว ผมก็ยอมรับเเล้วก็จะเริ่มต้นใหม่ครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน จากเด็กคนนี้ขอบคุณครับ (เขียนเมื่อ 31.ต.ค.62)